Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα στο Νεπάλ

Σταθερές εποχής.

Η προσέγγιση της αναγνώρισης της κατάστασης στον κόσμο, με σκοπό την κίνηση σε μια κατεύθυνση συμβολής στην αλλαγή των δεδομένων, από την εργατική επαναστατική κομμουνιστική μπάντα, δεν είναι αποτέλεσμα καταρχήν, της ερμηνείας του τι συμβαίνει στο μέρος αλλά τι χαρακτηρίζει, τι ορίζει το όλον.

Ως προς τα μεγάλα μεγέθη. 

Εδώ και πάνω από 6 δεκαετίες βιώνουμε την μετάβαση από ένα κόσμο σε έναν άλλο. Από τον κόσμο που σε πλανητική κλίμακα επιχειρήθηκε, με Οδηγήτρια δύναμη το εργατικό επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα, η εργασία να αποτελεί αξία, σε ένα κόσμο επελαύνουσας καπιταλιστικής βαρβαρότητας και ιμπεριαλιστικής θηριωδείας. Από το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ και την ήττα της κινεζικής υπόθεσης μετά και τη φυλάκιση των 4ρων, μεταβαίνουμε έκτοτε, στην εποχή όπου παγκόσμια και στη βάση του ταξικού- πολιτικού συσχετισμού το καπιταλιστικό -ιμπεριαλιστικό σύστημα εκκινεί, εκστρατεύει προς την κατεύθυνση της στρατηγικής ρεβάνς απέναντι στις δυνάμεις της εργατικής τάξης και των λαών.

Όλες αυτές τις δεκαετίες η επίθεση των δυνάμεων του συστήματος δεν εξελίσσεται ευθύγραμμα και χωρίς προβλήματα.

Με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τους όρους της πάλης των μαζών κατά τόπους, υπήρξαν, υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υφίστανται καθυστερήσεις- Αντιστάσεις, ως προς αυτήν την εξέλιξη. Αντιστάσεις “εργαστήρια” του αύριο της πάλης των μαζών. Με άλλους όρους στην Ευρώπη στη βάση της γειτνίασης με τις χώρες του πάλαι πότε ”παραπετάσματος”, με άλλους όρους στις ζώνες των θυελλών, με βάση την επίδραση της ΜΠΠΕ και των δικών τους ιδιαιτεροτήτων, με άλλους στην Αμερική και πάει λέγοντας.

Με νέους όρους στους νέους καιρούς.

Η κίνηση και με αυτές τις επιδιώξεις, από μεριάς καπιταλισμού έδωσε πλέον στην εποχή μας ορισμένα καινούργια δεδομένα, “άπλωσε” τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής σε όλη τη γήινη σφαίρα. Δημιούργησε και συνεχίζει να το κάνει, με τη σειρά της, τις στρατιές των προλετάριων του σήμερα. Οι οποίες και αυτές με τη σειρά τους εκτείνονται σε μια ιστορικά πρωτοφανή κλίμακα και σε όλο τον κόσμο. 

Μια εξέλιξη αναπότρεπτη στη βάση των νόμων που διέπουν τη λειτουργία του συστήματος της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Μια εξέλιξη που παρά την αρχική σταθερά για εμάς, της παραδοχής της διάλυσης και αποσυγκρότησης αυτού που υπήρξε ως εργατικό επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα, αποτελεί το αρχικό υλικό των νέων καιρών. Στη βάση του οποίου και από το οποίο ήδη εξελίσσεται η διαδικασία της εκ νέου συγκρότηση της εργατικής τάξη σε πλανητική κλίμακα και με ότι αυτό συνεπάγεται.

Στη βάση των παραπάνω, τόσο συνοπτικά και με δεδομένο το οτι αδικούμε πλευρές του ζητήματος, θεωρούμε ότι συντίθεται το όλον.

Από τη μια πλευρά το καπιταλιστικό -ιμπεριαλιστικό σύστημα απελευθερωμένο από τις ”αγκυλώσεις” του χθές της πάλης των λαών επελαύνει και στα πλαίσια του απελευθερώνονται οι πιο κυνικές εκφράσεις της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.

Την ίδια στιγμή, οι μάζες και στη βάση των χρόνιων συνεπειών της ήττας αυτού που υπήρξε ως ΕΕΚΚ ως μέτωπα της πάλης των λαών, παραμένουν όχι κατά απόλυτο τρόπο, στο πολιτικό περιθώριο, η κίνηση τους δεν καθορίζει τις εξελίξεις προς μια θετική για αυτές και την πάλη τους, για την ώρα κατεύθυνση.

Η επισήμανση σχετικά με το”όχι κατά απόλυτο τρόπο” έχει να κάνει με το γεγονός ότι στη σφοδρότητα της η εξελισσόμενης επίθεσης του συστήματος, γεννώνται εκ των πραγμάτων αντιστάσεις, που όπως προείπαμε αποτελούν και σημεία στα οποία μπορεί κανείς να αναζητήσει -Φτάνει να το θέλει – τα φύτρα της αλλαγής των αρνητικών συσχετισμών.

Όχι με τους ίδιους όρους, παντού υπό τον δεδομένο συσχετισμό δύναμης.

Ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, το βάθεμα και άπλωμα της επίθεσης οδηγεί εκατομμύρια μαζών σε όλο τον κόσμο να αναζητούν δρόμους και τρόπους έκφρασης της δυσφορίας που νιώθουν υπό την κυριαρχία του συστήματος της εκμετάλλευσης. Της αντίθεσης τους στις μεθοδεύσεις των εκμεταλλευτών τους, της πάλης τους ενάντια στους δυνάστες και μακελάρηδες τους. Η επελαύνουσα βαρβαρότητα του θαυμαστού “νέου” κόσμου λιπαίνει συνεχώς τις ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ που αναπτύσσονται πάνω στον αιώνιο νόμο ότι οι μάζες παρά τους συσχετισμούς θα επιμένουν να θέλουν να ζήσουν.

Υπό το δεδομένο συσχετισμό δύναμης. 

Εδώ είναι και η ουσία του ζητήματος που έχει τεθεί. Οι παραπάνω διαπιστώσεις σχετικά με την επίθεση, την κατάσταση στον κόσμο, την πάλη των μαζών για εμάς συμπληρώνονται από ένα ακόμα στοιχείο. Πέρα και έξω από το οποίο, παρά τη δυναμική που αναπτύσσουν οι αγώνες, η αντίσταση και η πάλη ακόμα και οι εξεγέρσεις, ή πόσο μάλλον οι επαναστατικές απόπειρες, της εργατικής τάξης και των λαών σε όλο τον κόσμο, δεν μπορούν να απεμπλακούν έως ότου το απαντήσουν, ωθώντας την ιστορία σε νέες σελίδες, σπρώχνοντας το ρου της προς το μέλλον.

Το έλλειμμα των καιρών μας δεν έγκειται στη εκρηκτικού χαρακτήρα όξυνση των αντιθέσεων, στη δυνατότητα της εργατικής τάξης να φέρει σε πέρας την ιστορική της αποστολή. Αλλού το εντοπίζουμε.

Μια κορυφαίας σημασίας απώλεια.

Κατά την ορμητική είσοδο και παραμονή της εργατικής τάξης και των λαών, του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος στην πορεία πάλης του προηγούμενου αιώνα, η πλευρά των μαζών δεν κατόρθωσε να κατακτήσει δικαιώματα γενικά και αόριστα. Τόλμησε να τα βάλει με τους αιώνες. Έκανε επαναστάσεις, προσπάθησε και πάλεψε να οικοδομήσει σοσιαλισμό. Κατάφερε για δεκαετίες να διαθέτει από το 1917 έως και λίγο μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, με οδηγό τους μπολσεβίκους των Λένιν Στάλιν, αργότερα και του Μάο Τσε Τουνγκ αυτό που καταγράφηκε σαν το στρατόπεδο του σοσιαλισμού. Δεδομένο το οποίο κατέστησε απτή πραγματικότητα, τη δυνατότητα των κολασμένων της γης, το να φτάνουν την πάλη τους στο κορυφαίο επίπεδο των επαναστατικών αγώνων και να μην μένουν σε αυτό αλλά να καταφέρνουν να ΟΙΚΟΔΟΜΟΎΝ ΕΝΑ ΚΌΣΜΟ ΑΝΘΡΩΠΙΆΣ. Ένα κόσμο, στις χώρες όπου παλεύοντας την σοσιαλιστική οικοδόμηση, η εργατική τάξη, στηρίζοντας και στηριζόμενη και μέχρι την ώρα που “κρατούσε’ πολιτικά το τιμόνι αυτή,  από την επαναστατική κομμουνιστική της ηγεσία κατοχύρωσε και για λογαριασμό της πάλης όλων των λαών δικαιώματα και κατακτήσεις που ΕΓΓΡΆΦΟΝΤΑΝ πλέον στη συλλογική μνήμη.

Αυτό τον κόσμο του σοσιαλισμού, η πάλη των μαζών δεν τον έχει στις σημερινές τις αποσκευές. Η ίδια η υπόθεση, το σοσιαλιστικό όραμα και οι φορείς του, έχει γκρεμιστεί από το βάθρο στο οποίο το είχε τοποθετήσει η ιστορία.

Δεν υφίσταται σήμερα η αίγλη που ασκούσε τότε η πραγματικότητα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Οι μάζες έχουν χάσει τον πολιτικό τους προσανατολισμό. Στη συνέχεια αυτού, η πάλη των από κάτω βαρύνεται από το έλλειμμα στο επίπεδο των απαντήσεων στο γιατί έχασε αυτή η προσπάθεια.

Συνθήκη η οποία επενεργεί στους όρους με τους οποίους δίνονται όλες οι μάχες στα πλαίσια της ταξικής πάλης, με τους όρους του σήμερα. Στην εποχή της επελαυνουσας βαρβαρότητας.

Στην αδυναμία εξαγωγής συμπερασμάτων πειστικών και κλίμακας, προς ώρας, γύρω από το ζήτημα της ήττας του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος που υπήρξε.

Στο χώνεμα της πείρας που δημιουργήθηκε στην εξέλιξη του περασμένου γύρου της εφόδου των μαζών στο προσκήνιο.

Σε απαντήσεις που δίνονται για να μη δοθούν.

Σε άλλες που οφείλεται να αναζητηθούν στο μοναδικό πεδίο που προσφέρεται για τέτοιου είδους αναζητήσεις, μέσα στην ταξική πάλη και με όρους ταξικής πάλης.

Από αυτούς που θέλουν να κινηθούν σε μια τέτοια λογική – κοσμοαντίληψη, υπηρετώντας τη εργατική- λαϊκή υπόθεση και σε όλο τον κόσμο, στους αγωνιστές του σήμερα και του αύριο που συνεχώς γεννιώνται και διαμορφώνονται μέσα στην κίνηση των πραγμάτων.

Στο έδαφος αυτών απαντήσεων με τους όρους του σήμερα και για το σήμερα, στην ταξική πάλη και με όρους πάλης, μπορούν να αναζητηθούν ερμηνείες τέτοιες που να πείθουν, να συνταιριάζουν, να εμπνέουν, να κερδίζουν κόσμο σε αυτή την υπόθεση.

Με άλλον έναν όρο.

Το παραπάνω έλλειμμα στην εποχή μας συμπληρώνεται από ένα κορυφαίας σημασίας ζήτημα. Την πάλη για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των εργατικών λαϊκών μαζών. Την εμπιστοσύνη τόσο ως προς την υπόθεση του δικαίου των αγώνων τους. Την εμπιστοσύνη στις δικές τους δυνάμεις. Την εμπιστοσύνη στη δυνατότητα τους ότι μπαίνοντας σε κίνηση αντίθεσης με το σύστημα μπορούν να έχουν αποτελέσματα. Την διαπίστωση μέσα από αυτά και πάντα με όρους πάλης, ότι δεν αρκεί το μερικό αλλά ότι τους ανήκει το όλον. Εκεί και μόνο μέσα από εκεί μπορούν να μπαίνουν σοβαροί όροι για την εξέλιξη της οποίας προσπάθειας αυτής η της άλλης κλίμακας.

Προς τι όλες αυτές οι γενικές διαπιστώσεις και επισημάνσεις;

Μετά το κάθισμα της σκόνης.

Το τελευταίο διάστημα απασχόλησαν και απασχολούν σε σημαντικό βαθμό τόσο την αστική ειδησεογραφία μα και ως ήταν φυσικό και επόμενο και τον κόσμο της Αριστεράς οι εξελίξεις στο μακρινό Νεπάλ.

Αν βασιστούμε στις παραπάνω σταθερές, μπορούμε έξω από σιγουριές και φαεινές, να προσεγγίσουμε την τροπή που πήραν, το μόλις περασμένο διάστημα τα γεγονότα.

Αναγκαία ωστόσο μια συνοπτική έστω αναφορά στο γεγονός ότι για δεκαετίες ο νεπαλεζικος λαός και οι κομμουνιστές εκεί, «μπήκαν» με την μαοικη ηγεσία του σε μια αναζήτηση της πράξης.. εποχής. Σε μια επαναστατική εποποιία, κατά την οποία με τη συγκρότηση και το στερέωμα και του ΛΑΣ, κατόρθωσε να ελέγχει σημαντικό τμήμα της υπαίθρου της χώρα, με αξιόλογα ερείσματα στις πόλεις, και με βάση τις πολιτικές επιλογές της ηγεσίας του να φτάνει να ερωτοτροπεί με το ζήτημα του παρσίματος της εξουσίας, το πάλεψε αλλά μέσα από μια σειρά συμβιβασμούς οδηγήθηκε στην ήττα και τη συνθηκολόγηση. Πάλεψε όμως, σε μια εποχή μάλιστα που οι απολογητές του καπιταλιστικού συστήματος διακήρυτταν το τέλος της ιστορίας και τον θάνατο του κομμουνισμου. Το «πραγμα» σε εκείνη την τόσο μακρινή χώρα δήλωσε την μαχητική παρουσία του στους αγώνες των νέων καιρών.

Οσον μας αφορά , θέλοντας να παραμένουμε γειωμένοι στην πραγματικότητα της χώρας που ζούμε, χωρις να νιώθουμε «νεπαλεζολόγοι» εξ αποστάσεως, αυτά για την ώρα ως προς αυτό, το ειδικό ζήτημα.

Γυρίζοντας στο όλον, επιχειρώντας μια σύνοψη.

Την εποχή μας την χαρακτηρίζει η στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση του καπιταλισμού στην εργατική τάξη, με στόχο και σκοπό την πλέρια αποσυγκρότησή της έως και εξανδραποδισμού. Κατάσταση η οποία εξελίσσεται με τους όρους του σήμερα και με διαφορετικές ταχύτητες ανά περιοχή, αλλά σε όλο τον κόσμο.

Η εκστρατεία επανακατάκτησης-επαναποικοιοποήησης του ιμπεριαλισμού απέναντι σε χώρες και λαούς, την βαρβαρότητα της οποίας βιώνουν χαρακτηριστικά οι λαοί σε όλο τον πλανήτη. Με τους όρους να προσομοιάζουν στο χθες όπου σβήνονταν λαότητες και έθνη, κατα τις σταυροφορίες των βασιλέων και των αποικιοκρατών. Η περίπτωση της Παλαιστίνης πιστοποιεί μα και χρεώνει τους μακελάρηδες και το σύστημά τους ως προς αυτό.

Η όλη κίνηση του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου εδράζεται στους δεδομένους, αρνητικούς και σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαών συσχετισμούς δύναμης. Στο «διάβασμα» της εποχής. Στη βάση της ήττας και της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης ως κορμού της λαικής πάλης, ως οδηγητικής δύναμης αυτού που εμφανίστηκε ως Εργατικό Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα μετά το 1917 και για μια ολόκληρη ιστορική περίοδο.

Στην αδυναμία της απέναντι μεριάς να ορθώσει για την ώρα και στην παρούσα φάση, Αντιστάσεις ικανές να επιδράσουν και σε μια πορεία να καθορίσουν τις παγκόσμιες εξελίξεις, προς μια ανάστροφη πορεία και προς όφελος των από κάτω. Παράγοντας ο οποίος οπως αναφέρουμε και παραπάνω δεν καλουπώνεται και συνεχώς αναζητά αποτελεσματικότερους όρους εξόδου στο προσκήνιο.

Στους δρόμους των νέων καιρών, που στην σκοτεινη εποχή μας, παρα τα προλεγόμενα, παραμένουν καινούργοι και πρωτότυποι υπό αυτη την έννοια. Σε αυτούς τους καιρούς όπου διαπιστώνουμε και εμείς την υπαρξη/εμφάνιση ενός πλειοψηφικού κοινωνικού σώματος που εν δυνάμει εμπεριέχει τη δυνατότητα δημιουργίας ενός άλλου συσχετισμού.

Μεσα στη μακρά πορεία που έχει να διανύσει η πάλη των λαων, μεσα από οδύνες, απογοητεύσεις, ήττες, θα ανασυντεθεί στη βάση των σημερινών απαιτήσεων, αξιοποιώντας/αφομοιώνοντας συνεχώς τη θετική μα και την αρνητική πείρα των όποιων εγχειρημάτων, της όποιας κλίμακας και εμβέλειας. Στα διδάγματα του Οκτώβρη, της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, της προσπάθειας προχωρήματος που επειχείρησε η ΜΠΠΕ, στις ασίγαστες αντιστασεις στις ζώνες των θυελλών, στο Πολυτεχνείο, τα απεργιακά κινήματα του 10 – 12, στους τρόπους και με τους όρους που περπατάει σήμερα η υπόθεση.

Εδώ ήρθαμε, σε αυτή τη διαδρομή και από αυτή τη σκοπιά θέλουμε και εμεις να κινηθούμε και να συμβάλλουμε.