Να αξιοποιήσουμε τη 17 Νοέμβρη και την απεργία στις 20 Νοέμβρη

Να αξιοποιήσουμε τη 17 Νοέμβρη και την απεργία στις 20 Νοέμβρη στην κατεύθυνση δυναμώματος της λαϊκής αντίστασης. Η συγκρότησης των μετώπων πάλης του λαού είναι αναγκαιότητα της εποχής μας

Η κυβέρνηση δίνει 3 δις δώρο για επενδύσεις στους βιομήχανους δίπλα στα πολύ περισσότερα δις που τσεπώνουν από το λεγόμενο ταμείο ανάκαμψης και τα δημόσια ταμεία οι καρχαρίες του κεφαλαίου στο σύνολο της καπιταλιστικής δραστηριότητας. Ακτοπλόοι, αερομεταφορείς, ηλεκτροπαραγωγοί, μεγαλοξενοδόχοι, φαρμακοβιομήχανοι, διυλιστήρια, εφοπλιστές, τραπεζίτες κ.α. στήνουν πάρτι κερδών τα τελευταία χρόνια λεηλατώντας κυριολεκτικά κάθε δικαίωμα, το μόχθο και την ίδια τη ζωή της εργατικής τάξης και των εργαζομένων.

Η κυβέρνηση μιλάει με θράσος για φοροαπαλλαγές, όταν οι ειδικοί φόροι και ο Φ.Π.Α. στα καύσιμα, στα τρόφιμα και στο ηλεκτρικό ενισχύουν και μέσα από τη φοροληστεία, την ανέχεια που επιβάλει η ακρίβεια χωρίς τέλος στα είδη λαϊκής κατανάλωσης. Οι φοροαπαλλαγές, οι ασφαλιστικές εισφοροαπαλλαγές, οι επιδοτήσεις και οι κάθε λογής εύνοιες αφορούν το κεφάλαιο. Ακόμη και τα δις για όπλα αφορούν εν τέλει την πολιτική όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο. Αυτή την πολιτική και τίποτα άλλο υπηρετεί η λεγόμενη “ενίσχυση του στρατιωτικού αποτυπώματος της χώρας”. Η τυχοδιωκτική και βρώμικη εμπλοκή στον πόλεμο των μεγαλύτερων φονιάδων των λαών των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ, που στηρίζουν και τις σφαγές του σιωνιστικού τους μαντρόσκυλου, δεν είναι ανερμάτιστη και χωρίς στόχευση.

Η ντόπια κεφαλαιοκρατία κινείται πάντα στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης από τη Δύση. Αυτό από μόνο του γεννά θανάσιμους κινδύνους για τη χώρα και τον εργαζόμενο λαό. Ιδιαίτερα σε μια εποχή που ΗΠΑ – ΝΑΤΟ συγκρούονται επικίνδυνα και σε μεγάλα πολεμικά σφαγεία με το ρωσικό ιμπεριαλισμό και την όλη προσπάθεια των BRICS να αμφισβητήσουν την κυριαρχία των παλιών “ιδιοκτητών του πλανήτη”. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά και ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ακροδεξιά, στοιχίζονται με ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ισραήλ και κηρύττουν με απίθανο τυχοδιωκτισμό τον πόλεμο στο ρώσικο ιμπεριαλισμό. Έτσι μπλέκουν τη χώρα και το λαό σε άδικους πολέμους και βάρβαρες σφαγές, που γίνονται αποκλειστικά για ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τελικό επίδικο την ενίσχυση της ισχύος και της κερδοφορίας που επιδιώκει το κάθε ιμπεριαλιστικό κέντρο από τη μεριά του.

Η πολιτική της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας είναι τυχοδιωκτική, επικίνδυνη και βαθειά αντιδραστική. Μόνη επιδίωξή της είναι η απόκτηση ενός πιο ισχυρού ρόλου σαν σταθερό ορμητήριο των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ με ήδη υπαρκτές σοβαρές εύνοιες και απολαβές σε μια σειρά δραστηριότητές της που επιδιώκει να τις επεκτείνει πάντα  (με όρους “εθνικής” σταθεράς) στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Είναι ανοησία με συνέπειες ή οπορτουνισμός ξεγλιστρήματος από τα δύσκολα να βαφτίζεται ιμπεριαλιστική η ελληνική αστική τάξη και να αγνοούνται οι ιμπεριαλιστικές αλυσίδες που σφίγγουν σφιχτά τη χώρα μας. Ιμπεριαλιστικές αστικές τάξεις δε ρισκάρουν εύκολα την ασφάλεια της χώρας τους. Η εξαρτημένη αστική τάξη της Ελλάδας το κάνει συστηματικά και ταυτόχρονα ενισχύει και με τις αλυσίδες του ιμπεριαλισμού τα δεσμά του λαού μας. Το ίδιο ισχύει για τοποθετήσεις που ανισοβαρώς μένουν στο στοιχείο της εξάρτησης χωρίς να αναγνωρίζουν επιδίωξη ρόλου από την αστική τάξη, την οποία αν δεν την εξατμίζουν, τη βλέπουν ανερμάτιστη, απλώς μωροφιλόδοξη και πάντα σε αδιέξοδο…

Δε θα σταθούμε εδώ στη θεωρητική εξάντληση αυτού του σοβαρού ζητήματος. Όμως πολιτικά κάθε έντιμος αγωνιστής διακρίνει σήμερα πως η αστική τάξη κάνει τις επιλογές της αντιμετωπίζοντας το λαό και τους λαούς της περιοχής καθαρά με εχθρότητα στο όνομα όχι κάποιας ιδεοληψίας αλλά επιδιώκοντας κέρδη και ρόλο στην περιοχή στο πλευρό των ιμπεριαλιστικών δράσεων των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ. Ο τυχοδιωκτισμός της μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε επικίνδυνες περιπέτειες τη χώρα ή και σε νέες χρεοκοπίες με δοσμένη και τη γεωπολιτική αστάθεια κ.ο.κ. Η αστική τάξη επιδιώκει να σταθεροποιήσει την κερδοφορία της και αυτό το πετυχαίνει με την αντιλαϊκή πολιτική της σ’ όλα τα πεδία, την οποία κλιμακώνει αξιοποιώντας τους αρνητικούς για τις λαϊκές δυνάμεις συσχετισμούς.

Θέλοντας (όποιοι) να συμβάλλουμε στην αλλαγή της ζοφερής πραγματικότητας που ζει ο λαός μας και οι λαοί, οφείλουμε να τη δούμε όπως είναι με τόλμη και από κάθε άποψη. Όταν μάλιστα η πραγματικότητα γίνεται αποκαλυπτική  η τόλμη να τοποθετηθούμε εναντίον είναι αναγκαία χωρίς να χρειάζονται  παλικαρισμοί. Αναγκαία είναι κυρίως η εμπιστοσύνη στις αστείρευτες δυνάμεις της εργατικής τάξης και του λαού και η επίγνωση πως παρά την πραγματικότητα διάλυσης των μετώπων πάλης του, η εκ νέου συγρότησή τους είναι εφικτή και ξεκάθαρα ανάγκη ζωής. Η αστική τάξη διεκδικεί ρόλους για τον εαυτό της που ταυτόχρονα προϋποθέτουν το ξεζούμισμα της εργατικής τάξης και του κόσμου της δουλειάς. Γι’ αυτό θα συνεχίσει την πολιτική που μετατρέπει συνεχώς τους μισθούς και τα μεροκάματα φτώχειας σε πείνας. Γι’ αυτό και τα τελευταία απομεινάρια της δωρεάν περίθαλψης το σύστημα θέλει να τα κάνει παρελθόν, όπως και κάθε άλλη κατάκτηση των εργαζομένων. Χρειάζεται για όλα τα παραπάνω και ένα πλαίσιο φασιστικοποίησης που και αυτό το προχωράει μεθοδικά.

Ωστόσο, όλα τα παραπάνω οξύνουν τις κοινωνικές αντιθέσεις και έτσι γεννιούνται αντιστάσεις και δυνατότητες να συγκροτηθούν εκ νέου παρά τη χρόνια διάλυση τα μέτωπα πάλης του λαού. Η διάλυση των μετώπων πάλης αποτελεί βασικό στοιχείο της πραγματικότητας που έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε. Γιατί όλοι οφείλουμε να γνωρίζουμε πως είναι τουλάχιστον υποταγμένος στο αστικό πλαίσιο και τις απαιτήσεις της εργοδοσίας ο συνδικαλισμός της ΓΣΕΕ. Το ΠΑΜΕ επίσης ούτε θέλει ούτε μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτό το πλαίσιο παρά τους κατά καιρούς λεονταρισμούς στην κόντρα με τη ΓΣΕΕ και το μόνιμο βερμπαλισμό του. Αυτές τις μέρες μιλά για την κορύφωση του αγώνα στις 20 Νοέμβρη, όταν είναι ξεκάθαρο πως ο αγώνας είναι διαρκής και στις μέρες μας σ’ ένα πλαίσιο αρνητικών συσχετισμών. Ο βερμπαλισμός συχνά γίνεται ακόμη πιο αφόρητος στο εξωκοινοβούλιο με το εικονικό κίνημα να δίνει χώρο και να υποβαθμίζει την έγνοια για συμβολή σε μαζικές αντιστάσεις μέσα από την κοινή δράση. Η κυριαρχία του συστήματος είναι γεγονός, όμως οι συσχετισμοί μπορούν να διαφοροποιηθούν μέσα από τη μαζική αντίσταση και την πάλη.

Η επέτειος της εξέγερσης του Νοέμβρη και η απεργία στις 20 Νοέμβρη είναι δύο ημερομηνίες που μπορεί να γίνουν ευκαιρία για χιλιάδες σ’ όλη τη χώρα να εκδηλώσουν αγωνιστικά την οργή τους για την καθημερινή ασφυξία που βιώνουν. Χωρίς την καλλιέργεια αυταπατών για την κατάσταση της λαϊκής πάλης (που δε βοηθούν) είναι ωστόσο ευκαιρία για πλατύ κάλεσμα αντίστασης και πάλης κόντρα στην πολιτική της λιτότητας, της λεηλασίας δικαιωμάτων, του πολέμου, της κρατικής καταστολής και της φασιστικοποίησης. Η πάλη για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς στο κόστος της ζωής και η πάλη ενάντια στην εμπλοκή στον πόλεμο είναι ζητήματα που μπορούν και είναι αναγκαίο να αγγίξουν μεγάλα κομμάτια του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας.

Σ’ ότι αφορά τη δικιά μας συμβολή στην υπόθεση της μαζικής λαϊκής πάλης γενικότερα θέλουμε να καταθέσουμε πως παρά τη δοσμένη υποκειμενική μας αδυναμία, όρο για την ύπαρξή μας θεωρούμε αυτή τη συμβολή με όλες μας τις δυνάμεις. Σ’ αυτό καλούμε τον κάθε αγωνιστή ξεχωριστά μα και την κάθε συλλογικότητα να δράσουμε με συστηματική επιδίωξη της κοινής δράσης κόντρα σε μικροπαραταξιακούς σχεδιασμούς και πολεμικές χωρίς πολιτικό περιεχόμενο. Η κατεύθυνση της ενότητας και της πάλης είναι αναγκαία. Μέσα στη μαζική πάλη και με όρους μαζικής πάλης θα ξεπεραστούν οι συγχύσεις και οι δυνάμεις της αντίστασης και του αγώνα θα ενισχυθούν έναντι των οπορτουνιστών και των καθαρά συμβιβασμένων με το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου. Αυτοί που θέλουν αληθινά να συμβάλλουν σε μια τέτοια υπόθεση πρέπει να επιμείνουν πολύ. Το έδαφος υπάρχει. Άλλος δρόμος άλλωστε δεν υπάρχει ούτε για την απελευθερωτική επαναστατική υπόθεση της εργατικής τάξης, ούτε για την υπεράσπιση σήμερα της ζωής και του δίκιου του συνόλου των εργαζομένων.