Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΩΝ ΑΥΤΑΠΑΤΩΝ, ΟΡΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΈΧΕΙ ΝΙΚΕΣ Η ΛΑΪΚΗ ΠΑΛΗ

Στους δρόμους λαέ μπορείς να τους νικήσεις. Αυτό νιώσαμε όλοι όταν στις 28/02 επαναλήφθηκαν ακόμα μεγαλύτερες κοσμοπλημμύρες από την 26/01 Αυτή η αίσθηση είναι αλήθεια πως θέλει πολύ δρόμο αγώνα, για να γίνει ξανά βεβαιότητα στην νεολαία και στον κόσμο της δουλειάς. Χρειάζονται μεγάλες προσπάθειες για να υπάρξουν νίκες. Για να παραχθούν αποτελέσματα και να διαφοροποιηθούν οι συσχετισμοί.

Είναι ωστόσο εφικτό και αναγκαίο να ευνοηθούν αντιστάσεις και να δυναμώσουν οι ήδη υπάρχουσες. Μέσα απ’ αυτές να συγκροτηθούν εκ νέου τα μέτωπα πάλης του λαού απέναντι στην άγρια επίθεση του συστήματος της εκμετάλλευσης που απαξιώνει την ανθρώπινη ζωή στο όνομα του καπιταλιστικού κέρδους. Πόσο μάλλον όταν αυτή η επίθεση στις μέρες μας σαρώνει κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα και έτσι αυτοί που παράγουν τον πλούτο της κοινωνίας, παρά τις τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες, οδηγούνται στην ανέχεια και σε μια καθημερινή ασφυξία σ’ όλες τις εκφράσεις της ζωής.

Οι μισθοί φτώχειας έχουν γίνει μισθοί πείνας και η ακρίβεια συνεχίζει να στερεί ακόμη και τα πιο βασικά αγαθά στον κόσμο της δουλειάς. Το δικαίωμα στην περίθαλψη, στις σπουδές και τα αξιοπρεπή γεράματα στερείται δραστικά πλέον στους μη έχοντες, την ώρα που η πλουτοκρατία σωρεύει απίθανα κέρδη. Το σύστημα οδηγείται σε πολέμους, σπέρνει εθνικισμό, ρατσισμό, φόβο και φασιστικοποίηση για να εντείνει την εκμετάλλευση. Κόντρα σ’ όλα αυτά η οργή οδήγησε την νεολαία και τον λαό μαζικά στους δρόμους την 26/01 και 28/02, αποδεικνύοντας  ότι αυτή η οργή έστω και πρωτόλεια μπορεί να μετατραπεί σε αγώνα. Η έκφραση της οργής στους δρόμους δεν θα βρει δικαίωση στα δικαστήρια, παρότι ενισχύει τον δίκαιο δικαστικό αγώνα των οικογενειών των θυμάτων του εγκλήματος στα Τέμπη. Δεν θα βρει δικαίωση στις όποιες κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ούτε στις επόμενες κάλπες όποτε αυτές στηθούν.

Όλα τα προηγούμενα το σύστημα τα ελέγχει αποτελεσματικά. Έχει την πολυτέλεια να κάψει στελέχη του, να αλλάξει κυβερνήσεις και παρόλα αυτά όσο η λαϊκή πάλη υπολείπεται να συνεχίζει την αντιλαϊκή του πολιτική και τα εγκλήματά του. Εκεί που μπορούν οι εργαζόμενοι και η νεολαία να βρουν το δίκιο τους ή τουλάχιστον να γίνουν υπολογίσιμοι είναι μέσα από την κατεύθυνση της καθημερινής αντίστασης και πάλης.

Οι αριστεροί που αρνούνται τον εκλογικό και κοινοβουλευτικό κρετινισμό και εμπιστεύονται τη δύναμη της μαζικής λαϊκής πάλης, πρέπει να συμβάλλουν στο ξέσπασμα αγώνων για ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ στους μισθούς στην κατεύθυνση ανατροπής της εισοδηματικής κυβερνητικής πολιτικής και των αλγορίθμων της φτώχειας που αποτελεί τον πυρήνα της πολιτικής “όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο”. Συνολικότερα η ανατροπή αυτής της πολιτικής είναι ανάγκη να γίνει κεντρικός πολιτικός στόχος μέσα από τη διαμόρφωση όρων πάλης σε κάθε χώρο που ζει, σπουδάζει, εργάζεται ο λαός.

Οι αριστεροί οφείλουν να αναδείξουν τις δυνατότητες και την ελπιδοφόρα προοπτική του δρόμου του αγώνα. Ιδιαίτερα όταν ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία μπαίνουν έστω πρωτόλεια σ’ αυτόν τον δρόμο, να επιδιώκουν το άπλωμα του και την μετατροπή του σε αγώνα διαρκείας για τη ζωή και το δίκιο. Είναι απαράδεκτο οι υποτιθέμενες πρωτοπορίες να σπέρνουν οι ίδιες αυταπάτες για δρόμους ευκολίας και  για δυνατότητα δικαίωσης μέσα από θεσμούς του συστήματος, πόσο μάλλον όταν η καπιταλιστική – ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα επελαύνει παγκόσμια και σε κάθε χώρα η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ όλο και πιο καθαρά γίνεται ανάγκη όχι μόνο για την υπεράσπιση του δίκιου αλλά και της ίδιας ζωής των ανθρώπων της δουλειάς.