Το δίκιο κι η οργή των εκπαιδευτικών να γίνει αντίσταση στην επίθεση!

Η σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν δεκάδες χιλιάδες δάσκαλοι και καθηγητές, η οποία επιδεινώνεται εκθετικά το τελευταίο καιρό, ούτε ανεξήγητη είναι και φυσικά καθόλου τυχαία. Είναι άλλη μια εκδοχή, άλλη μια εικόνα της βαρβαρότητας που απλώνει η ένταση της επίθεσης του κεφαλαίου στο κόσμο της δουλειάς, στη σκοτεινή αυτή εποχή που έχουν ήδη βάλει τις εργατολαϊκές μάζες, οι δυνάμεις που καταληστεύουν τον ιδρώτα τους.

Είναι απόλυτα εξοργιστικό, για χιλιάδες αναπληρωτές και νεοδιόριστους, σε μεγάλο βαθμό νέα παιδιά, να έχουν παλέψει να πάρουν το πτυχίο, με τις θυσίες που συνεπάγονται από τους ίδιους και την οικογένειά τους, έχοντας εξωθηθεί σε ένα κυνήγι προσόντων, μεταπτυχιακών, να βρίσκουν δουλειά με αυτούς τους όρους. Για τους μεν αναπληρωτές, κάθε νέα χρονιά και ένα ερωτηματικό, χωρίς να ξέρουν το που, το πότε, το αν θα πιάσουν δουλειά, χωρίς δικαιώματα άδειας, μητρότητας κλπ. Επί της ουσίας να τζογάρουν σε μια οδύσσεια για όσο αντέξουν, μήπως και μπουν σε τροχιά διορισμού. Όλα αυτά με μισθούς του 1000ρικου, που αν αναλογιστεί κανείς τα υπέρογκα ενοίκια, την ακρίβεια συνολικά σε ρεύμα, βενζίνη, σούπερ μάρκετ καταλαβαίνει κανείς πως εξανεμίζονται πριν καν τελειώσει ο μήνας.

Κι όταν διοριστεί; Μα ούτε τότε τα βάσανα μειώνονται. Θα μπορούσε κανείς να μείνει μόνο στο γεγονός ότι ο μισθός πέφτει πλέον στα 776!! καλούμενος να δουλέψει τα πρώτα χρόνια σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης. Έτσι αναγκάζονται είτε να στοιβαχτούν μαζί σε πανάκριβα σπίτια, ή να φιλοξενούνται επ αόριστον, είτε να αναγκάζονται να βρίσκουν και απογευματινή δουλειά για να βγάλουν ΕΝΑΝ συνολικά μισθό, είτε να συνεχίζει η οικογένεια να δίνει από το υστέρημά της για να στηρίζει το εργαζόμενο παιδί. Όλα αυτά αποτελούν ένα εκρηκτικό μίγμα οργής που το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης δε θέλει να διοχετευτεί σε αγωνιστικά μονοπάτια. Η αξιολόγηση έρχεται ακριβώς να απαντήσει σε αυτές τις ανάγκες της επίθεσης, εκβιάζοντας με το μόνιμο διορισμό και θέλοντας να συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός πλαισίου πειθάρχησης, υποταγής των εκπαιδευτικών όπου η πάλη για αυξήσεις στο μεροκάματο, η απεργία, οι κινητοποιήσεις θα αποτελούν αδίκημα και όρο για χτύπημα μισθολογικό, μη διορισμό ή και απόλυση. Οι πρόσφατες διώξεις απέναντι στο κόσμο που δεν συμμορφώνεται είναι χαρακτηριστικό δείγμα για τις επιδιώξεις και τη πολιτική συνολικά της κυβέρνησης για λογαριασμό της αστικής τάξης.

Τίποτα δε χαρίστηκε, τίποτα δεν εξασφαλίζεται στο καπιταλιστικό κόσμο και άρα και στην εκπαίδευση, στην οποία οι δάσκαλοι και οι καθηγητές ως εργαζόμενοι θα βιώνουν τη χειροτέρευση των όρων δουλειάς και οι φτωχοί μαθητές θα έρχονται αντιμέτωποι με το γιγάντωμα των ταξικών φραγμών που θα κόβουν τα όνειρα των παιδιών της φτωχολογιάς και θα σπρώχνουν εκτός συνέχειας σπουδών εκατοντάδες χιλιάδες , αξιοποιώντας και την ΕΒΕ και την τράπεζα θεμάτων. Σε αυτά έρχεται να προστεθεί και η πρόσφατη μεθόδευση συγχωνεύσεων – κλεισίματος τμημάτων, που φτάνουν τα 1000!! και από τη μια στοιβάζουν τους μαθητές σε μεγάλα τμήματα με ότι αυτό συνεπάγεται, κόβωντας παράλληλα ειδικότητες από τα ΕΠΑΛ, αλλά και μειώνοντας έτσι τις θέσεις των εκπαιδευτικών, οδηγώντας αυτούς που μένουν σε μετακινήσεις από σχολείο σε σχολείο, εντατικοποιώντας και επιβαρύνοντας ακόμα παραπέρα τη δουλειά.

Όσο αντιλαμβάνονται οι εκπαιδευτικοί πρώτα πρώτα τον εαυτό τους ως μέρος και κομμάτι του κόσμου της δουλειάς που στενάζει κάτω από το βάρος της καπιταλιστικής επίθεσης που τσακίζει κόκαλα, όσο συνειδητοποιούν πως οι αρνητικοί για τις εργαζόμενες μάζες συσχετισμοί επιτρέπουν στο σύστημα, στο βαθμό που δεν βρίσκει αξιόλογες αντιστάσεις, να γκρεμίζει κατακτήσεις, τόσο θα μπορούν να αντιληφθούν πως η επίθεση δεν έχει όρια και πως η συγκρότηση των μετώπων πάλης είναι επιτακτική ανάγκη. Σίγουρα η ίδια εκπαιδευτική διαδικασία, όσο οι δάσκαλοι και οι μαθητές έρχονται αντιμέτωποι με τις πλευρές της επίθεσης θα δυσχαιρένει, με τις αντίστοιχες επιπτώσεις σε εντατικοποίηση και παραπέρα εμπόδια στους μαθητές, όμως στο σύστημα αυτό που το μόνο που έχει να υποσχεθεί είναι φτώχεια, εξαθλίωση, φασισμό και πόλεμο, δείχνει την ανάγκη να μπει μπροστά η πάλη των δασκάλων και καθηγητών για πραγματικές αυξήσεις στο πολλαπλά αυξημένο κόστος ζωής, για μόνιμους μαζικούς διορισμούς. Η πάλη που θα τα βάζει με τις πολιτικές της αξιολόγησης, που χτυπά το δικαίωμα στη δουλειά και τη μονιμότητα, που φέρνει συμμόρφωση και υποταγή στις πολιτικές του κεφαλαίου. Η πάλη ενάντια στη συγχώνευση τμημάτων και γενικά ενάντια στους νόμους ,ψηφισμένους και αυτούς που έρχονται, δημιουργώντας ασφυκτικές καταστάσεις στους εργαζόμενους εκπαιδευτικούς και στους μαθητές των φτωχών οικογενειών.

Εδώ δεν χωράνε αυταπάτες, εύκολες λύσεις και παράκαμψη των απαιτήσεων του καθήκοντος της αντίστασης στην επίθεση. Οι κυρίαρχες λογικές της ανάθεσης των προβλημάτων σε ειδικούς δικηγόρους, σε αριστερούς ή μη σωτήρες που θα φέρουν λύση για λογαριασμό των εκπαιδευτικών και η προσμονή για ευαισθητοποιημένους διευθυντές που δεν θα εφαρμόσουν τις πολιτικές της κυβέρνησης, θα οδηγούν σε νέα αδιέξοδα και νέες ήττες. Η απεργία αποχή στην αξιολόγηση και η ατομική στάση έχει μια αξία, αλλά παραμένει αδύναμη όσο δεν συγκροτούνται συλλογικές, μαζικές διαδικασίες που θα ευνοήσουν τις πραγματικές αντιστάσεις, οι οποίες θα εμπνέουν ευρύτερα το λαό με το δίκιο του αγώνα που είναι κοινό. Οι όποιοι διαχειριστές του συστήματος προκύπτουν, είτε και η αστική τους αντιπολίτευση, το μόνο που υπόσχονται είναι μεγαλύτερη εμπλοκή χώρας και λαού στα σχέδια και στους πολέμους των ιμπεριαλιστών, στις συνεργασίες με το κράτος τρομοκράτη Ισραήλ και τη γενοκτονία που διεξάγει στον αντιστεκόμενο παλαιστινιακό λαό σε ζωντανή σύνδεση, στους υπέρογκους πολεμικούς εξοπλισμούς και τα δις, την ώρα που ο λαός πεινά. Υπόσχονται παραπέρα τσάκισμα του κόσμου της δουλειάς που παράγει το πλούτο, με την ακρίβεια να σαρώνει και να ανάγει τους μισθούς φτώχειας σε μισθούς πείνας. Άρα να ποιο είναι το πλαίσιο που είναι πλέον αποπνικτικό και εξοργιστικό για τους δασκάλους και καθηγητές, που έχουν κάθε δίκιο να παλέψουν για τη ζωή και το μεροκάματο. Ιεραρχώντας τις πραγματικές ανάγκες που μπορούν να βάλουν σε κίνηση, να συσπειρώσουν, να ατσαλώσουν τους εκπαιδευτικούς, με εργαλείο τη κοινή δράση που δρα πολλαπλασιαστικά, να μπουν φραγμοί και εμπόδια σε μια επίθεση που δε θα σταματήσει αν δε τους σταματήσουμε.