Τρισεκατομμύρια για όπλα, δισεκατομμύρια στην πείνα

Οι ηγέτες του άρματος της Δύσης και μεγαλύτεροι φονιάδες των λαών δείχνουν το δρόμο. Μπορεί τα αλυσοπρίονα να τα λάνσαρε πρώτος ο Μιλέι, εκφραστής της αναβαθμισμένης επίθεσης στα εργατολαϊκά δικαιώματα στην Αργεντινή, αλλά η αντιδραστική ρότα προϋπήρχε. Το πετσόκομμα των δικαιωμάτων και κατακτήσεων που γνώρισαν οι λαοί παγκόσμια, ήταν – δεν ήταν στην πρώτη γραμμή της εφόδου του περασμένου αιώνα, εξελίσσεται ραγδαία. Το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα, έχει μυριστεί αίμα, αξιοποιεί τους θετικούς για αυτό συσχετισμούς και κάθε αστική τάξη, σε κάθε μεριά του πλανήτη, εφορμά απέναντι σε αυτά που θεωρεί βαρίδια, εμπόδια στα συμφέροντά τους.

Κορμός αυτής της πολιτικής, η στόχευση ολοένα και βαθύτερα προς τον πυρήνα των κατακτήσεων της εργατικής τάξης. Το 8ωρο, οι μισθοί, οι συνθήκες δουλειάς, η ασφάλιση, η σύνταξη, όλα αυτά αποτελούν πρωταρχικό πεδίο έντασης της λεηλασίας, ακριβώς γιατί είναι τα (αποκρυμμένα) θεμέλια της αυξανόμενης κερδοφορίας του κεφάλαιου, υφαρπάζοντας ολοένα και μεγαλύτερη υπεραξία από τους παραγωγούς του πλούτου.

Πλάι και συμπληρωματικά σε αυτή τη διαδικασία, εξελίσσεται και η αναίρεση του δικαιώματος του κόσμου της δουλειάς σε δωρεάν περίθαλψη, δωρεάν εκπαίδευση, διάφορων επιδομάτων ανεργίας, αναπηρίας, οικογένειας κλπ. Η έως τώρα “μέριμνα” των κυβερνήσεων του κεφάλαιου, αυτό που πλασαρίστηκε ως “κοινωνικό κράτος” δεν ήταν τελικά τίποτε άλλο παρά παραχωρήσεις του συστήματος, απέναντι σε μια πίεση ενός συσχετισμού ο οποίος πλέον δεν υφίσταται, τουλάχιστον για όσους αντέχουν να βλέπουν την πραγματικότητα ως έχει.

Κάπως έτσι, ερχόμαστε στο σήμερα των απαιτήσεων Τραμπ, για λογαριασμό της αμερικάνικης αστικής τάξης, θέλοντας να εκτινάξει τις εξοπλιστικές δαπάνες και περικόψει τις κοινωνικές. Τον περασμένο χρόνο τα 800 δις για όπλα, αεροπλανοφόρα, πυρηνικά οπλοστάσια και τεχνολογία, βάσεις, στρατό κλπ έφτασαν το 1 τρις, ενώ ο στόχος για το 2027 είναι το 1,5 τρις( ή 1500 δισεκατομμύρια δολάρια). Την ίδια στιγμή προτείνεται να περικοπούν το 10% των δαπανών σε στέγη, περίθαλψη, περιβάλλον και άλλων, συνολικού ύψους 73 δισεκατομμυρίων.

Παρόμοια και η εικόνα στην άλλη πλευρά του ατλαντικού, με τις ευρωπαϊκές αστικές τάξεις να καλούν τους λαούς τους να μάθουν να ζουν με τα απαραίτητα, να φορούν διπλά πουλόβερ το χειμώνα, έως και να ετοιμάζονται για φέρετρα. Την ίδια στιγμή, αξιοποιώντας το ρώσικο “μπαμπούλα”, εντείνοντας την τρομοκρατία και αναδεικνύοντας τα εθνικά-αστικά αφηγήματα ως προοπτική των μαζών, ανοίγουν νέους γύρους εξοπλιστικών προγραμμάτων. Άρα οι αγρότες όπως είδαμε το τελευταίο διάστημα καλούνται να ζήσουν με εισοδήματα πείνας, τα νοσοκομεία και τα προνοιακά προγράμματα  υποβαθμίζονται και τα όποια κοινωνικά μέτρα  αποτελούν πλέον απλώς ένα ελάχιστο “δημοκρατικό φερετζέ”.

Όσο για το μεροκάματο και τις συντάξεις, αρκεί να δούμε πως αντιμετώπισε ο Μακρόν το γαλλικό λαό που πάλευε για την ανατροπή του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου. Έναν αγώνα όμως που οφείλουμε να μην ξεχνάμε πως, για την ώρα, έχει επιφέρει αναδίπλωση της κυβερνητικής πολιτικής, μια (προσωρινή έστω) νίκη. Νίκη που δείχνει, πως  η θέληση των μαζών να ζήσουν, οι αντιστάσεις του σήμερα μπορούν να βάλουν φραγμούς στην αντιλαϊκή λαίλαπα, κυρίως όμως, σε όποια έκβαση των μαχών, γράφουν δεδομένα στις εργατολαϊκές συνειδήσεις.

Η ήττα του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος επιδρά όχι μόνο στη συνολική πάλη και αντίσταση των μαζών στο σήμερα, αλλά “επιτρέπει” να μεγαλώνει η μακριά λίστα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και σφαγείων, να υφίστανται τις συνέπειες της άγριας κόντρας των ιμπεριαλιστών σε όλα τα επίπεδα. Στο ενεργειακό, οικονομικό, νομισματικό, τεχνολογικό, γεωστρατηγικό οι αντιπαραθέσεις οξύνονται και οι λαοί καλούνται είτε με το ίδιο τους το αίμα, είτε με την εργασιακή τους εξόντωση,  να πληρώσουν τα σπασμένα.

Οι ΗΠΑ, όπως αποτύπωσαν και στη νέα στρατηγική ασφάλειας (NSS), θέλουν να εξασφαλίσουν -τουλάχιστον- τους όρους της παγκόσμιας ηγεμονίας, της δυνατότητας να μπορούν με όρους πρώτης με διαφορά ιμπεριαλιστικής δύναμης, να παίρνουν πρωτοβουλίες, να πιέζουν αντιπάλους και συμμάχους, να προωθούν την ευρύτερη ατζέντα τους. Άρα το δολάριο για να παραμένει δολάριο, θα πρέπει να φέρνουν αποτελέσματα οι πλεούμενοι 200.000 τόνοι “διπλωματίας”. Αντίστροφα, η συντήρηση και ανάπτυξη της πιο φονικής μηχανής που γνώρισε η ανθρωπότητα, θα πρέπει να βασίζεται σε μια ακμάζουσα, κυρίαρχη οικονομία. Τα 38,5 τρισεκατομμύρια χρέους των ΗΠΑ που εκθετικά γιγαντώνεται( σε 2 μήνες μόλις, προστέθηκε 1 ολόκληρο τρις), από μόνο του είναι ένα τεράστιο αγκάθι για τις ΗΠΑ. Όμως ταυτόχρονα δεκαπλασιάζονται τα κονδύλια για την ICE, απέναντι στον εσωτερικό εχθρό, ενώ η μετονομασία του υπουργείου άμυνας σε πολέμου δείχνει τις στοχεύσεις τόσο προς τα μέσα όσο και προς τα έξω. Όσο για τον αμερικάνικο λαό; Όλα αυτά έρχονται να προστεθούν στις συνθήκες φτώχειας για δεκάδες εκατομμύρια εργαζόμενους, που ο μισθός τους δε φτάνει για να καλύψουν στέγη, περίθαλψη, διογκούμενα έξοδα. 83 εκατομμύρια αμερικανών είναι ανασφάλιστοι ή υποασφαλισμένοι, τα φοιτητικά ή στεγαστικά δάνεια πνίγουν μεγάλα κομμάτια πληθυσμού ενώ ο μέσος μισθός καταπίνεται από την ακρίβεια που σαρώνει. Ταυτόχρονα ο Μασκ πλέον κατέχει ότι και το 53% των νοικοκυριών στις ΗΠΑ, οι φοροαπαλλαγές στην πλουτοκρατία είναι σκανδαλώδεις ενώ ο λαός και εκεί υφίσταται άγρια επίθεση στο λαϊκό εισόδημα.

Τώρα, στην εξίσωση έχει μπει και η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Μέση Ανατολή. Ανεξάρτητα με την όποια εξέλιξη (με τα σενάρια να είναι από τραγικά έως εφιαλτικά), οι λαοί θα βιώνουν την τραγική ακολουθία μακελέματος λαών – χωρών και την εργασιακή βαρβαρότητα. Οι επόμενοι μήνες ήδη έχουν υποθηκευτεί για εκατοντάδες εκατομμύρια μαζών, με τα σενάρια στασιμοπληθωρισμού, εκτίναξης των τιμών να σκιαγραφούν την πείνα που θα απλωθεί ταχύτατα. Στον αντίποδα, το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός στη βάση της υπεροχής απέναντι στον αποσυγκροτημένο αντίπαλο, είτε κάνει την κρίση-πόλεμο ευκαιρία για γιγάντωμα των κερδών είτε φορτώνει τις συνέπειες στις εργατολαϊκές μάζες, προωθώντας την άγρια αντεργατική πολιτική.

Εν τέλει, το μόνο συμπέρασμα για τις εργατολαϊκές μάζες είναι πως, όσο κυριαρχούν οι δυνάμεις του κεφάλαιου, τόσο ο ορίζοντας θα σκοτεινιάζει, τόσο η ζωή τους θα απαξιώνεται, με τις εργασιακές γαλέρες να συνυπάρχουν με τα νέα και μεγαλύτερα σφαγεία. Η απαίτηση των μαζών για ζωή με δικαιώματα, ο αγώνας για το μεροκαματο αντικειμενικά ευνοεί την εναντίωση στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και των αστικών τυχοδιωκτισμών, των συμφερόντων των αστικών τάξεων. Έτσι και η πάλη ενάντια στην εμπλοκή, στον πόλεμο οφείλει να ενισχύει την κατεύθυνση των αγώνων για τη συνολική ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής.