ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ: οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, οι φιλοδοξίες των αστικών τάξεων και οι κούρσες των εξοπλισμών

Η κατάληψη της Συρίας από το καθεστώς Τζολάνι (πρώην ISIS) στηρίχτηκε συστηματικά από την Τουρκία. Ταυτόχρονα είχε την εύνοια των ΗΠΑ, αλλά και του Ισραήλ παρά τη δυσπιστία και την αντιπαλότητα με την Τουρκία που κυρίως έχει να κάνει με την επιδίωξη ηγεμονικού ρόλου από την Τουρκία στον Αραβο-μουσουλμανικό κόσμο.

Το καθοριστικό στην ανατροπή Άσαντ μετά από χρόνια φονικού και καταστροφικού πολέμου ήταν η έκβαση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού ΗΠΑ – Ρωσίας, όταν η δεύτερη απασχολημένη στο Ουκρανικό μέτωπο δε μπόρεσε να κρατήσει υπό την επιρροή της τη Συρία και ίδομεν τι θα γίνει με τις βάσεις στη Λατάκεια. Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή συνολικότερα είναι ραγδαίες εν μέσω της συνεχιζόμενης στόχευσης που στηρίζουν σταθερά οι ΗΠΑ για γενοκτονία των Παλαιστινίων, με στόχο την εξαφάνιση της Αντίστασης στην κατοχή. Ο Τραμπ επιμένει η Τουρκία να είναι μέλος του «συμβουλίου ειρήνης» για τη Γάζα παρά τις αντιρρήσεις του Ισραήλ. Θα λέγαμε πως το σχέδιο δε μπορεί να σταθεί πέρα από τις υπόλοιπες αντιφάσεις του χωρίς την Τουρκία. Στο πλαίσιο κατευνασμού της απέναντι στις απειλές του Ισραήλ, η Τουρκία πήρε το πράσινο φως από τις ΗΠΑ και έτσι ο Συριακός στρατός του Τζολάνι χτύπησε αποφασιστικά τις κουρδικές δυνάμεις και τις ανάγκασε σε συνθηκολόγηση.

Οι, για πολλά χρόνια, σύμμαχοι Τουρκία- Ισραήλ είναι αλήθεια ότι τελευταία συγκρούονται στη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής, όμως οι ΗΠΑ όπως και στο παρελθόν δε θα επιτρέψουν σε καμιά μεριά την ανοικτή σύγκρουση. Λίγοι ξέρουν πως στα δύο χρόνια της δολοφονικής δράσης του Ισραήλ παρά τις κραυγές και τους βερμπαλισμούς του Ερντογάν, το σιωνιστικό κράτος εφοδιάζονταν απρόσκοπτα με ενέργεια από το Αζερμπαϊτζάν μέσω Τουρκίας. Όλοι όμως είναι εύκολο να διακρίνουμε πως, διαχρονικά και ακόμη περισσότερο στις μέρες μας, βασικός γεωπολιτικός πυλώνας της πολιτικής των ΗΠΑ κυρίως απέναντι στη Ρωσία (βλέπε Συρία, Τουρκόφωνες χώρες- Καύκασος) είναι η Τουρκία. Πολύτιμο και αναντικατάστατο το σιωνιστικό μαντρόσκυλο, μα το ίδιο και η Τουρκία παρότι δύστροπη. Παρότι ισλαμική χώρα η Τουρκία, είναι η δεύτερη δύναμη του ΝΑΤΟ σε μια κρίσιμη περιοχή.

Πολύτιμη είναι φυσικά και η Ελλάδα σαν μεντεσές στο βορά και το νότο της και με το προσόν να είναι προβλέψιμη όσο η αστική της τάξη (αυτό ισχύει και για την Τουρκία) μπορεί να έχει τον έλεγχο των εξελίξεων με το λαό στο περιθώριο. Για την Ελλάδα είναι κρίσιμος ο ρόλος των βάσεων και σημαντική σαν εναλλακτικός ενεργειακός κόμβος και μιας και η πιο σημαντική για τις ενεργειακές ροές Τουρκία είναι δύστροπη και με σημαντικές εξαρτήσεις από τη Ρωσία.

Σημαντικές, συνολικότερα γεωστρατηγικά και με σοβαρό αποτύπωμα πολεμικής ισχύος, είναι και οι δύο χώρες μέλη του ΝΑΤΟ στις δύο όχθες του Αιγαίου. Όπως και στην περίπτωση των υπαρκτών ανταγωνισμών Ισραήλ- Τουρκίας, ΗΠΑ αλλά και Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές δύσκολα θα επιτρέψουν ελληνοτουρκική σύγκρουση. Ο αντιδραστικός ανταγωνισμός μεταξύ των δύο αστικών τάξεων μπορεί να οξύνεται επικίνδυνα κατά καιρούς, όμως ο ρόλος του ιμπεριαλιστικού παράγοντα είναι καθοριστικός για το ξέσπασμα μιας πολεμικής σύγκρουσης και για την εξέλιξη και έκβασή της.

Οι ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις ταράζουν τα νερά και στο ρευστό και μεταβαλλόμενο διεθνές σκηνικό, οι αστικές τάξεις Ελλάδας- Τουρκίας αναπτύσσουν βλέψεις και σχέδια για ρόλους στην περιοχή. Η ελληνική ναυτοσύνη π.χ. με τους παγκόσμια ισχυρούς εφοπλιστές της, έχει πολλαπλές αξιώσεις και ειδικά στη μεταφορά LNG και πετρελαίου είναι παγκόσμια δύναμη. Τώρα μάλιστα που η αστάθεια υπονομεύει σταθερούς αγωγούς, όταν δε τους ανατινάζει, τα τάνκερ των Ελλήνων εφοπλιστών αναβαθμίζονται και αν μη τι άλλο χρειάζονται ένα ανάλογο πολεμικό ναυτικό. Ύστερα είναι και ο καυγάς των εξορύξεων, αν και παρότι σε ξένο αχυρώνα, σ’ αυτές κάνουν κουμάντο οι πολυεθνικές κυρίως των ΗΠΑ. Υπάρχουν και άλλοι καυγάδες και έτσι ο αντιδραστικός ανταγωνισμός για όμορους ρόλους των αστικών τάξεων στην περιοχή καλά κρατεί.

Αυτό είναι το έδαφος για ν’ αναπτυχθεί η ατελείωτη κούρσα των εξοπλισμών που χρεώνει συνεχώς δις στους δύο λαούς που έτσι κι αλλιώς υφίστανται εξοντωτική λιτότητα από την επίθεση του κεφαλαίου και στις δύο χώρες. Τα νοσοκομεία είναι σπατάλες, όπως και οι ενισχύσεις για τους αγρότες. Όμως οι Belhara λαμπρή επένδυση.

ΗΠΑ και Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές δε θέλουν πόλεμο στο Αιγαίο. Θέλουν όμως να πουλούν τα σιδερικά τους και συνολικότερα με το διαίρει και βασίλευε έχουν μάθει να εκβιάζουν και τις δύο πλευρές για συμμόρφωση και πιο αποτελεσματική αξιοποίηση. Ειδικά οι ΗΠΑ δίνουν λίγα και παίρνουν πολλά κανοναρχώντας κυρίαρχα χρόνια τώρα τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό. Μετράνε ήδη πάνω από δύο δεκαετίες οι τριμερείς συμμαχίες Ελλάδας- Κύπρου- Ισραήλ. Προφανώς, είναι επιλογή των τριών συμμάχων, μα και ξεκάθαρη η εύνοια των ΗΠΑ που συχνά εμφανίζονται οργανικό μέρος της συμμαχίας με το σχήμα 3+ 1.

Η πρόσφατη υποδοχή του υπουργού Άμυνας του Σιωναζιστικού κράτους στην Ελλάδα από τον Δένδια και οι σχετικές δηλώσεις ήταν αποκαλυπτικές. Η πολεμική συνεργασία παρά την οργή του λαού μας για τη γενοκτονία από τους Σιωνιστές των Παλαιστινίων, διαφημίζεται ωμά καλλιεργώντας αντι-τουρκισμό και ισλαμοφοβία. Το Σιωνιστικό κράτος ωφελείται πολλαπλά και αποκτά χώρο ανάπτυξης και πεδίο βολής για τα φονικά F35 του, ενώ η ελληνική αστική τάξη στρατεύεται στο αντι-ισλαμικό πόλεμο για ν’ αποκτήσει σύμμαχο για τη στρατιωτική και γεωπολιτική της ενίσχυση στην περιοχή. Ο εχθρός του εχθρού μου (Τουρκία) είναι φίλος. Έτσι απλουστεύει και διαστρεβλώνει πολλαπλά την πραγματικότητα η αστική τάξη απέναντι στο λαό.

Όμως η άθλια και πολεμοκάπηλη στάση της κυβέρνησης τόσο στο Ουκρανικό (αποδέχτηκε ναυτική συνδρομή σε νατοϊκές δυνάμεις στη Μαύρη Θάλασσα), όσο και οι απερίγραπτες δηλώσεις για την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, αποκαλύπτουν πιο ολοκληρωμένα τι υπηρετεί η φιλία με το Νετανιάχου και το σιωνιστικό μαντρόσκυλο των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ.

Σαφώς πρόκειται κυρίαρχα για την πολιτική που στρατεύει τη χώρα στα πιο αντιδραστικά και δολοφονικά σχέδια των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ μέρος των οποίων είναι και η δράση των Σιωναζιστών του Ισραήλ. Αυτή η «σωστή μεριά της ιστορίας» χωρίς αιδώ είναι η πολιτική μέσω της οποίας η ελληνική αστική τάξη διεκδικεί ρόλο για τα συμφέροντά της σ’ ότι τελικά προκύψει στην περιοχή σαν αποτέλεσμα κυρίως του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Σ’ ότι αφορά το λαό μας, το λαό της Τουρκίας και όλους τους λαούς της περιοχής, οι πολιτικές των αστικών τάξεων Ελλάδας- Τουρκίας και του Ισραήλ είναι βαθιά αντιδραστικές πολιτικές που υπηρετούν τον πόλεμο, τη γενοκτονία και γενικότερα ανείπωτα δεινά που υφίστανται ήδη οι λαοί, αλλά και μελλούμενα…

Σ’ ότι αφορά τη χώρα μας η πολιτική ασφάλειας όπως τη διαφημίζει η αστική τάξη στην ουσία της υπονομεύει την ειρήνη και την ασφάλεια του λαού μας. Η υπηρέτηση των μεγαλύτερων φονιάδων των λαών, η ευθυγράμμιση και συμμαχία με τους Σιωναζιστές και οι πολυδάπανες κούρσες των εξοπλισμών, κάθε άλλο παρά διασφαλίζουν την Ειρήνη. Ιστορικά ο λαός μας θρέφει ο ίδιος αλλά και απολαμβάνει αισθήματα φιλίας από τον Αραβο-μουσουλμανικό κόσμο. Η χώρα μας ιστορικά δε συμμετείχε στις σταυροφορίες και στα βασανιστήρια αυτών των λαών από τους αποικιοκράτες. Αυτές τις σχέσεις ιστορικής φιλίας υπονομεύει και καταστρέφει η βρώμικη και πολεμοκάπηλη συμμαχία με κάθε λογής σχέδια των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ. Αυτές οι σχέσεις όμως είναι πολύτιμες για το λαό μας και τους λαούς που έχουν ανάγκη να παλέψουν για την Ειρήνη προκειμένου να μην υφίστανται τη θηριωδία των πολεμικών τυχοδιωκτισμών των ιμπεριαλιστών. Ελλάδα και Ισραήλ ανταγωνίζονται με την Τουρκία, μα ταυτόχρονα οι ΗΠΑ αξιοποιούν τους ανταγωνισμούς τους για να ρυθμίζουν την ολοκληρωτική ένταξή τους στη «σωστή μεριά της ιστορίας». Η σωστή μεριά για τα αστικά συμφέροντα είναι η Αμερικανονατοϊκή. Για τα συμφέροντα του λαού και πρωτίστως για την Ειρήνη είναι ανάγκη κόντρα στις αστικές επιλογές η διαμόρφωση όρων πάλης για το σπάσιμο των ιμπεριαλιστικών αλυσίδων. Η επιδίωξη του κοινού αγώνα των λαών για την Ειρήνη κόντρα στους ιμπεριαλιστές και τις αστικές τάξεις που τους στηρίζουν και τους δίνουν τη δυνατότητα να σπέρνουν τρόμο, πόλεμο, θάνατο και καταστροφή στην περιοχή.

Παρά το οξυμένο κλίμα δηλώσεων τις τελευταίες μέρες παράλληλα ετοιμάζεται η συνάντηση Μητσοτάκη – Ερτογάν. Είναι στην ίδια μεριά της ιστορίας και αντικειμενικά εχθροί τους οι λαοί. Φυσικά, υπάρχουν περιπλοκές μιας και οι αντιθέσεις είναι υπαρκτές και οι αστικές τάξεις είναι εξαρτημένες μα όχι πιόνια των ιμπεριαλιστών. Το σίγουρο είναι πως φρεγάτες, συμμαχία με Σιωνιστές και ευθυγράμμιση με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ όπως επιλέγει η αστική τάξη δυσφημούν τη χώρα παγκόσμια και ιδιαίτερα στους γύρω λαούς.

Επειδή η φιλία των λαών είναι η πιο σπουδαία παρακαταθήκη στον αγώνα για την Ειρήνη, ο λαός μας που την έχει ανάγκη πρέπει με τους αγώνες του ενάντια στο σύστημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και εκμετάλλευσης να έρθει σε ολική ρήξη με την αστική τάξη και τις επιλογές της. Κάτι τέτοιο έχει ανάγκη πρώτα – πρώτα στον αγώνα για το μεροκάματο και τα δικαιώματα στη ζωή, που η πολιτική «όλα στο κεφάλαιο» του στερεί συστηματικά. Το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός κινούνται ωμά και απροκάλυπτα. Η εργατική τάξη και ο λαός έχουν ανάγκη ζωής ν’ αντισταθούν αποφασιστικά υπερασπίζοντας τη ζωή και το δίκιο τους.