Να αρνηθούμε τον κόσμο της απανθρωπιάς, της εκμετάλλευσης και του πολέμου!

2,5 χρόνια πριν, ήταν το αποτρόπαιο έγκλημα στην Πύλο, των εκατοντάδων νεκρών προσφύγων και μεταναστών. 3 μήνες πριν, τα ναυάγια νότια της Κρήτης που κι αυτά πρόσθεσαν κι άλλους θαλασοπνιγμένους στη μακριά αυτή λίστα. Τώρα σειρά έχει το έγκλημα στη Χίο, με τους 15 νεκρούς, τις 2 εγκυμονούσες που απέβαλαν, τους δεκάδες τραυματίες μεταξύ άλλων παιδιά, από το διεμβολισμό του ελληνικού λιμενικού. Πυκνώνουν τα επεισόδια της φρίκης, ενταγμένα σε μια καθημερινότητα που γίνεται ολοένα και πιο ανυπόφορη για τον κόσμο της δουλειάς, σε όλα τα επίπεδα.

Με τους σορούς ακόμα να ανασύρονται από τον πάτο της θάλασσας, οι εκπρόσωποι του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου, προέβαιναν σε εξοργιστικές δηλώσεις, είτε ωμότητας είτε υποκρισίας. Είτε ακόμα και με τα δυο, αν θυμηθούμε την προ δυο ημερών συνέντευξη του Μητσοτάκη που καμάρωνε για τις “επιτυχείς αποκρούσεις των εισβολών” για να ακολουθήσουν οι δακρύβρεχτες δηλώσεις και φυσικά η αποποίηση κάθε ευθύνης. Όσο για την ΕΕ, είναι τόσο κραυγαλέα η συμμετοχή της σε όλη την πορεία του μεταναστευτικού δράματος, από τη γέννηση έως και τη μετέπειτα πορεία, που δεν χρειάζονται πολλά επιχειρήματα για να καταδειχθεί.

Η αρχή της κόλασης για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, είναι πως καταρχήν αποτελούν θύματα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και επεμβάσεων, αλλά και της έντασης της εκμετάλλευσης που συνεπάγεται η περίσφιξη των ιμπεριαλιστικών δεσμών. Ο ξεριζωμός τους αργότερα, τα καραβάνια και οι μεταναστευτικές ροές, καθοδηγούνται πάλι από το μεγάλο κεφάλαιο για να στελεχώσουν τις πιο δύσκολες, κακοπληρωμένες δουλειές, με συνθήκες γαλέρας, με όρους δουλεμπόριου.Από γκασταρμπάιτερς στην Γερμανία, μέχρι τα χωράφια, τα θερμοκήπια, τα γιαπιά στη χώρα μας, στις ανάγκες του κεφάλαιου, που ανοίγει και κλείνει τη στρόφιγγα όπως το βολεύει. Έτσι, παράλληλα με την ακραία εξοντωτική τους εκμετάλλευση, το κεφάλαιο τους χρησιμοποιεί για να διασπάσει την ενότητα της εργατικής τάξης, για να τους παρουσιάσει ως υπαίτιους των δεινών των ντόπιων, να εντείνει τη φασιστικοποίηση. Η δράση της φασιστικής κρατικής ομάδας της ICE στην Αμερική, η ενίσχυση της ακροδεξιάς σαν έκφραση της έντασης της αντιμεταναστευτικής- ρατσιστικής υστερίας, οι πολιτικές των pushbacks, των κέντρων κράτησης, των φραχτών, των θαλάσσιων κυνηγητών, αποτυπώνουν τη σημερινή φρίκη.

Παρά το άπλετο και καθημερινό φασιστικό δηλητήριο, ο λαός μας και η εργατική τάξη εμπιστεύετονται τα ένστικτα και τη διαίσθησή τους για το ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός τους, στέκονται αλληλέγγυοι στους κολασμένους της γης. Η εργαλειοποίηση των μεταναστευτικών ροών είτε για τα ιμπεριαλιστικά παζάρια, είτε στην αντιδραστική κόντρα ελληνικής και τούρκικης αστικής τάξης, γεννά τέτοιες θηριωδίες. Η απανθρωπιά, η μισαλλοδοξία, η στοίχιση πίσω από το εθνικό αφήγημα που καλλιεργούνται συστηματικά από κυβέρνηση και αντιπολίτευση, θα σπάσουν στους αγώνες του σήμερα. Ο καλύτερος τρόπος για να καταγγελθεί το νέο επεισόδιο της καπιταλιστικής ιμπετιαλιστικής βαρβαρότητας, είναι με τη συγκρότηση αντιστάσεων στο ύψος των απαιτήσεων της επίθεσης. Εκεί θα ξεκαθαριστεί και ο βρώμικος ρόλος της ελληνικής αστικής τάξης στους πολεμικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ ΝΑΤΟ, εκεί θα αντιληφθεί την αντίθεση των συμφερόντων του για ζωή, ψωμί, ειρήνη κόντρα στις ανάγκες και την πολιτική του κεφάλαιου.

Για την αστική “μας” τάξη η επιλογή έχει γίνει προ πολλού. Επιβεβαιωμένη και σφραγισμένη από κυβερνήσεις διάφορων “χρωμάτων και ιδεολογιών”. Όντας ο καλύτερος σύμμαχος των σιωναζιστών που συνεχίζουν την γενοκτονία με τις πλάτες όλων των ιμπεριαλιστών. Όντας το “καλό παιδί της δύσης” που εμπλέκει λαό και χώρα στα πιο εγκληματικά σχέδια και σφαγεία. Έχοντας βαμμένα τα χέρια της με το αίμα όλων των λαών της περιοχής, υπονομεύοντας σχέσεις φιλίας των λαών, με ρίζες στους αιώνες. Επενδύοντας πρώτα και κύρια στα πλαίσια του βαθέματος της εξάρτησης,για να επιβληθεί απέναντι στις εργατολαϊκές μάζες και ταυτόχρονα για να υπηρετήσει την πραγμάτωση των φιλοδοξιών της.

Το νέο έγκλημα στη Χίο, οφείλει να χρεωθεί στους πραγματικούς υπαίτιους και συνενόχους. Το αντιδραστικό κλίμα, η απογοήτευση, η φασιστικοποίηση και η ιδεολογική τρομοκρατία σπάνε στο δρόμο του αγώνα. Κάθε έννοια “διεθνούς δικαίου” κουρελιάζεται, κάθε πρόσχημα πετιέται στην άκρη, κάθε κατάλοιπο ανθρωπιάς, δικαιωμάτων και κατακτήσεων γκρεμίζεται υπό το βάρος των συσχετισμών που διαβάζονται και αξιοποιούνται από τους κεφαλαιοκράτες. Με επίγνωση της πραγματικότητας του σήμερα, βασιζόμενοι στα αγφύρωτα αντιτιθέμενα συμφέροντα των μαζών απέναντι στο κόσμο του κεφάλαιου, εμπιστευόμενοι τη δύναμη και την προοπτική της πάλης των εργατολαϊκών στρωμάτων, οφείλουμε κι εμείς να συμβάλλουμε σε αυτήν την σπουδαία υπόθεση.