Να δυναμώσουν τα μπλόκα ενάντια στην επίθεση κεφαλαίου – Ε.Ε.

Δεκάδες χιλιάδες νέοι κυρίως άνθρωποι του μόχθου στην αγροτική ύπαιθρο βρίσκονται σε αγωνιστικό αναβρασμό με αιχμή ανάμεσα σε άλλα, το αίτημα να πάψει η στάση πληρωμών λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ και να τους δοθούν άμεσα οι ενισχύσεις που δικαιούνται.

Ξεκάθαρο  είναι  πως το συνεχώς αυξανόμενο κόστος παραγωγής, αλλά και το κόστος ζωής και οι χαμηλές τιμές παραγωγού, είναι διαρκής τάση της δράσης του κεφαλαίου με τη στήριξη της Ε.Ε. τόσο στον τομέα των αγροεφοδίων (τρακτέρ, αγροχημικά, ζωοτροφές) όσο και από την πλευρά  μεγαλεμπόρων, μεταποιητών, super market, που ουσιαστικά ληστεύουν τη σοδειά. Η Jonh Deere, η Compo, η Bayer, η Dupont, η Mosanto και αρκετές ακόμη είναι πανίσχυρες πολυεθνικές που ελέγχουν όλο και πιο σφιχτά την παραγωγή τροφίμων σ’ όλο τον πλανήτη. Από την άλλη αλυσίδες στη διακίνηση τροφίμων με επίσης διεθνική δράση αλλά και σειρά εγχώριων επιχειρήσεων μικρότερων και μεγαλύτερων  βρίσκουν χώρο δράσης σ’ ένα μεγάλο κύκλο δραστηριότητας πριν και μετά την αγροτική παραγωγή.

Αυτές οι συμπληγάδες καπιταλιστικών συμφερόντων κλείνουν όλο και πιο ασφυκτικά για τη φτωχομεσαία αγροτιά στη χώρα μας, την Ε.Ε. και σ’ όλο τον πλανήτη. Ήδη η διαδικασία συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης έχει ξεκληρίσει σε μεγάλο ποσοστό  τους αγρότες πλανητικά εδώ και δεκαετίες, ενώ αυτή η εξέλιξη επιταχύνεται, πιέζοντας χωρίς σταματημό το φτωχομεσαίο κομμάτι των αγροτών. Έτσι σήμερα παραγωγοί με 1 – 2 – 3 τόνους λάδι που κάποτε θεωρούνταν νοικοκύρηδες ούτε για αστείο δε μπορεί να ζήσουν. Ο αγρότης για να επιβιώσει οικονομικά αναγκάζεται σε μεγάλες επενδύσεις και επεκτάσεις σε μηχανήματα, στάβλους κ.λπ. που όμως χρόνο το χρόνο απαξιώνονται και χρειάζονται νέες κ.ο.κ.

Ένας συνεχής  αγώνας με τεράστια κέρδη στις εισροές και τις εκροές της αγροτικής παραγωγής που εξοντώνει στο τέλος την πλειοψηφία των μικρομεσαίων. Απ’ την άλλη μεριά η αγροτική παραγωγή είναι απαραίτητη από κάθε άποψη για το κεφάλαιο και την κοινωνία. Σ’ αυτή την κατεύθυνση λειτουργούν οι λεγόμενες επιδοτήσεις που δίνουν περιθώριο κέρδους στις μεγάλες αγροτικές επιχειρήσεις, αλλά και δυνατότητα οριακής επιβίωσης σε μικρότερες. Οι μικρότερες επιδοτούνται για να αξιοποιείται η αγροτική γη, εκεί που δε μπορεί να υπάρξει καπιταλιστική συγκέντρωση και σοβαρή εκμηχάνιση όπως π.χ. στην εκτατική κτηνοτροφία, ελαιοκαλλιέργεια κ.α.

Σ’ αυτούς τους τομείς της εκτατικής καλλιέργειας (δες π.χ. κοτόπουλα ελευθέρας βοσκής) παράγονται σχετικά ποιοτικά προϊόντα σε σχέση με την εντατική, που κατά κανόνα παράγει υποβαθμισμένα. Όλα αυτά έχουν σημασία και για τους εργαζόμενους της πόλης και εξηγούν τόσο την ακρίβεια στα τρόφιμα που καλπάζει και θα συνεχίσει και την ολοένα πιο υποβαθμισμένη ποιότητά τους. Στη χώρα μας σχεδόν το σύνολο κοτόπουλου και χοιρινού κρέατος παράγεται σε βιομηχανικής κλίμακας κτηνοτροφικές μονάδες ή εισάγεται όλο και περισσότερο βοδινό, όπως και ολοένα μεγαλύτερο ποσοστό της κατανάλωσης φρούτων, πατάτας ακόμη και λεμονιών, από μια χώρα που πριν λίγες δεκαετίες ήταν εξαγωγική σε αγροτικά προϊόντα και είχε σπουδαία παραγωγή ιδιαίτερα εσπεριδοειδών. Εκτός λοιπόν τις συμπληγάδες της καπιταλιστικής δράσης στις εισροές- εκροές το κάθε αγροτικό προϊόν του μικρού παραγωγού, έχει ν’ αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό της ελευθερίας αγορών  των προϊόντων των μεγάλων μονάδων ντόπιων και κυρίως ξένων, με ασύγκριτα μικρότερο κόστος παραγωγής.

Αυτό το μικρότερο κόστος παραγωγής προκύπτει, είτε από την εκμηχάνιση και γενικότερα επένδυση στην τεχνολογία των μεγάλων μονάδων είτε από τα φτηνά εργατικά χέρια της στυγνής εκμετάλλευσης  στην Αφρική, Ασία, Βραζιλία, αλλά και από σύγχρονους σκλάβους μετανάστες στις επιχειρήσεις μεγαλοαγροτών σε Ευρώπη, ΗΠΑ, και συνήθως από το συνδυασμό τους.  Να γιατί είναι φτηνό το λάδι από Τυνησία, οι πατάτες Αιγύπτου και το αβοκάντο Κένυας. Η ισχύς των εισαγωγέων, των μεταποιητών και των  super market στο πλαίσιο της πολιτικής όλα στο κεφάλαιο- όλα για το κεφάλαιο, που επιβάλλεται ωμά στη βάση των συσχετισμών, εξηγεί την οργή των νέων της υπαίθρου. Αντιλαμβάνονται μέρα με τη μέρα πως  ουσιαστικά έχουν εγκλωβιστεί, συχνά εξαπατημένοι και χρεωμένοι από αγροσυμβούλους και τράπεζες σε μια παραγωγική διαδικασία όλο και πιο συμπιεσμένη από τις συμπληγάδες που αναφέραμε. Ουσιαστικά από την πολιτική όλα στο κεφάλαιο που αποθρασύνεται συνεχώς πρώτα- πρώτα σε βάρος της εργατικής τάξης με τα 13ωρα και μισθούς πείνας, αλλά όπως αποδεικνύεται σε βάρος του συνόλου των ανθρώπων της δουλειάς.

Και οι αγρότες,  παρά τα παραμύθια περί του «επιχειρείν», είναι υποχρεωμένοι να βαδίσουν το δρόμο της αντίστασης στην επίθεση του κεφαλαίου για να υπερασπιστούν τη ζωή και το δίκιο τους. Σ’ αυτό τον αγώνα είναι κρίσιμο να μπορέσουν ν’ αντιληφθούν την ανάγκη συμμαχίας με τους εργαζόμενους της πόλης ενάντια στον κοινό εχθρό. Φυσικά τα ελλείματα στη λαϊκή πάλη είναι μεγάλα και στην πόλη και στην ύπαιθρο. Δεν υπάρχουν για παράδειγμα αγώνες  μιας ριξιάς, ούτε όμως σ’ αυτή τη φάση είναι ασήμαντο το αίτημα αιχμής. Έχει νόημα να ζυμώνεται ένα ευρύτερο πλαίσιο αιτημάτων, πρωτίστως γύρω από την αδιαπραγμάτευτη απαίτηση των φτωχομεσαίων  για τιμές στα προϊόντα και ενισχύσεις που να αποφέρουν εισόδημα στο κόστος της ζωής. Δεν είναι οι αγρότες που επέλεξαν τις επιδοτήσεις, προκειμένου να τους επιβληθούν εξευτελιστικές τιμές στα προϊόντα τους από τους μεγαλεμπόρους – μεταποιητές, που συνεχώς εκβιάζουν με εισαγωγές. Δεν έχουν οι αγρότες έναν εργοδότη κεφαλαιοκράτη απέναντί τους για να έχουν σαφή και σταθερά το αίτημα για το μισθό και το ωράριο, όπως είναι αναγκαίο και εφικτό για τους μισθωτούς εργαζόμενους. Έχουν πολλές μορφές λεηλασίας του μόχθου τους από το κεφάλαιο και την όλη καπιταλιστική λειτουργία του συστήματος.

Αντικειμενικά όμως, παρότι δε βοηθά το γεγονός της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης, η ταξική τοποθέτηση είναι αναγκαία για την αγωνιστική συγκρότηση των φτωχομεσαίων αγροτών. Κάτι τέτοιο απαιτεί αιτήματα που ανοικτά εντάσσονται σ’ ένα πλαίσιο πάλης και μια πολιτική κατεύθυνση ανατροπής της αντεργατικής- αντιλαϊκής- αντιαγροτικής πολιτικής. Δεν υπάρχει αντικειμενικά κανένα έδαφος συμφωνίας των φτωχομεσαίων αγροτοκτηνοτρόφων με το σύστημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της εκμετάλλευσης του λαού. Υπάρχει αντίθετα έδαφος διαμόρφωσης όρων πάλης- αντίστασης στην επίθεση του κεφαλαίου και του ξεκληρίσματος που παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς μπορεί να αλληλοτροφοδοτηθεί με την πάλη των εργαζομένων στην πόλη για το μεροκάματο.

Μ’ αυτή την ένοια το αίτημα κάτω η κυβέρνηση που είναι πιασάρικο και δουλεύεται πλέον από την Ανταρσύα μέχρι την αστική αντιπολίτευση της σοσιαλδημοκρατίας στην προσπάθειά της να συγκροτηθεί, καθόλου δε βοηθά τη συγκρότηση της πάλης των αγροτών. Είναι σημαντική παρότι δε φτάνει και μόνο η κατάκτηση της αιχμής για άμεση πληρωμή του συνόλου των ενισχύσεων όλων των πραγματικών παραγωγών, που στη συντριπτική πλειοψηφία τους (για ν’ απαντήσουμε στη βρώμικη κυβερνητική προπαγάνδα), είναι όχι απλώς τίμιοι μα ξένοι και εχθροί του κόσμου της λαμογιάς, των παράσιτων, των εκμεταλλευτών του κεφαλαίου και των κάθε λογής λακέδων του ιμπεριαλισμού. Δε φταίνε οι αγρότες για τις τεχνικές λύσεις με τα βοσκοτόπια που τους υπέδειξαν οι αστικές κυβερνήσεις, για να μπορούν οι ίδιες να τρέφουν τους παρατρεχάμενους τους στην ύπαιθρο. Τα λαμόγια ξεκινάνε από τα γνωστά λόμπι συμφερόντων των Βρυξελλών και φτάνουν μέχρι τις απολήξεις του ντόπιου αστικού πολιτικού προσωπικού, των κουμπάρων, των τυχερών των λαχείων και οδηγών Φεράρι.

Ολόκληρο το σύστημα βασίζει τη λειτουργία του στο μέγα σκάνδαλο της όλο και πιο στυγνής εκμετάλλευσης των παραγωγών του πλούτου, που μέσω αυτής έρχεται η ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας και η συσσώρευση των δις από τους μεγάλους του κηφηναριού. Μόνο μ’ ένα πλαίσιο ταξικής αναφοράς και ανατρεπτικής προοπτικής μπορούν να τεθούν αποφασιστικά τόσο το αίτημα αιχμής που ενώνει τους αγροτοκτηνοτρόφους, όσο και μια σειρά άλλα ζωτικά αιτήματα ανά κλάδο ή και συνολικότερα. Το αίτημα για ελάχιστες εγγυημένες τιμές υπήρχε στο μακρινό παρελθόν με τις λεγόμενες τιμές ασφαλείας- αποθεματοποίηση – απόσυρση κ.ο.κ. Όπως και η Α.Τ.Α. της δεκαετίας του 1980 κάλλιστα οδηγεί σε ρεφορμιστική αντίληψη ρύθμισης, που είναι αδύνατη με δοσμένη την ανταγωνιστική αντίθεση αγροτών κεφαλαίου που χοντρικά περιγράψαμε.

Οι φτωχομεσαίοι αγροτοκτηνοτρόφοι για να μη ξεκληριστούν χρειάζονται να κατακτήσουν όρους πάλης και κίνημα. Αγροτικό κίνημα όχι μιας ριξιάς, αλλά με τοπικές συγκροτήσεις και κεντρικό στόχο κόντρα και σε κατεύθυνση ανατροπής της πολιτικής κεφαλαίου – Ε.Ε.   που στοχεύει στο ξεκλήρισμά τους. Ένα τέτοιο πλαίσιο πάλης υπηρετείται με κεντρικό αίτημα την ανάγκη για τιμές στα προϊόντα τέτοιες που να δίνουν εισόδημα τέτοιο που να μπορεί να ζήσει ο φτωχομεσαίος αγροτοκτηνοτρόφος. Η τιμή στο προϊόν δίνει υπόσταση στον παραγωγό και μια κάποια δυνατότητα διαπραγμάτευσης. Δε μπορούμε ν’ ανεχτούμε  δοσμένους τους μισθούς φτώχειας και πείνας των εργαζομένων στην πόλη που επιβάλλει η πολιτική όλα στο κεφάλαιο και να μην αντιληφθούμε τις συμπληγάδες που επιβάλλουν τις ακριβές τιμές στα προϊόντα, χωρίς καν να μπορεί να επιβιώσει ο μικρός παραγωγός. Να γιατί είναι κοινός ο αγώνας για την ανατροπή της πολιτικής κεφαλαίου- κυβέρνησης ιμπεριαλιστών. Να γιατί επιβάλλεται σήμερα  η αλληλεγγύη στα μπλόκα της αγροτιάς. Οι μεγάλες μονάδες γνωρίζουμε ότι  επιβιώνουν και με μικρότερες τιμές και  εισπράττουν και τις μεγαλύτερες επιδοτήσεις. Γι’ αυτό είναι αναγκαία σήμερα μια νίκη επί της αιχμής της άμεσης πληρωμής. Μέσα απ’ αυτή θα κατακτηθούν και  παρακαταθήκες για ένα κίνημα διαρκείας των φτωχομεσαίων αγροτών, που δικαιούνται και είναι χρήσιμοι να επιβιώνουν αξιοπρεπώς καλλιεργώντας τη γη τους. Δικαιούνται να διεκδικούν τιμές και τις επιδοτήσεις- ενισχύσεις και οφείλουν ν’ αντισταθούν στο πετσόκομμά τους και στην ωμή στάση πληρωμών με αφορμή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Το σκάνδαλο που, όπως αποκαλύπτεται, αξιοποιείται για να απονομιμοποιηθούν οι ενισχύσεις και να περικόπτονται δραστικά (όπως ήδη έχει αποφασιστεί στις Βρυξέλλες για την ΚΑΠ), παρά τις σφοδρές αντιστάσεις των αγροτών σε μια σειρά χώρες της Ευρώπης. Στη χώρα μας θα είναι οδυνηρό για όλο το λαό η επιδίωξη του κεφαλαίου να προστεθούν κάποιες δεκάδες χιλιάδες εργατικά χέρια για την τουριστική κυρίως βιομηχανία και ας τρώει σε λίγο ο λαός μονάχα πανάκριβα εισαγόμενα και επί το πλείστον αμφιβόλου ποιότητας προϊόντα, που συχνά έρχονται από την άλλη άκρη του πλανήτη.

Οι δυνάμεις του κεφαλαίου και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι έχουν αποθρασυνθεί και δε θα σταματήσουν, αν δε τους σταματήσει η μαζική λαϊκή πάλη. Τα μπλόκα της αγροτιάς είναι πολύτιμα από πολλές απόψεις για όλο το λαό και πρέπει να στηριχτούν ουσιαστικά για να νικήσουν.