Και πάλι για (και με αφορμή) τις αντιστάσεις στη Γαλλία

Όπως είχαμε αναφέρει και στο προηγούμενο άρθρο, η αναδίπλωση της γαλλικής κυβέρνησης με την αναβολή της εφαρμογής της -ψηφισμένης- αύξησης του ορίου συνταξιοδότησης, έχει δυο αναγνώσεις. Από τη μια, είναι μια  ήττα για τη Γαλλική κυβέρνηση και το Γαλλικό κεφάλαιο, απέναντι στον εσωτερικό τους εχθρό που μόνο να έχουν ξεμπερδέψει δε φαίνεται. Από την άλλη μεριά, ήδη σωρεύονται οι όροι από τη μεριά του συστήματος για να κατοχυρώσουν την αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση και παράλληλα να προωθήσουν τη νέα δέσμη αντεργατικών μέτρων (44δις  φόροι,  κόψιμο κοινωνικών δαπανών, κατάργηση αργιών κλπ).

Το σίριαλ επανατοποθέτησης Λεκορνύ στη θέση του πρωθυπουργού, από τη μια όντως αποτυπώνει το μέγεθος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Γαλλική μπουρζουαζία με τον επίμονο και δυσκολοκατάβλητο αντίπαλο γαλλικό λαό, από την άλλη όμως δείχνει και την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να μην κάνει πίσω. Ήδη ο Μακρόν φροντίζει να υπενθυμίσει πως η αναδίπλωση αφορά μονάχα ένα «πάγωμα» και όχι κατάργηση ή αναστολή του αντιασφαλιστικού μέτρου, το οποίο θα εφαρμοστεί «ακόμα κι αν χρειαστεί και ένα δημοψήφισμα», αν και όποτε κρίνουν πως θα λειτουργήσει υπέρ της πολιτικής κυβέρνησης-κεφάλαιου. Κατά τα άλλα, οι εκβιασμοί, η τρομοκρατία συνεχίζονται κανονικά, με τις υποβαθμίσεις διεθνών οίκων στο αξιόχρεο της οικονομίας, την αύξηση του γαλλικού χρέους, τη γήρανση του πληθυσμού να αξιοποιούνται συνεχώς από το γαλλικό κεφάλαιο και τους εκφραστές του για να καθυποτάξουν τις συνειδήσεις και τη πάλη του λαού και της εργατιάς.

Σίγουρα το ότι βρίσκεται η Γαλλία πιο κοντά σε εμάς, σε σχέση με τις αντιστάσεις, τα κινήματα, τους ξεσηκωμούς  σε Ασία και Λατινική Αμερική είναι ένας παράγοντας που μας διευκολύνει να επανατοποθετηθούμε πάνω στο ζήτημα των αγώνων του γαλλικού λαού. Κυρίως όμως, ο βασικός και καθοριστικός παράγοντας είναι πως αφορά την επίθεση στον πυρήνα των κατακτήσεων της εργατικής τάξης (όπως τώρα και της γαλλικής), άρα τελικά αφορά την τάξη στην οποία αναφερόμαστε και τις αντιστάσεις (νικηφόρες ή μη) στο σήμερα.  Κι αν είναι αναμενόμενο να είναι περασμένη στα ψιλά της αστικής δημοσιογραφίας η αναβολή εφαρμογής της αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης στη Γαλλία, δεν περιμέναμε το ίδιο από μια σειρά δυνάμεων που αναφέρονται στο κίνημα, στην εργατική τάξη. Παρόλα αυτά, η προσωρινή έστω ήττα της Γαλλικής αστικής τάξης, η αδυναμία του Μακρόν και των πρωθυπουργών (που τους αλλάζει πιο συχνά κι από αγώνα μπάσκετ) να υλοποιήσουν χωρίς εμπόδια την αντεργατική πολιτική, είναι ένα γεγονός που τουλάχιστον οφείλει να αναδεικνύεται.

Αν μη τι άλλο, φωτίζει τη πλευρά που επίμονα και αποφασιστικά θέλουμε από τη μεριά μας να αναδείξουμε. Πως παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς για την υπόθεση της εργατικής τάξης και του κόσμου της δουλειάς, στη βάση της ήττας του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος παγκόσμια, η εργατική τάξη και οι λαοί θα συνεχίζουν να ψάχνουν τρόπο να αντισταθούν. Οι αντιθέσεις  οξύνονται, η αγριότητα της επίθεσης που βαθαίνει τροφοδοτεί την οργή και την εναντίωση των μαζών στη βαρβαρότητα του συστήματος, το δίκιο του κόσμου της δουλειάς θα αντιπαρατίθεται στα θέλω και τις επιδιώξεις αυτών που καπηλεύονται όλο το παραγόμενο πλούτο και αναγκάζουν τους ίδιους να ζουν στην ανέχεια.

Ιδιαίτερα το τελευταίο καιρό, με τη παρόξυνση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού σε όλα τα πεδία και σε όλους τους τομείς, βλέπουμε  επιτάχυνση της επίθεσης στις εργατολαϊκές κατακτήσεις, η οποία με χαρακτήρα ρεβάνς θέλει να «απεγγράψει» κατακτήσεις ολάκερου αιώνα, όταν οι λαοί κατάφεραν να γίνουν υπολογίσιμος αντίπαλος. Ο κόσμος της δουλειάς καλείται να φορτωθεί και να πληρώσει για τον επανεξοπλισμό των καπιταλιστικών κρατών, τις επιπτώσεις των άγριων εμπορικών πολέμων, της «ενεργειακής μετάβασης», την ακρίβεια που σπάει κόκκαλα. Κυρίως όμως καλείται να πληρώσει πολλαπλά και συνεχώς, όσο δεν καταφέρνει να αναπτύξει αντιστάσεις τέτοιες που μπορούν να βάλουν φρένο στην πολιτική όλα και για το κεφάλαιο, όσο υπολείπονται τα μέτωπα πάλης, στις αιχμές που αναδεικνύει η ταξική πάλη.

Μια από τις πιο σημαντικές συνέπειες των προηγούμενων, είναι και η δυνατότητα των εκφραστών και απολογητών του συστήματος να μπορούν να κατασυκοφαντούν «προοδευτικά ή μη» το σοσιαλιστικό όραμα, τη κομμουνιστική κοσμοαντίληψη, το σοσιαλισμό που υπήρξε. Να γεννούν και να θρέφουν τις πιο αντιδραστικές, σκοταδιστικές δυνάμεις που αντιστοιχούν στις πιο άγριες μορφές και πολιτικές του κεφάλαιου. Με όρους εντεινόμενης φασιστικοποίησης, να ξεδιπλώνουν την ωμότητα της σκοτεινής εποχής για τους λαούς, πλάι στη καταστολή και τη τρομοκρατία.

Άρα γυρνώντας και στα «γαλλικά ελλείμματα», είναι σημεία των καιρών να καρπώνεται η Λεπέν ένα μεγάλο μέρος της αποστοίχισης από τα κυβερνητικά αφηγήματα και τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις. Να εμφανίζεται μάλιστα ως αντισυστημική και σωτήρας του Γαλλικού λαού, υπέρμαχος των εργαζομένων. Να κανονικοποιείται η ακροδεξιά και μάλιστα κατά τα φαινόμενα να έχει τις περισσότερες πιθανότητες για να σχηματίσει την επόμενη γαλλική κυβέρνηση. Όμως για όσους «μετριοπαθείς» και ψευτοπροοδευτικούς σήμερα δυσανασχετούν και απογοητεύονται με τα ποσοστά της ακροδεξιάς (και) στη Γαλλία, ας σκεφτούν «τι φαγητό δίνει η συνταγή» της φασιστικοποίησης, του αντικομμουνισμού, της ιδεολογικής τρομοκρατίας σε συνδυασμό με την επίθεση στο πυρήνα των κατακτήσεων της εργατικής τάξης, της εργασιακής γαλέρας. Αν τελικά ήταν άμοιροι ευθυνών  ο «προοδευτικός» Μακρόν που κατέβαζε τα τανκ στους δρόμους απέναντι στο λαό που διαδήλωνε για μισθό, σύνταξη και όλοι οι προκάτοχοί του (Ολάντ, Σαρκοζί, Σιράκ κλπ) που έστρωναν το χαλί στις πιο αντιδραστικές δυνάμεις του κεφάλαιου.

Τα βαρίδια και τα κληροδοτήματα της ήττας του προηγούμενου κύκλου, σε ότι αφορά τη πορεία συγκρότησης της εργατικής τάξης όπως έχουμε πολλάκις αναφέρει, μπαίνουν μέσα στο νέο κύκλο και συναντούν τις αντιστάσεις του σήμερα, τη ταξική πάλη, τη προσπάθειά των μαζών να «γνωρίσουν τον εαυτό τους». Για καιρό η κίνηση των μαζών θα κουβαλά τις αντιφάσεις του σήμερα, τις ανεπάρκειες και τις αδυναμίες που χαρακτηρίζουν τη περίοδο. Όσοι θέλουν να συμβάλουν στην υπόθεση αυτή, στα μέτρα των δυνατοτήτων τους κάθε φορά, είναι απαραίτητο να έχουν επίγνωση των προηγούμενων. Για να εντοπίζουν και τα πραγματικά κι όχι τα φαντασιακά καθήκοντα του σήμερα.