Το καλοκαίρι θα είναι πάλι βαρυχειμωνιά για τους αναπληρωτές

Οι τελευταίες πολεμικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, η εμπλοκή χώρας και λαού, τα εφιαλτικά σενάρια κυριαρχούν στις συζητήσεις, στο κλίμα, στις σκέψεις και την αγωνία του κόσμου της δουλειάς. Και δικαιολογημένα. Όμως κάθε άλλο παρά λυμένα είναι τα προβλήματα στη καθημερινότητα του λαού, στη βάση των πενιχρών εισοδημάτων, της ακρίβειας που τσακίζει κόκκαλα.

Οι αναπληρωτές, ως ένα μεγάλο τμήμα των εργαζόμενων εκπαιδευτικών κι αυτοί ως σύνολο, σαν τμήμα του εργαζόμενου κόσμου που στενάζει υπό το βάρος της επίθεσης του κεφάλαιου, χρόνο με το χρόνο βιώνουν περισσότερες δυσκολίες και αντιμετωπίζουν μεγαλύτερους εκβιασμούς. Δεν έχουν μόνιμη και σταθερή δουλειά(όπως σιγά σιγά με την αξιολόγηση και την άρση μονιμότητας θα ισχύει καθολικά), είναι δηλαδή αναγκασμένοι να πληρώνουν αδρά για την απόκτηση προσόντων και να ταξιδεύουν ανα την Ελλάδα για τη συλλογή μορίων. Άγνωστο το πότε και εάν προσληφθούν, όντας αναγκασμένοι σε μια μόνιμη επιφυλακή, να είναι έτοιμοι να παρουσιαστούν οπουδήποτε-οποτεδήποτε ζητηθεί. Οι περισσότερες από χίλιες παραιτήσεις εκπαιδευτικών, που μάλιστα συνεπάγονταν ο αποκλεισμός τους από τους πίνακες για 2 χρόνια, παρατώντας τη προηγούμενη προσπάθεια και επένδυσή τους για μελλοντική πρόσληψη, είναι ενδεικτικό της πραγματικοτητας που βιώνουν. Είναι γεγονός πως με τους καθηλωμένους μισθούς και την ακρίβεια, τα υπέρογκα νοίκια (σε νησιώτικες περιοχές αλλά  και γενικά ), είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο να ζήσει ένας εκπαιδευτικός, να τα βγάλει πέρα, εκτός κι αν επιδοτείται από γονείς, φίλους ή από κάποιο κομπόδεμα!

Το παραπέρα χτύπημα έρχεται με τις νέες προϋποθέσεις χορήγησης του ταμείου ανεργίας. Τα 175 ένσημα αντί των 125 που απαιτούνται πλέον, επί της ουσίας πετάνε έξω όσους ” ατυχήσουν” και προσληφθούν από το δεκέμβρη και μετά. Άρα μιλάμε για χιλιάδες εκπαιδευτικούς που όταν απολυθούν τον Ιούνη, δε θα έχουν επιδότηση έως ότου  προσληφθούν τη νέα χρονιά! Ας αναλογιστούμε μόνο τι θα σημαίνει για το κόσμο αυτό, τη δυνατότητά του να παραμείνει στις “ράγες του τρένου των προσλήψεων”, όταν ακόμα και λαμβάνοντας το επίδομα ανεργίας, αναγκάζονταν να κάνει δουλειές του ποδαριού για να μπορεί να τη βγάλει. Σαν να μην εφτανε αυτό, το 50% της επιδότησης θα χορηγείται μέσω προπληρωμενης κάρτας, άρα αδυνατώντας να χρησιμοποιηθεί εξ ολοκλήρου για πάγιες  και βασικές ανάγκες των εργαζόμενων!

Κοινή η επίθεση του συστήματος, κεντράρει στο πυρήνα των κατακτήσεων της εργατιάς και επεκτείνεται στο σύνολο του εργαζόμενου κόσμου. Οι μισθοί με βάση τα στοιχεία του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ έχουν πραγματική μείωση 33% , η φορολεηλασία εντείνεται(οι εργασιακές μέρες που πληρώνει ο λαός  φόρους μόνο είναι 175, σαν τα ένσημα!)
Όσο για τη ξεκούραση και τις διακοπές, αυτό αφορά μόνο τους μισούς εργαζόμενους που θα καταφέρνουν να ξεκλέψουν κάποιες μέρες και μόνο οι μισοί από αυτούς θα κάνουν κάποιο ταξίδι. Καλοκαίρια σαν χειμώνες,Κυριακές όπως οι Δευτέρες και παράλληλα θα εξελίσσονται οι αιματοχυσίες, οι γενοκτονίες, η φασιστικοποίηση, αυτή είναι η σκοτεινή εποχή που έχουν ήδη εισέλθει οι λαοί.

Άρα και για τους εκατονταδες χιλιάδες καθηγητές και δασκάλους, μόνιμους και αναπληρωτές, αναγκαίο και ζητούμενο η συγκρότηση αντιστάσεων απέναντι στην επίθεση του συστήματος. Που αξιολογεί για να υποτάξει, να πειθαρχήσει, να τσακίσει το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Που εντείνει τους εκβιασμούς για το μεροκάματο, κάνει τους μισθούς από φτώχειας πείνας, εξωθεί στη παραίτηση χιλιάδες εκπαιδευτικους κι όσοι είναι μέσα, να αποδεχτούν τη βαρβαρότητα,  χωρίς να σηκώνουν κεφάλι.

Για να σπάσει το κλίμα ανημπόριας και τρομοκρατίας, για να συμβάλλουμε στη πιο ουσιαστική καταγγελία της πολεμικής εμπλοκής χώρας λαού στα νέα ανθρωποσφαγεία, είναι ανάγκη να δυναμώσουν οι αγώνες, να αναπτυχθούν μέτωπα πάλης. Πάλη, μαζικοί και επίμονοι αγώνες γιαα πραγματικές αυξήσεις κόντρα στην εισοδηματική πολιτική της κυβέρνησης, που διαφημίζουν τα δις για όπλα την ώρα που ο λαός στενάζει. Πάλη για να ανατραπεί η πολιτική που κόβει το ταμείο από χιλιάδες εκπαιδευτικούς αλλά και εποχικούς εργαζόμενους ευρύτερα.Η ανάσα απέναντι στη καπιταλιστική ασφυξία, η υπεράσπιση της ζωής και του δίκιου, περνάει μέσα από το δρόμο της οργάνωσης, της αντίστασης, χωρίς αυταπάτες για εύκολους δρόμους ανάθεσης, εκπροσώπησης, “δικαστικών νικών”. Ας επενδύσουμε το επόμενο διάστημα εκεί.

ΣΥΜΒΟΛΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ  ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ                                                                                         20/6/2025