28 ΦΛΕΒΑΡΗ: ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ – ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ

Δύο  χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη σμίγουμε στους ίδιους δρόμους του αγώνα που κατά χιλιάδες σ’ όλη τη χώρα σμίξαμε και στις 17 Νοέμβρη και στην απεργία στις 20 του Νοέμβρη και στις κοσμοπλημμυρισμένες πλατείες και δρόμους στις 26 Γενάρη. Σμίγουμε στον αγώνα ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης που (με μοναδικό κίνητρο της κίνησής του το κέρδος) απαξιώνει τις ζωές μας καθημερινά…

Σμίγουμε ξανά και ξανά 2 χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, γιατί το έγκλημα αυτό όπως και όλα τα εγκλήματα του συστήματος δεν ήταν μια στιγμή. Καθημερινά οι εργαζόμενοι εκτίθενται σε ανθυγιεινές και επικίνδυνες συνθήκες δουλειάς με εξοντωτικά ωράρια και ρυθμούς δουλειάς για έναν μισθό που δεν καλύπτει πλέον ούτε τις βασικές ανάγκες. Ούτε στις μετακινήσεις τους νεολαίοι και εργαζόμενοι, ούτε στο ζήτημα της περίθαλψης, που  πλέον είναι πανάκριβη, ούτε πουθενά δεν υπάρχει στις μέρες μας ασφάλεια και συνθήκες ηρεμίας και ανθρωπιάς, έστω αυτές που είχαν κατακτήσει με την πάλη τους η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι μια προηγούμενη εποχή.

Όλα αυτά και άλλα τόσα δεινά στη ζωή των εργαζόμενων (ας μη ξεχνάμε και τους πολέμους των ιμπεριαλιστών που ενώ τάχα τελειώνουν, οι κούρσες των εξοπλισμών καλά κρατούν) είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που έχει επιβάλει το σύστημα της εκμετάλλευσης στη βάση των συσχετισμών που έχει πετύχει στο πεδίο της ταξικής πάλης. Αυτοί οι συσχετισμοί είναι ανάγκη ζωής για τους εργαζόμενους ν’ ανατραπούν και αυτό θα προκύψει εφόσον μπουν σε καθημερινό συλλογικό αγώνα για τη ζωή και το δίκιο τους, ξεκινώντας ίσως από τις πιο μικρές εστίες αντίστασης. Είναι ανάγκη σήμερα να προταχθεί η πάλη για πραγματικές (όχι εικονικές και ψίχουλα) αυξήσεις στους μισθούς. Χρειάζεται σκληρός και παρατεταμένος αγώνας, διαμόρφωση μέσα απ’ αυτόν καλύτερων όρων πάλης και σε μια πορεία ξανά ταξική συνείδηση στους εργαζόμενους.

Οι εργαζόμενοι παράγουν όλο τον πλούτο και δικαιούνται με ανθρώπινο ωράριο (το ιστορικά κατεκτημένο 8ωρο) και ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς να έχουν μισθό για να μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς.  Μπορούν και έχουν ανάγκη ζωής  να παλεύουν για το μεροκάματο και να μπουν ξανά σ’ έναν αγώνα με διάρκεια και προοπτική την κατάκτηση της ανθρωπιάς, της ειρήνης και του δίκιου τους. Είναι αναγκαίο να συμπαρασταθούμε στο δίκιο των γονιών και συγγενών των αδικοχαμένων στα Τέμπη. Είναι ανάγκη να καταγγείλουμε τη βρώμικη επιχείρηση συγκάλυψης που αδυνατεί  να κρύψει τη σαπίλα του συστήματος όσο μένουμε στο δρόμο.

Όμως δεν μπορεί να υπάρξει κάθαρση του συστήματος που στηρίζεται στο σκάνδαλο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και έχει συγκροτηθεί για ν’ αναπαράγει αυτή τη σχέση σαν βάση της λειτουργίας του.  Ούτε από τα αστικά δικαστήρια, ούτε από τους κυβερνητικούς ανασχηματισμούς, ούτε από τη βουλή, ούτε από τις εκλογές με τη δύναμη τάχα της ψήφου θα προκύψει το δίκιο του λαού για τα κάθε λογής εγκλήματα του συστήματος. Όλα αυτά το σύστημα ξέρει να τα ελέγχει. Ούτε φυσικά οι συσχετισμοί διαφοροποιούνται θετικά για τους εργαζόμενους όσο δεν εκκινούν αγώνες που αμφισβητούν τον κύριο πυρήνα της εκμεταλλευτικής φύσης του συστήματος. Τον πυρήνα που γεννά την αδικία αλλά και τα κάθε λογής εγκλήματα. Μέσα από αγώνα και απεργία για αυξήσεις στους μισθούς στο κόστος της ζωής μπορεί και είναι ανάγκη ζωής να σπάσει και ν’ ανατραπεί η πολιτική «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο», που όσο κλιμακώνεται και παραμένουν λειψές οι αντιστάσεις θα γίνεται ολοένα και πιο εγκληματική.  Αυτή η πολιτική που με την ακρίβεια μετατρέπει τους μισθούς φτώχειας σε μισθούς πείνας είναι η ίδια που στερεί στους εργαζόμενους την περίθαλψη και τις σπουδές των παιδιών του. Είναι η ίδια που εξαθλιώνει τους συνταξιούχους, που οδηγεί στο ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Ακόμη – ακόμη είναι η ίδια που μπλέκει τη χώρα στους πολέμους που σχεδιάζουν κάθε φορά ΗΠΑ – ΝΑΤΟ.

Αυτή η πολιτική που εν τέλει δολοφονεί στα Τέμπη και καθημερινά μπορεί ν’ ανατραπεί μέσα από τη γραμμή της καθημερινής αντίστασης και πάλης κόντρα στη βάρβαρη επίθεση του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου που δεν έχει σταματημό. Στο δρόμο λαέ μπορείς να τους νικήσεις, δε θα σταματήσουν αν δε τους σταματήσεις. Χωρίς αυταπάτες για εύκολη απαλλαγή από τη βαρβαρότητα να ενισχύσουμε αυτή τη γραμμή πάλης. Μ’ αυτή τη γραμμή η νεολαία και ο κόσμος της δουλειάς ιστορικά έχουν καταφέρει σπουδαίες νίκες. Ούτε στις μέρες μας υπάρχει άλλος δρόμος για την υπεράσπιση της ζωής και του δίκιου μας.

ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΑΓΩΝΑ Ν’ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ!