Η πάλη των λαών για ειρήνη έχει απαιτήσεις και συγκεκριμένα καθήκοντα

Ανησυχία και προβληματισμό στους λαούς δημιουργούν οι επικίνδυνες εξελίξεις από την κλιμάκωση των επιθέσεων μεταξύ Ισραήλ – Ιράν. Βομβαρδισμοί εκατέρωθεν πλήττουν τις χώρες με τους νεκρούς και τις καταστροφές να αυξάνονται. Την πρωτοβουλία των επιθέσεων την ανέλαβε πάλι το κράτος – δολοφόνος του Ισραήλ με την πλήρη στήριξη των ιμπεριαλιστικών αφεντικών του τις ΗΠΑ, προκαλώντας το επίσης αντιδραστικό κράτος του Ιράν να ανταποδώσει με σοβαρές πυραυλικές επιθέσεις. Ενώ ο μεγαλύτερος και πιο επικίνδυνος πόλεμος μετά τον 2ΠΠ, αυτός της Ουκρανίας-Ρωσίας συνεχίζεται, άλλο ένα πολεμικό μέτωπο στον πλανήτη θερμαίνεται, ανεβάζοντας την κλίμακα των ανταγωνισμών μεταξύ των περιφερειακών δυνάμεων αλλά κυρίως των ανταγωνισμών των ΗΠΑ – ΔΥΣΗ με ΡΩΣΙΑ – ΚΙΝΑ. Ανταγωνισμοί και επιδιώξεις που όχι μόνο δεν αφορούν τα συμφέροντα των λαών και της εργατικής τάξης αλλά τους μπλέκουν και σε βαθιά αντιδραστικές εξελίξεις.

Η απαγόρευση των συγκεντρώσεων καταγγελίας της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη λόγω των εγκαινίων μιας Εβραϊκής συναγωγής στη Λάρισα δείχνει πόσο πιστός και σημαντικός σύμμαχος είναι για την ελληνική αστική τάξη και την κυβέρνηση της, το κράτος – τρομοκράτη του Ισραήλ που όχι μόνο το στηρίζει στη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης αλλά είναι και έτοιμο να συνδράμει με διάφορους τρόπους στο πόλεμο με το Ιράν. Παράλληλα βρίσκονται σε ετοιμότητα οι Νατοϊκές βάσεις στη χώρα με πρώτη και καλύτερη στη Σούδα που μέρες τώρα την επιτηρούν στρατιωτικά ελικόπτερα.

Όλα αυτά γράφονται για να τονιστεί η σοβαρότητα των εξελίξεων και η βαθιά εμπλοκή της χώρας μας στους επικίνδυνους σχεδιασμούς της “σωστής πλευράς της ιστορίας”, των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, και ως εξαρτημένη, η ελληνική αστική τάξη, ελπίζει για ανταλλάγματα για τις υπηρεσίες της. Που ενώ τσακίζει τον λαό με την ακρίβεια και τους μισθούς πείνας, διαλύει νοσοκομεία και δικαιώματα, έχει βλέψεις για αναβάθμιση σε οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο.

Για να βάλει όμως τη σφραγίδα του ο λαϊκός παράγοντας σε αυτά τα σοβαρά και επικίνδυνα γεγονότα και να μιλήσει από τη σκοπιά των συμφερόντων του κόσμου της δουλειάς, χρειάζονται να υπηρετηθούν κάποια συγκεκριμένα καθήκοντα από τους αγωνιστές και την Αριστερά. Η πορεία για τη Γάζα (March to Gaza) εντάσσεται στον πλαίσιο του ακτιβισμού που έχει συγκεκριμένα όρια και μόνο συμπληρωματικά και σε δεύτερο ρόλο μπαίνει. Σε πρώτο ρόλο και κυρία μπαίνει η ανάγκη για δημιουργία των όρων κίνησης του εργαζόμενου κόσμου, να ανοίξουν συζητήσεις σε σωματεία, σχολές, σχολεία και όπου ζει και εργάζεται, να γίνουν κινητοποιήσεις – διαδηλώσεις με ειλικρινή κοινή δράση οργανώσεων – συλλογικοτήτων που να αναδεικνύουν συγκεκριμένα αιτήματα που είναι αιχμές βγαλμένα από την ίδια την πραγματικότητα. Για να εκφράσει ο λαός μας την αλληλεγγύη του στον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού που μόνο κουράγιο και πείσμα μπορεί να δώσει στην προοπτική των λαών, να παλέψει ενάντια στη συνεργασία με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και την εμπλοκή στα πολεμικά μέτωπα, το διώξιμο των Αμερικάνικων βάσεων από την χώρα που μόνο κινδύνους προσφέρουν στον λαό μας και όχι ασφάλεια.

Υπήρξαν παλιότερα μεγάλα αντιπολεμικά κινήματα που βάλανε τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις και πάλεψαν για ειρήνη όπως το αντιπολεμικό κίνημα υποστήριξης του Βιετναμέζικου λαού ενάντια στους Αμερικάνους και οι αντιπολεμικές διαδηλώσεις ενάντια του πολέμου στο Ιράκ. Ειδικότερα στο κίνημα υποστήριξης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του Βιετναμέζικου λαού υπήρχε μια πιο συγκροτημένη εργατική τάξη και Κομμουνιστικό κίνημα που ήταν κινητήριος δύναμη στους μαζικούς αγώνες και διαδηλώσεις της εποχής εκείνης. Σίγουρα με την παραπέρα αποσυγκρότηση και ήττα του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος σήμερα οι συσχετισμοί για τους λαούς και την εργατική τάξη είναι χειρότεροι και αυτό πρέπει να το αναγνωρίζουν όσοι θέλουν να συμβάλλουν στην υπόθεση. Αλλά υπάρχουν τα επίδικα, υπάρχουν οι αιχμές που η σκληρή πραγματικότητα βάζει και αυτοί που εμπιστεύονται την πάλη των λαών, πρέπει και μπορούν να συμβάλλουν για τη δημιουργία καλύτερων όρων για την ύπαρξη αντιπολεμικού κινήματος στη χώρα μας κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς. Για να μην παραλύσει ο κόσμος της δουλειάς μπροστά στις επικίνδυνες εξελίξεις αλλά να βγει στο προσκήνιο.