Οι αντιστάσεις των λαών είναι υπαρκτές. Η αριστερά υπολείπεται.

Σ’ όλα τα πεδία της πάλης των λαών οι αντιστάσεις δεν έπαψαν ποτέ να εκδηλώνονται. Μιλάμε εδώ για τις τελευταίες δεκαετίες που η διάλυση του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος (Ε.Ε.Κ.Κ.) είναι μια οδυνηρή για τους λαούς πραγματικότητα που δίνει χώρο και δυνατότητα στη βάρβαρη επίθεση κεφαλαίου ιμπεριαλιστών σ’ όλα τα μέτωπα.

Οι ηρωικές μάχες των Άγγλων ανθρακωρύχων που ηττήθηκαν στα χρόνια της δεκαετίας του 80, με τις εικόνες  των έφιππων αστυνομικών να τους καταστέλλουν βάρβαρα, έχουν επαναληφθεί από τότε ξανά και ξανά. Στο Παρίσι, στη Ρώμη, στη Χιλή, σε πόλεις των ΗΠΑ καθώς και στην Παλαιστίνη, στο Περού και τις Ινδίες, τη Νότια Αφρική των ένοπλων εργατικών εξεγέρσεων κ.ο.κ. εργάτες, αγρότες, νεολαίοι, αντιπολεμικά και δημοκρατικά κινήματα αντιστέκονται. Αυτές οι αντιστάσεις είναι που αναγκάζουν τα αστικά κράτη με την πολιτική της φασιστικοποίησης και την ωμή βία που τις αντιμετωπίζουν να αποκαλύπτονται (παρά τη σύγχυση στους λαούς),  υπηρετώντας τη συνέχιση της άγριας επίθεσης με όλο και πιο στυγνή  εκμετάλλευση της εργασίας, πολέμους και αναίρεση του ίδιου του δικαιώματος στη ζωή.

Θα παραμείνουμε για καιρό καθώς φαίνεται σ’ αυτή τη φάση με σπουδαίες αντιστάσεις που όμως θα υπολείπονται της άγριας επίθεσης του συστήματος. Η εκ νέου διαφοροποίηση των συσχετισμών υπέρ της εργατικής τάξης και των λαών θα προκύψει μέσα από μεγάλες μάχες και συγκρούσεις με κρίσιμες αυτές στο καθαυτό ταξικό πεδίο (εργατικοί αγώνες), αλλά και σ’ όλα τα πεδία που έτσι κι αλλιώς είναι εκφράσεις και εκδηλώσεις της ταξικής εκμεταλλευτικής φύσης του συστήματος.

Η πάλη του λαού είναι πολύτιμη σ’ όλα τα πεδία και καμία μάχη δε περισσεύει. Έτσι πρέπει ν’ αντιμετωπίζουν τη λαϊκή πάλη οι πολιτικές δυνάμεις και συγκροτήσεις που θέλουν να συμβάλουν στο αναγκαίο ποιοτικό βήμα της εκ νέου συγκρότησης της εργατικής τάξης για να γίνει  σε πλανητικό επίπεδο, όπως είναι ιστορικά ικανή, η εργατική τάξη ξανά κορμός της πάλης των λαών. Κανένα μέτωπο της λαϊκής πάλης δε περισσεύει και παντού είναι ανάγκη η παρέμβαση και ουσιαστική στήριξή του με τη γραμμή ενότητα και πάλη.

Ενότητα σε κρίσιμες αιχμές πάλης που συσπειρώνουν απέναντι στην επίθεση του συστήματος και πάλη ενάντια στις λαθεμένες απόψεις που από σύγχυση (μικροαστικές) ή από έχθρα (αντιδραστικές- αντικομμουνιστικές) πολεμούν μέσα στο κίνημα την, πολύτιμη συνολικά για το κίνημα, ενίσχυση της εργατικής προοπτικής του.

Ιστορικά η πάλη των λαών ενάντια στην ωμότητα και τη βαρβαρότητα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων έχει καταφέρει σπουδαίες και συχνά με ιστορική σημασία συσπειρώσεις των λαϊκών και προοδευτικών δυνάμεων όλης της κοινωνίας. Κρίσιμο ζήτημα φυσικά για την έκβαση της πάλης αυτών των συσπειρώσεων το επίπεδο συγκρότησης και παρέμβασης της εργατικής τάξης σ’ αυτά τα μέτωπα. Η περίπτωση του Ιράν ήταν και είναι ξανά χαρακτηριστική. Τότε στα 1979 η Ισλαμική επανάσταση με παλλαϊκό αντιαμερικάνικο- αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα ξήλωσε το δυνάστη Σάχη και την Αμερικανοκρατία από τη χώρα. Όμως παρά τον αντιιμπεριαλισμό της η επανάσταση κυριαρχήθηκε από τους Χομεϊνίδες και το ιερατείο που με προμετωπίδα το θρησκευτικό φανατισμό κατέστειλε ακόμη πιο αυστηρά από τις αστικές δικτατορίες της Δύσης την εργατική πάλη και το αριστερό κομμουνιστικό κίνημα.

Ουσιαστικά επρόκειτο για την πολλαπλή έκδηλη αδυναμία στη φάση εκείνη του Ε.Ε.Κ.Κ. διεθνώς να ηγηθεί ενός μεγάλου λαϊκού ξεσηκωμού. Λίγα χρόνια πριν οι Κινέζοι επαναστάτες ηγέτες της τελευταίας αναλαμπής του προηγούμενου μεγάλου κύκλου εφόδου του Ε.Ε.Κ.Κ. της ΜΠΠΕ φυλακίζονταν στην Κίνα από τους ρεβιζιονιστές που τελικά επικράτησαν. Τα ελλείματα του αριστερού κομμουνιστικού κινήματος του Ιράν σαν έκφραση  της ήττας του Ε.Ε.Κ.Κ. και του αρνητικού πλέον διεθνούς συσχετισμού, ήταν τα αίτια που το νέο καθεστώς της αστικοφεουδαρχικής άρχουσας τάξης κατάφερε να το υποτάξει και να το καταστείλει απομονώνοντας το από μαζική λαϊκή επιρροή και ρόλο. Πολλά λέγονται τις τελευταίες μέρες για τον πράγματι σπουδαίο ιστορικά πολιτισμό του Ιράν και την αντιιμπεριαλιστική κουλτούρα αυτού του λαού που απέκτησε τον τελευταίο αιώνα θα συμπληρώναμε.  Εξηγούν, αλλά ως ένα βαθμό, αυτά την αποφασιστική και σθεναρή αντίσταση του λαού του Ιράν στην ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ- Ισραήλ.

Πρώτα- πρώτα ας εξηγηθούμε ως προς αυτό. Η ολοφάνερη πλέον αντοχή του Ιράν που αποκρούει μέχρι στιγμής  τη μεγαλύτερη φονική μηχανή του κόσμου αυτή των ΗΠΑ, μαζί με το λυσσασμένο κατά των λαών μαντρόσκυλό τους, είναι πρωτίστως αποτέλεσμα της σθεναρής απόφασης των εκατομμυρίων του λαού, που σθεναρά συσπειρώθηκε ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση. Τη χλεύη των λαών όλου του κόσμου θα προκαλούν για χρόνια τα βίντεο του εγγονού του Σάχη που ήθελε να «απελευθερώσει» το λαό «του» με τις βόμβες των ΗΠΑ. Το ίδιο και τα βρώμικα καλέσματα του επίσημα και διεθνώς δολοφόνου Νετανιάχου.

Ο λαός του Ιράν συσπειρώθηκε υπό το καθεστώς με το οποίο έχει ανοικτούς λογαριασμούς για το μέλλον. Όπως ανοικτούς λογαριασμούς έχει και κάθε λαός κατά των εκμεταλλευτών και δυναστών του. Από το γειτονικό του Ιράν εξεγερμένο Μπαχρέιν έως τις ΗΠΑ της ακραίας φτώχειας και των αβυσσαλέων ανισοτήτων που θρέφουν την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία της κεφαλαιοκρατίας τους από τον πόλεμο και την ωμή επιβολή της βαρβαρότητας. Συσπειρώθηκε ο λαός του Ιράν όπως συσπειρώθηκε ο λαός μας το 1940 (παρά την έχθρα του με το φασίστα Μεταξά) ενάντια στην επιβολή της φασιστικής Ιταλίας και αργότερα των ναζί κατακτητών. Η παγκόσμια συγκυρία και οι ταξικοί συσχετισμοί σε διεθνές επίπεδο με καθοριστικό τους όρους και το επίπεδο συγκρότησης της εργατικής τάξης στο κίνημα κάθε λαού, κρίνουν την έκβαση των λαϊκών αντιστάσεων σ’ όλα τα πεδία όσο παραμένουμε στην εποχή του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων.

Μ’ αυτό το πνεύμα από την πλευρά μας υποστηρίξαμε την εξέγερση του λαού του Ιράν κατά της φτώχειας και των ανισοτήτων που επέβαλε το στριμωγμένο ομολογουμένως αλλά φιλόδοξο εθνικιστικό καθεστώς του Ιράν. Δε φτάσαμε όπως ποτέ ν’ αναπαράγουμε συνθήματα του τύπου «κάτω το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν» που ανεξάρτητα αν υιοθετούνταν από «αριστερές» ή και αριστερές οργανώσεις φαντάσματα Ιρανών της Ευρώπης, μύριζαν ωστόσο άρωμα σιωνισμού και ιμπεριαλισμού. Ξέρουμε καλά πως, από τη σκοπιά της εργατικής τάξης που θέλουμε να υπηρετήσουμε την προοπτική της, οι ανατροπές θ’ αργήσουν να έρθουν φυσικά με την πολιτική έννοια του χρόνου που ναι μεν συχνά συμπυκνώνεται και επιταχύνεται αλλά δεν εκτοξεύεται χωρίς όρους.

Ως προς αυτούς τους όρους είμαστε ξεκάθαρα στη φάση που ο λαός της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, του Ιράν αλλά και όλοι οι λαοί αντιστέκονται, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο σθεναρά και πάντα με άνισους όρους, απέναντι στη βάρβαρη επίθεση κεφαλαίου ιμπεριαλιστών. Ακριβώς επειδή πιστεύουμε επίμονα στην υπόθεση της εργατικής τάξης και την απελευθερωτική προοπτική της όταν ξαναγίνει κορμός της πάλης των λαών, επιμένουμε να θεωρούμε σπουδαία στις μέρες μας την ελάχιστη  έστω συμβολή που μπορούμε να έχουμε στην υπόθεση της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ των λαών.

Φυσικά και ευτυχώς δεν είμαστε οι μόνοι που συμβάλλουμε σε μια τέτοια κατεύθυνση και σίγουρα και στη χώρα μας και διεθνώς κάποιες (πολιτικές κατά βάση) συγκροτήσεις το κάνουν με καλύτερους όρους ιδιαίτερα από οργανωτική άποψη. Δοσμένα και κατανοητά και τα ελλείματα όλων (άσχετα αν τα αναγνωρίζουν) στη βάση των συσχετισμών. Είναι σημαντικό ζήτημα ωστόσο η αναγνώριση της πραγματικότητας…

Σ’ αυτούς που μιλάνε για ανατροπές και βάζουν πλάνα (θεμιτά κατά τ’ άλλα) για «ισχυρές κομμουνιστικές οργανώσεις» και «επαναστατικά προγράμματα» θα υπενθυμίζουμε συνεχώς πως «μόνο μια τάξη μπορεί ν’ ανατρέψει μια άλλη τάξη». Και εν προκειμένω η εργατική τάξη έχει ανάγκη και μπορεί να συγκροτηθεί μέσα από τις αντιστάσεις των μαζών σ’ όλα τα πεδία. Άρα πρωτίστως αυτές πρέπει να υπηρετηθούν.

Η πραγματικότητα καθορίζει τους στόχους πάλης που μπορούν να συσπειρώσουν κάθε φορά τις λαϊκές δυνάμεις με βάση την ανάγκη να υπερασπιστούν την Ειρήνη, την Ανεξαρτησία της χώρας και το δίκιο τους. Ξεκάθαρα αίτημα πάλης των λαών όλου του κόσμου που απειλούνται από το νέο γύρο τυχοδιωκτισμών των ΗΠΑ είναι το άμεσο σταμάτημα της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στο Ιράν. Έχει καθοριστική επίδραση η παγκόσμια κατακραυγή των λαών κατά των φονιάδων ΗΠΑ- Ισραήλ και ας θέλει το σύστημα να εμφανίζει παντοδύναμο τον ιμπεριαλισμό και συνολικά τον εαυτό του. Αυτή η υπαρκτή κατακραυγή από τις ΗΠΑ μέχρι το Λίβανο και το Μπαχρέιν αλληλοτροφοδοτείται από τη σθεναρή αντίσταση του λαού του Ιράν που δίνει αυτές τις μέρες τη δική του προσφορά στην υπόθεση της πάλης των λαών.

Ειδικότερα στη χώρα μας με δοσμένη την ελεεινή στάση κυβέρνησης, πολιτικού προσωπικού, ΜΜΕ αιχμή συσπείρωσης για τις λαϊκές δυνάμεις αντικειμενικά αναδεικνύεται το αίτημα ΝΑ ΠΑΨΕΙ ΚΑΘΕ ΕΜΠΛΟΚΗ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΗΠΑ- ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΡΑΝ. Η ντόπια πλουτοκρατία θρέφει βλέψεις για κάποιο μικρό έστω κομμάτι από τη λεία του πολέμου και στο γνωστό πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης καμαρώνει για τις επιτυχημένες βολές των Πάτριοτ προστασίας των πετρομοναρχιών. Αυτό το αίτημα ενάντια στην εμπλοκή για να ζωντανέψει στις εργαζόμενες λαϊκές συνειδήσεις και να τις ενεργοποιήσει δεν αρκούν οι υπογραφές – σφραγίδες των συνδικάτων. Αυτονόητο επίσης το πόσο ολέθρια στην αξιοπιστία των δυνάμεων της Αριστεράς επιδρά ο διαγκωνισμός με βάση σφραγίδες αντί για την αναγκαία κοινή δράση προκειμένου να ευνοηθεί η μαζική λαϊκή κινητοποίηση. Ας μην επεκταθούμε σ’ αυτό.  Αυτό που απαιτείται είναι να εξηγηθεί το ανταγωνιστικό ρήγμα ανάμεσα στα συμφέροντα εφοπλιστών – ενεργειακών ομίλων και όλης της ντόπιας πλουτοκρατίας και του συστήματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του κόσμου της δουλειάς.

Η πραγματικότητα του επαπειλούμενου νέου γύρου ακρίβειας και εξόντωσης πλέον της ζωής των εργαζόμενων δημιουργεί αντικειμενικά την ανάγκη να μπαίνει παράλληλα το αίτημα αιχμής για την πάλη των εργαζομένων για ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΣΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. Κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς η ζωή θα αναδεικνύει συνεχώς αιχμές πάλης που μπορούν να γειώνουν την αριστερή εργατική κομμουνιστική προοπτική με τα καθημερινά προβλήματα ζωής του λαού. Η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας ευνοεί και επιβάλει την κοινή δράση, απομονώνει τους διαγκωνισμούς με οργανωτίστικους όρους και δίνει δύναμη κύρος και αξιοπιστία στην κάθε αριστερή δύναμη που ειλικρινά θέλει να συμβάλλει  στην  υπόθεση της λαϊκής πάλης. Θα το επαναλάβουμε. Κρίσιμο η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ για να κατανοηθούν τα προηγούμενα αυτονόητα για μας. Αναγκαία και η εμπιστοσύνη στην προοπτική της εργατικής τάξης και των λαών.