Το αντιπολεμικό κίνημα είναι ζήτημα ταξικής πάλης

Οι ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις σ’ όλα τα πεδία, καιρό τώρα, έχουν ανεβάσει κλίμακα και οι πολεμικές εκφράσεις τους πυκνώνουν τα ανθρωποσφαγεία, τη φασιστικοποίηση και την πολεμοκαπηλεία. Αυτή η έτσι κι αλλιώς ζοφερή κατάσταση γίνεται δραματική για τη ζωή της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων μαζών στον πλανήτη, καθώς παράλληλα θρέφει παραπέρα την άγρια επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία που εξελίσσεται με όρους ιστορικής ρεβάνς σε βάρος της εργατικής τάξης και των κατακτήσεών της (οικονομικών, πολιτικών, ιδεολογικών, πολιτιστικών κ.ο.κ.) ήδη από τη δεκαετία του 1980.

Αν τότε Ρέιγκαν και Θάτσερ έδωσαν το έναυσμα της επίθεσης του καπιταλισμού- ιμπεριαλισμού, θα  έλεγε κανείς πως σήμερα οι ΗΠΑ  με όρους αλυσοπρίονου αντιμετωπίζουν κάθε δικαίωμα στη ζωή των μαζών εντός και εκτός ΗΠΑ.  Επιδιώκουν ακόμη και με τυχοδιωκτισμούς υψηλού ρίσκου και μεγάλης επικινδυνότητας να διατηρήσουν την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία απέναντι σε αναδυόμενους ανταγωνιστές. Για να παραμείνει πρώτος και με διαφορά από άλλους ανταγωνιστές ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός πρέπει να επιβάλλει πιο ωμά και με κάθε τρόπο την πολιτική ‘όλα στο Αμερικανικό κεφάλαιο, όλα για το Αμερικανικό κεφάλαιο’.

Η γενοκτονία  στη Γάζα που συνεχίζεται με την στήριξή τους στο μαντρόσκυλού τους , καθώς   και η επέμβαση στο Ιράν που πυρπολεί την ευρύτερη περιοχή , δείχνουν πως για τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό δεν υπάρχει όριο στη βαρβαρότητα και πως είναι ικανός ακόμη και για νέες Χιροσίμες. Το μόνο που λογαριάζει είναι το αν τελικά θα έχει όφελος απ’ αυτές. Ρώσοι, Ευρωπαίοι και Κινέζοι ιμπεριαλιστές κινούνται ανάλογα, παρότι δεν έχουν την ισχύ για την ώρα να πάρουν πρωτοβουλίες τέτοιες που παίρνουν οι ΗΠΑ.

Σε πλανητική κλίμακα ωστόσο η πολεμοκαπηλεία και ο μιλιταρισμός θρέφουν την επίθεση του κεφαλαίου, την ίδια ώρα που επιδιώκουν να πείσουν τους λαούς να αποδεχτούν τα φέρετρα με τις σημαίες για τα παιδιά τους. Οι συνέπειες από την πραγματικότητα της διάλυσης της εργατικής τάξης και του σπουδαίου εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος της προηγούμενης περιόδου, που έδινε υπόσταση και νίκες στην πάλη των λαών, αποκαλύπτονται από τις εξελίξεις με δραματικό τρόπο.

Ξεκάθαρα και σε ευθεία αναλογία και συσχέτιση η πάλη για το μεροκάματο, όπως και η πάλη για την Ειρήνη και τη Δημοκρατία , υπολείπονται δραματικά απέναντι στην επίθεση κεφαλαίου – ιμπεριαλιστών. Η απόκρυψη αυτής της πραγματικότητας ούτε εφικτή είναι, ούτε πολύ περισσότερο βοηθάει σε κάτι. Σ’ ότι αφορά τα παραπάνω βασικά μέτωπα της πάλης του λαού γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο πόσο αναγκαία είναι για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής του. Σ’ αυτή τη βάση γεννιούνται και θα γεννιούνται αντιστάσεις, που όμως αυτοί που θέλουν να συμβάλλουν στο πύκνωμα και το δυνάμωμά τους δεν πρέπει να βιάζονται. Αντίθετα να επιμένουν σ’ αυτές με επίγνωση πως τα ελλείμματα θα τις συνοδεύουν για καιρό. Θα υποστούν καθώς αποκαλύπτει η ρότα των εξελίξεων πολλά δεινά οι λαοί πέρα απ’ αυτά που υφίστανται ήδη. Θα υποστούν ξανά και ξανά ήττες οι αντιστάσεις τους και οι νίκες θα είναι πιο σπάνιες για καιρό, μα παρά τα όποια μουδιάσματα και την ολοφάνερη αποθράσυνση του συστήματος οι αντιστάσεις θα συνεχίζονται….

Η ωμή βαρβαρότητα που εξαπολύει ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός από το εσωτερικό των ΗΠΑ με τον ICE  και από τη Βενεζουέλα και την Κούβα μέχρι το Ιράν και τη Μέση Ανατολή, εξοργίζει το δημοκρατικό κόσμο του πλανήτη. Χιλιάδες προοδευτικοί άνθρωποι της όποιας Αριστεράς, της τέχνης, του πολιτισμού και της διανόησης βλέπουν (καθένας με τον τρόπο του ) την επελαύνουσα βαρβαρότητα και προσπαθούν ν’ αντιδράσουν. Το κλίμα που διαμορφώθηκε ενάντια στους Σιωναζιστές είναι ενδεικτικό της κατακραυγής απέναντι στην ωμή βαρβαρότητα. Και όμως ακόμη και αν υπάρξει τελικά ήττα του Τραμπ, χάριν κυρίως της αντοχής του λαού του Ιράν (παρά τους ανοικτούς λογαριασμούς με την αστοφεουδαρχική άρχουσα τάξη) και ο Βανς ή όποιος πάρει τη σκυτάλη, τίποτα δε θα ανακόψει έτσι εύκολα την επελαύνουσα βαρβαρότητα κεφαλαίου – ιμπεριαλιστών.

Τι χρειάζεται λοιπόν;

Από αυτά που είπαμε ήδη βγαίνει πως δεν υπάρχουν εύκολες και γρήγορες λύσεις. Ούτε η αυταπάτη για καλούς ιμπεριαλιστές, ούτε η κινδυνολογία περί τρίτου παγκοσμίου πολέμου μπορούν να συμβάλλουν στην αναγκαία υπόθεση της πάλης της εργατικής τάξης και των λαών. Ναι, να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις σ’ αυτή την υπόθεση. Όμως για να συμβάλλουμε ουσιαστικά πρέπει να έχουμε επίγνωση πως το μπλοκάρισμα της βαρβαρότητας σ’ όλες της τις εκφράσεις είναι υπόθεση της πάλης της εργατικής τάξης και των μαζών. Ακόμη και σε συνθήκες πολέμου, που δεν μας έλειψε εδώ και δεκαετίες και δε θα μας λείψει και στο μέλλον, η πάλη για το μεροκάματο είναι το κρίσιμο μέτωπο πάλης , ο κρίκος, για να λειτουργήσει η σχέση αλληλοτροφοδότησης των μετώπων πάλης του λαού.

Η κατάσταση στη χώρα μας

Τα πανάκριβα ενοίκια, η ακρίβεια, οι δραστικές περικοπές της όποιας δωρεάν περίθαλψης, κ.ο.κ. πνίγουν τους εργαζόμενους καθημερινά. Η αστική τάξη προσπαθεί με νόμους και αλγόριθμους να ασκήσει ιδεολογική και κάθε μορφής τρομοκρατία απέναντι στην αυτονόητη ανάγκη των εργαζομένων να παλέψουν για πραγματικές αυξήσεις που να καλύπτουν το κόστος της ζωής. Το ότι περνάει στην ίδια την Αριστερά αυτή η ιδεολογική και κάθε λογής τρομοκρατία, είναι αποτέλεσμα σειράς από ήττες της λαϊκής εργατικής πάλης με πιο πρόσφατη αυτή κατά την κρίση χρεοκοπίας και τα μνημόνια , που έγιναν ευκαιρία για το σύστημα. Ο «αντιστασιακός φορέας ελπίδας» ΣΥΡΙΖΑ έφερε τρίτο μνημόνιο και γέμισε μαζί με τον Καμένο τη χώρα βάσεις των ΗΠΑ. Ήττα έχει υποστεί το λαϊκό κίνημα στη χώρα μας και από το σύρσιμο μεγάλου μέρους της Αριστεράς ,και πρώτα- πρώτα του ΚΚΕ, από το αστικό αφήγημα περί επιτιθέμενης Τουρκίας. Αυτό εξηγεί γιατί λείπει από την Αριστερά η επικέντρωση με αποφασιστικό και μάχιμο τρόπο στην πάλη για ΝΑ ΠΑΨΕΙ η δοσμένη ΕΜΠΛΟΚΗ της χώρας μας στην ιμπεριαλιστική επέμβαση ΗΠΑ- ΙΣΡΑΗΛ στο Ιράν.

Οι φρεγάτες στην Κύπρο αποδείχτηκαν κίνηση ματ της κυβέρνησης την ίδια ώρα που αυτή υπηρετούσε ξανά στην πρώτη γραμμή τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Ακόμη και την ώρα που οι αστικές τάξεις Ελλάδας- Τουρκίας συνασπίζονται από τις ΗΠΑ στα σχέδιά τους (παρά τον αντιδραστικό ανταγωνισμό τους) οι λαϊκές δυνάμεις αδυνατούν να αποκαλύψουν τη βρώμικη και τυχοδιωκτική πολιτική της αστικής τάξης που μπλέκει τη χώρα στον πόλεμο απροκάλυπτα.

Αν η πάλη για το μεροκάματο (13ωρα, μισθοί πείνας, συνθήκες δουλειάς) μπορούν καθημερινά να συντηρούν εστίες αντίστασης στους εργαζόμενους με στόχο τη συγκρότηση αυτού του κρίσιμου μετώπου πάλης του λαού, αντίστοιχα στις μέρες μας η πάλη για την Ειρήνη αποτελεί αιχμή πάλης που μπορεί να συσπειρώσει δυνάμεις ενάντια στις επιλογές του συστήματος. Χρειάζεται όμως τόλμη για να ειπωθούν τα πράγματα με τ’ όνομά τους χωρίς βερμπαλισμούς και με εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και το λαό. Να υπάρξει πλατιά απεύθυνση σ’ όλο τον κόσμο της Ειρήνης. Να αποκαλύπτουμε σταθερά πως άλλα τα μέτρα και τα σταθμά της αστικής τάξης που δίνει γη και ύδωρ σε ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- ΙΣΡΑΗΛ και άλλα του εργαζόμενου λαού.

Ο κόσμος της δουλειάς δεν έχει κανένα λόγο να υφίσταται κινδύνους από την εμπλοκή της χώρας που γίνεται γιατί η αστική τάξη επιδιώκει ρόλους πάντα φυσικά στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Η σταθερή προσήλωσή της σ’ αυτό το πλαίσιο και στις βλέψεις που χτίζει εδώ και χρόνια, την κάνει σήμερα επικίνδυνα τυχοδιωκτική και αυτό η Αριστερά πρέπει με τόλμη να το αποκαλύψει πλατιά στο λαό. Η αστική τάξη δεν είναι ιμπεριαλιστική και η ιμπεριαλιστική της εξάρτηση έχει σημασία να κατανοείται. Ούτε μετακινούμαστε από τη θέση για το απαραβίαστο των συνόρων που είναι όρος για την Ειρήνη. Όμως οι φρεγάτες και τα πάτριοτ καλύπτουν ενεργές βάσεις σε Κύπρο και Σούδα στον πόλεμο των ΗΠΑ και συνιστούν εμπλοκή στην ιμπεριαλιστική τους επέμβαση.

Η πάλη για την Ειρήνη προϋποθέτει πόλεμο στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών. Και αυτός γίνεται ουσιαστικός όταν πολεμάμε τα ντόπια στηρίγματα του ιμπεριαλισμού αποφασιστικά και με τόλμη από τη σκοπιά των εργατικών λαϊκών συμφερόντων. Μακριά από σεχταρισμούς να βρούμε τα επιχειρήματα και τη γλώσσα να επικοινωνήσουμε με τον κόσμο της δουλειάς υπεύθυνα σε σχέση με τα ζητήματα του μεροκάματου και της Ειρήνης που αφορούν τη ζωή του. Με εμπιστοσύνη  να ενισχύσουμε τη γραμμή της πάλης με τις δύο επίκαιρες αιχμές που αφορούν το σύνολο των εργαζομένων.

ΝΑ ΠΑΨΕΙ η ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν, ΝΑ ΠΑΨΕΙ κάθε εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο

Οχτάωρο  με πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς.