Αναζητώντας τα ελλείματα για ένα αντιπολεμικό κίνημα φραγμό στα ανθρωποσφαγεία των ιμπεριαλιστών

Αναζητώντας τα ελλείματα για ένα αντιπολεμικό κίνημα φραγμό στα ανθρωποσφαγεία των ιμπεριαλιστών

Το πολεμικό σφαγείο στην Ουκρανία καλά κρατεί, αποκαλύπτοντας παράλληλα την κρισιμότητα των επίδικων μιας  σύγκρουσης που δε ξεκίνησε χθες, ούτε θα τελειώσει αύριο.

Ήδη αν μιλήσουμε για τη σύγκρουση Ανατολής- Δύσης, που αποτελεί και το βασικό επίδικο του πιο επικίνδυνου πολέμου μετά το Β’ παγκόσμιο, αυτή αποτυπώνεται σ’ όλα τα πεδία των σχέσεων των ιμπεριαλιστών. Ο Τραμπ αναπροσαρμόζει την πολιτική των ΗΠΑ στο ουκρανικό (θα δούμε πως τελικά και μέχρι που). Όμως η νατοϊκή συμμαχία που είναι βασικό ατού ισχύος των ΗΠΑ, συγκροτείται μετά το Β’ παγκόσμιο κόντρα στη Ρωσία και αυτό δε θα πάψει, παρά τις φανερές αλλαγές σε δεδομένα και συσχετισμούς.

Όμως η πολιτική Τραμπ επιδιώκει την αναδιάταξη σε όφελος των ΗΠΑ του συνόλου των σχέσεων τους με εχθρούς αλλά και συμμάχους αξιοποιώντας το γεγονός πως, παρά τις αλλαγές στους παγκόσμιους συσχετισμούς, οι ΗΠΑ παραμένουν η αδιαμφισβήτητη  ηγεμονική δύναμη του πλανήτη. Όχι μόνο οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, μα και περιφερειακές,  αυξάνουν ραγδαία τους εξοπλισμούς τους και ταυτόχρονα εντείνουν την πιο άγρια επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία σ’ ένα αντιδραστικό πλαίσιο άγριας εκμετάλλευσης,  λεηλασίας δικαιωμάτων και φασιστικοποίησης.

Η αστική τάξη της χώρας μας παρά τα μικρά μεγέθη της δεν υπολείπεται σε φιλοδοξίες για ρόλους στο πλαίσιο πάντα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και “του Ανήκομεν στη Δύση”. Έχοντας μάλιστα πετύχει σοβαρή νίκη σε προηγούμενη φάση απέναντι στον εχθρό λαό , κινείται τώρα στην πρώτη γραμμή και στους πολεμικούς εξοπλισμούς  και στην κλιμάκωση χωρίς σταματημό της άγριας επίθεσης στην εργατική τάξη και στο σύνολο των εργαζομένων.

Σ’ όλο τον κόσμο η ζωή των λαών απαξιώνεται συστηματικά. Έχουμε  μπει θα λέγαμε στην εποχή των  τεράτων, ακριβώς γιατί καθυστερεί το  προχώρημα της ιστορίας που μόνο μια εκ νέου συγκροτημένη εργατική τάξη και το Εργατικό Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα που θα αντιστοιχεί στην εποχή μας, μπορεί να δώσει.

Δεν υπάρχουν σύντομοι δρόμοι για την ειρήνη και το δίκιο

Αυτοί που δε καταλαβαίνουν αυτή την πραγματικότητα ας το ψάξουν, και αυτοί που την καταλαβαίνουν θα πρέπει να δουν ποια είναι τα καθήκοντα που προκύπτουν. Δεν υπάρχουν σύντομοι δρόμοι, ούτε εύκολες λύσεις που να διασφαλίζουν την ειρήνη, τη ζωή και το δίκιο των εργαζομένων. Οι δυνάμεις του συστήματος σε πλανητική κλίμακα κινούνται με σφοδρούς ανταγωνισμούς, αλλά συγκροτημένα και με πλήρη εξοπλισμό σ’ όλα τα επίπεδα απέναντι στην εργατική τάξη και τις λαϊκές δυνάμεις που ιστορικά έχουν φέρει ανατροπές (τα πάνω κάτω) και μπορούν να ξαναφέρουν. Οι ΗΠΑ (και φυσικά όχι μόνο) κόβουν δραστικά κοινωνικές δαπάνες και επενδύουν σε εσωτερική ασφάλεια, μηχανισμούς ελέγχου και καταστολής των μαζών και σε πολεμικούς εξοπλισμούς, που θα ξεπεράσουν το 1 τρις. Η εξελισσόμενη επίδειξη ισχύος του κράτους καταστολής στο Λος Άντζελες είναι χαρακτηριστική.  Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός θέλει να επανεξοπλιστεί στο επίπεδο που αντιστοιχεί στα οικονομικά μεγέθη του, αξιοποιώντας τη Ρωσοφοβία και ανεβάζοντας στα ύψη την πολεμοκαπηλεία. Όλοι μπορούμε να καταλάβουμε που αποσκοπεί η ανακαίνιση και κατασκευή νέων καταφυγίων πολέμου που προβάλλονται μαζί με τη συνεχή αναφορά στην εκτίμηση για ρωσική επίθεση στην Ευρώπη τα επόμενα χρόνια, ή τη φιλολογία για τον 3^ο παγκόσμιο πόλεμο που ήδη μια δυο φορές έστειλε τον κόσμο στα φαρμακεία για χάπια ιωδίου.

Αν θέλουμε να υπηρετήσουμε τη συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων οφείλουμε να ‘μαστε γειωμένοι σ’ ότι αφορά τους συσχετισμούς, να έχουμε επίγνωση και να καταδείχνουμε πειστικά τη βαρβαρότητα (πέρα αυτής που ζει ο πολύς κόσμος), αλλά και την επικινδυνότητα του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου. Την επικινδυνότητα που κάθε άλλο παρά θα την ανακόψει κάποιος ‘ειρηνιστής» Τραμπ έστω και αν κάποια στιγμή υπάρξει μια παύση πολέμου στην Ουκρανία που εμφανίζεται να επιδιώκει, χωρίς φυσικά να ξεχνά την ανάγκη του δυτικού στρατοπέδου να εμφανιστεί ότι νίκησε και σίγουρα ότι δεν έχασε από τη Ρωσία. Αν η παραπάνω εξίσωση είναι δύσκολη, αλλά ίσως βρει μια «λύση» κάποια στιγμή, η συνολικότερη λειτουργία του συστήματος στην εποχή μας επιβεβαιώνει πως αυτό βρίσκεται στο σάπισμά του και αντί για ένα μέλλον ανθρωπιάς επιφυλάσσει το ζόφο και την απαξίωση της ζωής του εργαζόμενου ανθρώπου. Ωστόσο το σύστημα χωρίς συγκροτημένο αντίπαλο δεν κινδυνεύει, αντίθετα την ίδια την κρίση του την κάνει ευκαιρία και έστω προσωρινά ενισχύεται παρότι οξύνει τις αντιθέσεις και υπονομεύει το μέλλον του σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου. Ούτε φυσικά έχει τη δυνατότητα να αυτορυθμιστεί, ούτε πολύ περισσότερο να διορθωθεί προς όφελος των εργαζομένων.

Η διαμόρφωση των όρων πάλης του λαού

Μόνο οι αντιστάσεις των εργαζόμενων μαζών μπορούν να βάλουν φραγμό στην επελαύνουσα βαρβαρότητα. Και αυτές αναπτύσσονται έχοντας κάθε φορά συγκεκριμένα επίδικα. Αυτά που αφορούν τις αντιθέσεις της καθημερινής ζωής που οξύνονται συνεχώς και την κάνουν βάσανο αν δεν εξοντώνουν με διάφορους τρόπους τον εργαζόμενο. Σ’ αυτά τα επίδικα αναπτύσσονται και μπορούν ν’ αναπτυχθούν εστίες αντίστασης και μεγαλύτερες αντιστάσεις που μπορούν να χαλάσουν την ησυχία του συστήματος ή τουλάχιστον να το αναγκάσουν να λάβει υπόψιν του την κίνηση των από κάτω, περιορίζοντας ίσως τις πιο βάρβαρες επιλογές του.

Όμως το πιο σημαντικό είναι πως μέσα από την κίνησή τους οι εργαζόμενοι, η νεολαία, όλος ο κόσμος των από κάτω, διαμορφώνουν όρους πάλης. Παράγουν όρους για την εκ νέου συγκρότηση των μετώπων πάλης τους. Γίνονται υπολογίσιμοι και έτσι αποκτούν αυτοπεποίθηση και κουράγιο για πιο σημαντικά  ζητήματα κόντρα στο σύστημα της βαρβαρότητας που τους αποκαλύπτεται σαν τέτοιο που είναι, ακριβώς μέσα από την κίνησή τους. Σπουδαία υπόθεση επομένως η πάλη για τα μικρά και καθημερινά για να φτάσουμε στα πιο μεγάλα.

Κρίσιμο ζήτημα στις μέρες μας που η ακρίβεια  σπάει κόκαλα, η συμβολή μας στη διαμόρφωση όρων πάλης για το μεροκάματο. Όπως επισημαίνουμε είναι αναγκαίο οι δυνάμεις της αριστεράς να προτάξουν έστω και μέσα από τη ζύμωση και την προπαγάνδα σε πρώτη φάση, την ευνόηση της αντικειμενικής και πιεστικής ανάγκης των εργαζομένων να παλέψουν  για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς. Φυσικά η ανάγκη αυτής της πάλης από μεριάς εργαζομένων είναι υπαρκτή και πιεστική, όμως το ξέσπασμα απεργιακού κινήματος για αυξήσεις στους μισθούς είναι μια υπόθεση σύνθετη και δύσκολη. Οι θυσίες για την «ανάπτυξη της χώρας», «για τους εθνικούς κινδύνους», για  «έξοδο από το τούνελ της κρίσης», για την «οικονομία που δεν αντέχει και θα χρεοκοπήσει ξανά η χώρα» κ.λπ. είναι αφηγήματα που ανελλιπώς αξιοποιεί η αστική τάξη για να κρατήσει τους εργαζόμενους στην άκρη πειθαναγκάζοντάς τους να υποστούν τη λιτότητα και τη λεηλασία της ζωής τους για να αυγατίζουν τελικά ξανά και ξανά και σε κάθε περίσταση τα κέρδη τους οι κεφαλαιοκράτες.

Έχουν άραγε αποδομηθεί αυτά τα αφηγήματα με πειστικό τρόπο μέσα σ’ ένα πλαίσιο συνολικότερης ευνόησης των αντιστάσεων από την αριστερά; Υπάρχει διάθεση να ευνοηθούν οι αντιστάσεις; σίγουρα δεν είναι μια απλή και εύκολη υπόθεση, αντίθετα είναι απαιτητική. Θέλει επιμονή και κουράγιο γι’ αυτό και γίνονται τα γνωστά άλματα, οι υπεκφυγές και το στρίβειν δια… διαφόρων αρραβώνων. Όχι δε ξεφύγαμε μ’ όλα αυτά από το θέμα μας για το αντιπολεμικό κίνημα. Και μόνο μ’ αυτά που συνοπτικά αναφέραμε για τη λειτουργία του συστήματος, κρίνουμε σπουδαία αναγκαιότητα τη συγκρότηση του μετώπου πάλης των λαών ενάντια στον πόλεμο που δε θα πάψει να γεννά ξανά και ξανά αυτή η λειτουργία του συστήματος.

Μια ματιά στην ιστορία

Μόνο που όπως δείχνει και η ιστορία για να μπορέσουν οι λαοί αποτελεσματικά ακόμη και να φράξουν το δρόμο στα πολεμικά σφαγεία χρειάζονται κάποιες προϋποθέσεις που πρέπει να συγκροτηθούν μέσα από μια συγκεκριμένη κατά βάση διαδρομή. Το συγκροτημένο  προλεταριάτο της Ρωσίας, συγκροτημένο στην επαναστατική γραμμή της 3^ης διεθνούς κόντρα στη γραμμή των σοσιαλπατριωτών και σοσιαλσωβινιστών κατάφερε με τη συμμαχία του με την αγροτιά να σταματήσει τον Α’ παγκόσμιο Πόλεμο. Μα και ο Β’ παγκόσμιος των ναζιφασιστών που στόχευε τη Σοβιετική Ένωση και το ανερχόμενο κίνημα των λαών, τελικά έβγαλε νικητές τους λαούς με την θριαμβευτική νίκη τους, ανέβασε κλίμακα στην πάλη και τις κατακτήσεις τους.

Αντιπολεμικό κίνημα υπήρξε και τα επόμενα χρόνια με  πιο γνωστό το κίνημα ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ. Εδώ φυσικά επέδρασαν καταλυτικά τα φέρετρα με την Αμερικάνικη σημαία που απέστειλαν μαζικά οι αντάρτες με την κομμουνιστική καθοδήγηση του Χο Τσι Μινγκ και του Κ.Κ. Βιετνάμ.  Στο αντιπολεμικό κίνημα του 2003 ήδη τα δεδομένα και οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει. Εδώ το αντιπολεμικό ξέσπασμα το γέννησε καταρχήν η ρήξη στο στρατόπεδο του ΝΑΤΟ. Το ξέσπασμα των λαών ευνόησε την Ιρακινή Αντίσταση και αυτή με τη σειρά της έδωσε εκείνο τον καιρό ότι μπορούσε να δώσει στις αντιστάσεις και την πάλη των λαών τσαλακώνοντας στην καυτή άμμο της ερήμου τους «πλανητάρχες» της εποχής.

Όμως ήδη από τα χρόνια του πρώτου πολέμου στο Ιράκ το 1990 και της βάρβαρης επίθεσης των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία που άναψε το φυτίλι του πολέμου στα Βαλκάνια και την Ευρώπη, η πάλη των λαών υπολείπεται σημαντικά. Έτσι οι φονιάδες των λαών με πρώτους τους Αμερικάνους και το ΝΑΤΟ μακελεύουν λαούς και καταστρέφουν χώρες σε μια τραγική ακολουθία χωρίς σταματημό και χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν. Αποκορύφωμα ωμότητας, κυνισμού και ακραίας βαρβαρότητας που νομίζαμε ότι είχε εκλείψει η γενοκτονία των Παλαιστινίων από τους Σιωνιστές που καλύπτεται παρά την υποκρισία από τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές και στηρίζεται ανοικτά από τις ΗΠΑ.

Δε θα σταματήσουν οι φονιάδες των λαών, αν δε τους σταματήσει η πάλη των λαών. Ας συζητήσουμε λοιπόν για την πάλη των λαών και πως αυτή θα αποκτήσει σάρκα και οστά. Δε μπορεί να καταλάβει καν με ταξικούς όρους το άδικο του πολέμου στην Ουκρανία ο εργαζόμενος που αδυνατεί να μπει σε στοιχειώδη έστω κίνηση για το μεροκάματο και το δίκιο του, κόντρα στους εκμεταλλευτές του. Η κατανόηση του δίκαιου και του άδικου πολέμου έξω από εθνικισμούς, πατριδοκαπηλίες αλλά και πασιφιστικές αυταπάτες, προϋποθέτει ένα στοιχειώδες έστω επίπεδο ταξικής συνείδησης που δε κατακτιέται μέσω διδασκαλίας. Όσο αποφασιστικά πρέπει να συνεχίσουμε να διαδηλώνουμε ενάντια στη γενοκτονία και υπέρ του δίκιου των Παλαιστινίων και με συγκεκριμένες αιχμές ενάντια στους εξοπλισμούς και τον πόλεμο των ιμπεριαλιστών, άλλο τόσο πρέπει και ακόμη πιο αποφασιστικά να επιμείνουμε για την ενίσχυση των εστιών αντίστασης. Επίμονα και αποφασιστικά να συμβάλλουμε στον αγώνα για το μεροκάματο και τα ζητήματα που αφορούν την ίδια τη ζωή των εργαζομένων και της νεολαίας και οξύνονται καθημερινά.

Ο κρίσιμος κρίκος

Η παραπέρα απορρύθμιση της λειτουργίας του συστήματος λόγω ανταγωνισμών (βλέπε ακρίβεια) και κυρίως η λυσσαλέα επίθεση του κεφαλαίου θα μετατρέπει όλο και περισσότερο τους μισθούς φτώχειας σε μισθούς πείνας. Η πάλη για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς είναι η μόνη απάντηση από πλευράς εργαζομένων και είναι αναγκαίο να προταχθεί  σαν ο κρίσιμος κρίκος για το ξεδίπλωμα της λαϊκής πάλης απ’ αυτούς που θέλουν να συμβάλλουν σ’ αυτή την υπόθεση σ’ αυτή τη δύσκολη και απαιτητική συγκυρία.

Η αλληλοτροφοδότηση των μετώπων πάλης του λαού υπηρετείται με συγκεκριμένα επίδικα και αιχμές πάλης που μπορούν να δημιουργούν μαζική κινητοποίηση και ταυτόχρονα βαθαίνουν το ταξικό ρήγμα ανάμεσα στους εργαζόμενους και το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου. Όση δικαιολογημένη αγωνία και αν μας δημιουργούν οι πολεμικοί κίνδυνοι, όσο κι αν μας προκαλούν οι δαπάνες για τα πολεμικά σφαγεία, όχι μόνο δεν πρέπει να υποτιμούμε τις καθημερινές αντιστάσεις στην επίθεση του συστήματος, μα είναι ανάγκη να τις υπηρετήσουμε αποφασιστικά. Μόνο έτσι θα φτιαχτεί το έδαφος για ένα αντιπολεμικό κίνημα αποτελεσματικό που θα πολεμά τους εμπρηστές του πολέμου και τους κάθε λογής υπηρέτες τους, επιβάλλοντας με όρους πάλης την ειρήνη μα και το δικαίωμα στη ζωή των ανθρώπων που παράγουν όλο τον πλούτο της κοινωνίας.