Η υγεία και οι ζωές μας στο στόχαστρο. Ν’ αντισταθούμε

Διπλός και Σταθερός στόχος των πολιτικών του συστήματος:

• επίθεση στα δικαιώματα των εργαζόμενων στο χώρο της υγείας

• χτύπημα του δικαιώματος του λαού στη δωρεάν περίθαλψη

Εκείνο που καταγράφεται ακόμη και από συστημικά μέσα ενημέρωσης (αφού η πραγματικότητα μιλάει από μόνη της και δε κρύβεται, παρ όλη την προσπάθεια διαστρέβλωσής της), είναι το κλείσιμο νοσοκομείων και κλινικών, ο κόσμος να πεθαίνει αβοήθητος και οι εργαζόμενοι στις δομές υγείας να χάνουν την υγεία ακόμη και τη ζωή τους λόγω των ατελείωτων ωρών δουλειάς.

Οι πολιτικές των τωρινών αλλά και των προηγούμενων κυβερνήσεων, (που πάντα πλασάρονται με μια φρασεολογία και παρουσίαση ότι έρχονται να υπηρετήσουν καλύτερες παροχές περίθαλψης), στόχευαν και στοχεύουν στο να αλλάξουν αυτό που ο κόσμος της δουλειάς και συνολικά ο λαός αναγνώριζε ότι αποτελούσε το νοσοκομείο της πόλης του. Η ύπαρξή του, η λειτουργία του και βέβαια η προσβασιμότητά του ήταν αναφαίρετο δικαίωμα με λεύτερη και δωρεάν πρόσβαση σ’ αυτό από όποιον είχε ανάγκη. Ήταν παρηγοριά, σημείο ανακούφισης του πόνου και μπορούσε να «λύσει» (με χίλιες δυο ταλαιπωρίες και δυσκολίες βέβαια) το όποιο πρόβλημα υγείας. Ακόμη – ακόμη ήταν στοιχείο πολιτισμού και ανθρωπιάς για την πόλη και την κοινωνία συνολικότερα, κατάκτηση μαζί με άλλες μετά από αταλάντευτους αγώνες από την εργατική τάξη και συνολικά τους εργαζόμενους. Είναι καθημερινή είδηση πλέον πως σε μια σειρά νοσοκομεία (της περιφέρειας κατά κύριο λόγο), κλείνουν κλινικές λόγω υποστελέχωσης, αποδυναμώνονται και αδυνατούν να προσφέρουν τις απαιτούμενες υπηρεσίες τους στον κόσμο. Τελικό αποτέλεσμα ο κόσμος λόγω ανάγκη οδηγείται σε ιδιωτικές και ακριβοπληρωμένες δομές υγείας που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια (αν έχει λεφτά βέβαια), διαφορετικά μένει αβοήθητος.

Από την άλλη οι εργαζόμενοι στις δομές υγείας που μια προηγούμενη περίοδο είχαν κατακτήσει ένα πλαίσιο δικαιωμάτων με μόνιμη και σταθερή δουλειά, με μισθό, με αξιοπρεπής όρους εργασίας βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα εργασιακό τοπίο που προκύπτει από την ολομέτωπη επίθεση από τη μεριά των εκφραστών του συστήματος σε όλα τα μέτωπα της εργασίας και της ζωής τους συνολικότερα. Οι κατακτήσεις και τα δικαιώματα είναι στο στόχαστρο. Η μόνιμη και σταθερή δουλειά δεν είναι δεδομένη, μεγάλο μέρος είναι εργαζόμενοι με διαφορετικές και ελαστικές μορφές εργασίας και οι όροι και οι συνθήκες δουλειάς γίνονται όλο και πιο δύσκολες. Η ασταμάτητη ακρίβεια εξανεμίζει το εισόδημά τους. Εντατικοποίηση, υπερεφημέρευση, ανασφάλεια, κίνδυνοι από το ανθυγιεινό περιβάλλον εργασίας (που δεν αναγνωρίζεται σαν τέτοιο) οδηγούν σε μαζικές παραιτήσεις.

Καθημερινά βλέπουμε να χάνονται ζωές λόγω των τεράστιων ελλείψεων στις δομές υγείας. Από ασθενοφόρα και κλίνες ΜΕΘ (που μπορεί να υπάρχουν αλλά παραμένουν κλειστές λόγω έλλειψης προσωπικού), από την ακραία υποστελέχωση (μιλάνε για 25000 κενές θέσεις υγειονομικών). Ελλείψεις σε βασικές υποδομές και υλικά για την περίθαλψή μας. Εργαζόμενοι με απλήρωτες εφημερίες, άδειες και ρεπό που τους χρωστάνε, κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες οδηγούνται σε παραίτηση λόγω της υπερεφημέρευσης και της εντατικοποίησης, όσοι δεν πληρώνουν με την ίδια την υγεία τους ή ακόμη και με τη ζωή τους αυτή την κατάσταση. Οι μετακινήσεις προσωπικού έχουν γίνει καθεστώς. Γιατροί μετακινούνται από ένα νοσοκομείο σε άλλο και μάλιστα χωρίς δικαίωμα άρνησης και με εντέλλεσθε. Και η επίθεση δε σταματά. Με νέα μέτρα και νόμους προωθούν παραπέρα αυτή την κατεύθυνση. Έτσι από τη νέα χρονιά μπαίνει σε καθολική εφαρμογή το σύστημα DRGs. Ένα σύστημα κατηγοριοποίησης ασθενών και κοστολόγησης ιατρικών πράξεων. Με απλά λόγια ένα σύστημα που θα αξιολογεί νοσοκομεία, κλινικές, εργαζόμενους με βάση την «αποδοτικότητά τους» λες και είναι επιχειρήσεις! , που θα περιορίζει παραπέρα τις δωρεάν παροχές περίθαλψης και τη δυνατότητα πρόσβασης σ’ αυτές. Στόχευση να εμπεδώσει ο κόσμος της δουλειάς, τη «νέα κουλτούρα» όπως τη χαρακτήρισε πρώην υπουργός υγείας, τη νέα κατάσταση που πάει να διαμορφωθεί και στο χώρο της υγείας. Δηλαδή να γίνει αποδεχτό ότι το νοσοκομείο μπορεί να υπολειτουργεί ή ακόμη και να κλείνει όταν γίνεται μη «αποδοτικό»!

Οι εποχές είναι άλλες. Απαιτούν «νοικοκύρεμα» και όχι σπατάλες (όπως ονομάζουν τις κοινωνικές δαπάνες). Λεφτά για κοινωνικές δαπάνες δεν υπάρχουν, δεν το επιτρέπουν τα δημοσιονομικά του κράτους, είναι το μόνιμο επιχείρημα που ακούγεται κάθε φορά όταν ο κόσμος απαιτεί και παλεύει για τα δίκια του. Την ίδια ώρα νέες φρεγάτες παραγγέλλονται, οι εξοπλιστικές δαπάνες εκτοξεύονται για να υπηρετήσουν το αφήγημα, τις επιλογές και τα συμφέροντα της αστικής τάξης, του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών.

Μαζικές διαμαρτυρίες εργαζομένων αλλά και πολιτών σε μια σειρά πόλεις έχουν υπάρξει, καταγγέλλοντας ακριβώς αυτή την κατάσταση. Διαμαρτυρίες καταρχήν απόγνωσης, οργής και θυμού. Τέτοιες και πιο αναβαθμισμένες, πιο οργανωμένες χρειάζεται να υπάρξουν ξανά και ξανά και με ξεκάθαρο αίτημα να μη κλείσει κανένα νοσοκομείο και καμιά δομή υγείας. Να αναδεικνύουν το δικαίωμα όλου του λαού, χωρίς αποκλεισμούς και αστερίσκους, στην πλήρη και δωρεάν περίθαλψη. Το σύστημα δε θα παραιτηθεί από τις στοχεύσεις του. Ίσα -ίσα προχωράει αποφασιστικά την επίθεση και στο χώρο της υγείας. Η συγκρότηση μαζικών και οργανωμένων αντιστάσεων σ’ αυτή την επίθεση είναι ο μόνος δρόμος που χρειάζεται να αναγνωρίσουμε ότι μπορούμε και πρέπει βαδίσουμε. Ευκολίες και σωτήρες δεν υπάρχουν. Αντίσταση στην επίθεση. Πάλη για κατακτήσεις και δικαιώματα.