Σε ποια Ελλάδα αλήθεια ζούμε;

Προσπαθώντας, το κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης και προερχόμενος από το ΠΑΣΟΚ Χάρης Θεοχάρης, να διορθώσει τη δήλωσή του για τους κακομοίρηδες και τους νοικοκύρηδες του κόμματος της Ν.Δ., μάλλον τα έκανε χειρότερα. Και δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού στα ταξικά γυαλιά όλων των απολογητών του συστήματος είναι απαρατήρητη λεπτομέρεια τα εκατομμύρια των ανθρώπων, που με τα ίδια τα επίσημα στοιχεία του συστήματός τους, ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Όλοι αυτοί ζούνε επί το πλείστον στην ανέχεια, στη μιζέρια και κατά κανόνα άθελά τους στην κακομοιριά και στην απόλυτη ένδεια και την εξαθλίωση, ένα καθόλου ευκαταφρόνητο κομμάτι τους. Παλιοί, τωρινοί και μελλούμενοι κυβερνήτες, όλοι τους συστηματικά έχουν φροντίσει για την οικονομική εξόντωση των ανθρώπων που παράγουν τον πλούτο της κοινωνίας την ίδια ώρα που τους εξουθενώνουν και πολύ συχνά τσακίζουν τις ζωές τους. Ταυτόχρονα έχουν φροντίσει και στο εποικοδόμημα της στυγνής και ωμής ταξικά κοινωνίας που διαμορφώνουν με την πολιτική τους, να κάνουν τον εργάτη να ντρέπεται που είναι εργάτης και έτσι να προσπαθεί να κρύψει τα βάσανά του.

Σίγουρα στο τελευταίο φταίει καθοριστικά η πραγματικότητα της πολιτικο-ιδεολογικής αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης. Όμως η προβολή των σάπιων αξιών του συστήματος του ξύπνιου, του πετυχημένου γιάπη, του ατομιστή, του εγωιστή και συμφεροντολόγου, που προβάλλεται πλέον ανοικτά αποκαλύπτουν την ηθική του εκμεταλλευτικού συστήματος ιδιαίτερα σε εποχές σαν την εποχή μας που αυτό δεν έχει αντίπαλο.

Όμως το παρακάνατε κύριοι…

Ολόκληρο το σύστημα της εκμετάλλευσης και όχι μόνο στην Ελλάδα, καθημερινά υποτιμά, χλευάζει και καθυβρίζει τους ανθρώπους της δουλειάς, ενώ δε διστάζει να προβάλλει τη χλιδή, τις προκλητικές σπατάλες, τη ματαιοδοξία και την ίδια τη διαστροφή του κηφηναριού που όλα τα δοκιμάζει εκτός από να δουλέψει για να ζήσει από το μόχθο του. Σ’ αυτό τον κόσμο λοιπόν ζούμε και αυτή είναι η χώρας μας. Η διαφορά από τη χώρα του αμετροεπή, αλαζόνα και απίθανου υβριστή της ανθρωπιάς Τραμπ με τους εκπροσώπους της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας βρίσκεται στη σχέση της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Ναι και στην Ελλάδα οι ΗΠΑ μπορούν με σχετική άνεση ν’ ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις και αυτό παρά τη «διακριτικότητά τους» έχει αποκαλυφθεί συχνά στο παρελθόν. Αλίμονο στους ιμπεριαλιστές (πόσο μάλλον στους Dady κατά το Ρούτερ) αν δεν είχαν τέτοιες δυνατότητες.

Θα λέγαμε ότι ιδιαίτερα στην ταραγμένη εποχή μας, σ’ όλα τα Βαλκάνια (και όχι μόνο) το ανεβοκατέβασμα κυβερνήσεων, αποδείχνει κάθε φορά πια ιμπεριαλιστική δύναμη έχει το πάνω χέρι. Στην Ελλάδα το πάνω χέρι σταθερά και αδιαμφισβήτητα το έχουν οι ΗΠΑ. Όμως οι ΗΠΑ στην Ελλάδα έχουν και άλλες επιλογές, γι’ αυτό η πρέσβης δε μάσησε τα λόγια της απέναντι στον Παπασταύρου και δε φρόντισε έστω αυτά να θαφτούν από τα ΜΜΕ. Λακέδες του ιμπεριαλισμού και στυγνοί εκμεταλλευτές της εργατικής τάξης και όλου του κόσμου της δουλειάς αυτή είναι η Ελλάδα των “νοικοκυραίων” του κηφηναριού. Και ο βασανισμένος κόσμος της δουλειάς που τους υπομένει, αλλά και επιμένει να θέλει να ζήσει είναι η μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας και κάθε λαού. Αυτός ο κόσμος μέσα από τον αγώνα του για τη ζωή θ’ ανακαλύψει ξανά (όχι αβασάνιστα) τη συλλογικότητα και τον τρόπο να κατακτά το δίκιο και τη ζωή και του αξίζει. Τότε μονάχα θα μαζευτεί το θράσος απ’ όλους αυτούς που εμφανίζονται ως “νοικοκύρηδες” με τον μόχθο και τα βάσανα των άλλων τους οποίους ταυτόχρονα καθυβρίζουν για να ενισχύσουν παραπέρα τη βαρβαρότητα του συστήματος.