Φοιτητικοί σύλλογοι και εστίες αντίστασης

Η ταξική πολιτική του συστήματος έχει ως στόχο και τη σπουδάζουσα νεολαία, τα παιδιά εκείνα από τα λαϊκά στρώματα των οποίων οι γονείς αγωνίζονται καθημερινά για να «βγάλουν το μήνα», για μεγάλο μέρος των οποίων η «φοιτητική ζωή» με όρους ελεύθερου χρόνου για πολύπλευρη ανάπτυξη και εξέλιξη δεν αποτελεί παρά όνειρο απατηλό. Η πραγματικότητα που βιώνει ο μέσος φοιτητής σήμερα στις σχολές χαρακτηρίζεται από δύο παραμέτρους. Απ’ την μία, την πάγια πολιτική του συστήματος, της «παιδείας για λίγους και εκλεκτούς», μια παιδείας που βρίθει ταξικών φραγμών. Ταξικών φίλτρων με άλλα λόγια, τα οποία ως σκοπό έχουν να πετάξουν εκτός του πανεπιστημίου μαθητές προερχόμενους από τα κατώτερα λαϊκά και εργατικά στρώματα, διαμορφώνοντας μια δεξαμενή ανειδίκευτων, ακατάρτιστών και εύκολα εκμεταλλεύσιμων εργαζομένων.

Στην πολιτική αυτή συγκλίνει και η δεύτερη παράμετρος, της εντατικοποίησης του ρυθμού σπουδών, τάση που προφανώς ενισχύεται με τις ψηφισμένες από το 2021 διαγραφές στα «ν+2» χρόνια (νόμος 4777 / Κεραμέως- Χρυσοχοΐδη). Οι αυστηροποιήσεις των προγραμμάτων σπουδών, οι «αλυσίδες» μαθημάτων, τα προαπαιτούμενα, διαμορφώνουν ένα κυκεώνα όπου ο φοιτητής και η φοιτήτρια βρίσκονται πλέον στο πανεπιστήμιο κυνηγώντας την «κλεψύδρα» που αδειάζει στα «ν+2». Όταν τα δεδομένα δείχνουν σήμερα πως από τα πρώτα έτη ακόμα η πλειονότητα των φοιτητών αναζητά δουλεια (μερικής ή και πλήρης απασχόλησης) επειδή η οικογένεια «δε βγαίνει», η εντατικοποίηση αποτελεί ταξικό φραγμό από μόνη της, αφού οι απαιτήσεις των σπουδών αυξάνονται εκθετικά τη στιγμή που ο βιοπορισμός αποτελεί άμεση ανάγκη. Η εγκατάλειψη των σπουδών, με ότι συνέπειες έχει η μη λήψη πτυχίου, αποτελεί κάτι παραπάνω από «πιθανότητα»  για πολλούς και πολλές.

Η λεγόμενη και «φοιτητική μέριμνα» απομεινάρι μιας άλλης εποχής και αποτέλεσμα φοιτητικών αγώνων, δε χτυπιέται απλά, αλλά τείνει να γίνει απλά ένα κακέκτυπο το οποίο απλά υφίσταται για να δείχνει το κράτος τη «φιλευσπλαχνία» του. Οι λέσχες στις οποίες υπάρχει ακόμα δωρεάν σίτιση είναι ελάχιστες, με αυστηρά πλέον εισοδηματικά κριτήρια και ελέγχους. Και φυσικά η εικόνα συμπληρώνεται με την τραγική κατάσταση στις εστίες, με χαρακτηριστικό το πρόβλημα με τα δωμάτια που δημιουργήθηκε φέτος στη Θεσσαλονίκη, όπου η κατάσταση καταλήγει σε έναν «διαγωνισμό φτώχειας» για το ποιος/α θα μπει σε ένα δωμάτιο, αναπαράγοντας καταστάσεις κοινωνικού κανιβαλισμού.

Βέβαια, για όποιον θέλει να υπηρετήσει την υπόθεση της Αντίστασης, το ζητούμενο δεν είναι η απεικόνιση της πραγματικότητας με τα μελανότερα των χρωμάτων, που όσοι και όσες τη βιώνουν έχουν επίγνωση από πρώτο χέρι. Είναι γεγονός ότι το φοιτητικό κίνημα δεν κατάφερε να αντιστρέψει τον ρου των εξελίξεων για τους φοιτητές εντός των πανεπιστήμιών, παρά τα όποια ελπιδοφόρα γεγονότα αντίστασης. Κινητοποιήσεις την Άνοιξη του 2021 ενάντια στον νόμο Κ-Χ, με εξέχων παράδειγμα αντοχής τη Θεσσαλονίκη, που κατάφεραν να αποτρέψουν την εγκατάσταση της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας, περσινές κινητοποιήσεις ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, οι οποίες έβγαλαν χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες στο δρόμο, χωρίς όμως την απαιτούμενη και αναγκαία συνέχεια. Προφανείς και οι ευθύνες δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά και το κίνημα.

Και εκεί είμαστε. Στην περίοδο όπου το ζητούμενο είναι και παραμένει η πρωταρχική συσσώρευση δυνάμεων σε κάθε σχολή και σε κάθε φοιτητικό σύλλογο. Η ενίσχυση της κατεύθυνσης της Αντίστασης απέναντι στην πολιτική που θέλει τους πολλούς εκτός σπουδών, περνάει (και) μέσα από την ανεύρεση εκείνων των αιχμιακών αιτημάτων μέσα από τα ιδιαίτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κάθε σχολή, όπου το «ειδικό» θα συνδεθεί με το «γενικό». Η υπηρέτηση των εστιών αντίστασης επιτάσσει την αναγκαία Κοινή Δράση με σκοπό την ενεργή εμπλοκή του φοιτητικού υποκειμένου. Κοινή Δράση μεταξύ δυνάμεων και αγωνιστών/τριών πάνω στα αιτήματα εκείνα που μπορούν να δράσουν ενοποιητικά και να συσπειρώσουν. Στην ενεργή εμπλοκή με τα ζητήματα θα ανοιχτεί και ο δρόμος προς τις νίκες του μέλλοντος, κόντρα στη μιζέρια και την ηττοπάθεια.