108 χρόνια από τον Οκτώβρη του 1917: η οκτωβριανή επανάσταση δεν ανήκει στο χθες, δείχνει το μέλλον και τη δυνατότητα της εργατικής τάξης και των λαών να χτίσουν έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και πόλεμο

Τι κι αν έχουν F35, απίθανους πυραύλους, βόμβες και βομβαρδιστικά οι ιμπεριαλιστές. Τι κι αν με την επιστήμη, την τεχνολογία και όλο τον κλεμμένο πλούτο που κατέχουν αναβαθμίζουν τον χαφιεδισμό, την προπαγάνδα και την καταστολή και φαντάζουν να έχουν τον πλήρη έλεγχο των εργαζόμενων μαζών μια χούφτα εκμεταλλευτές σ’ όλο τον πλανήτη.  Τι κι αν μετά από πολλά χρόνια το έγκλημα της συνεχιζόμενης γενοκτονία στη Γάζα υπενθυμίζει πως οι δυνάμεις του συστήματος παραμένουν αδίσταχτες.

Ότι κι αν έχουν καταφέρει εδώ και δεκαετίες οι δυνάμεις του συστήματος πατώντας στην παλινόρθωση του σοσιαλισμού και την ήττα του επαναστατικού κύματος της εργατικής τάξης και των μαζών, που για μεγάλο διάστημα έφερε τα πάνω κάτω, ωστόσο νιώθουν όλο και πιο άβολα με τον κομμουνιστικό εφιάλτη. Από την πλευρά μας θέλουμε να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα και θεωρούμε πως δε βοηθά την υπόθεση της εργατικής τάξης και των λαών το να αλληθωρίζουμε απέναντι στην ολοφάνερη πλέρια κυριαρχία του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος. Κυριαρχία που ήρθε σαν αποτέλεσμα της διάλυσης της εργατικής τάξης από ένα σπουδαίο επίπεδο συγκρότησης  που είχε κατακτήσει διεθνώς, καθώς και της διάλυσης του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος (Ε.Ε.Κ.Κ.), τη συκοφάντηση του σοσιαλιστικού οράματος και την αποσυγκρότηση των μετώπων πάλης του λαού.

Η οκτωβριανή επανάσταση και η σοσιαλιστική οικοδόμηση σε μια σειρά χώρες και όλη η θριαμβευτική πορεία της εργατικής τάξης και των λαών του κύκλου του 1917, αποτελεί το πιο σπουδαίο κοσμοϊστορικό γεγονός μέχρι τις μέρες μας. Άλλο τόσο κοσμοϊστορικής σημασίας είναι (με αντίθετο πρόσημο) η κυριαρχία του ρεβιζιονισμού στο κομμουνιστικό κίνημα, η παλινόρθωση του καπιταλισμού, η διάλυση του Ε.Ε.Κ.Κ. και η αντιστροφή της πορείας προόδου της ανθρωπότητας μέσα από την άγρια και με όρους ιστορικής ρεβάνς επίθεσης του κεφαλαίου στην εργασία, του ιμπεριαλισμού στους λαούς.

Αν δεν είναι στις προδιαγραφές της σημερινής Αριστεράς ακόμη και της κομμουνιστικής (τρομάρα της) να αναγνωρίσει με τόλμη αυτή την πραγματικότητα και να συμβάλλει στην  αναγκαιότητα ανατροπής της, ωστόσο αυτή η πραγματικότητα βιώνεται καθημερινά και ωμά πλέον από τα εκατομμύρια και δισεκατομμύρια της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων μαζών του πλανήτη.  Και μόνο το γεγονός πως με οχτώ ώρες δουλειάς ο μισθός καλύπτει τις μισές από τις βασικές ανάγκες του μήνα και αυτό οδηγεί «εθελοντικά» σε δεύτερη δουλειά ή σε 13ωρο αντί για 8ωρο, που αποτέλεσε το πρώτο μέλημα της επανάστασης του 1917, φτάνει για να αποκαλυφθεί πια είναι η ρότα των πραγμάτων στην εποχή μας. Την εποχή της αέναης τάχα καπιταλιστικής «προόδου», της τεχνητής νοημοσύνης κ.ο.κ.

Η τεράστια αύξηση του πλούτου, αντίθετα απ’ ότι λέει ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του, δεν έχει μεγαλύτερο μερίδιο για τους εργαζόμενους. Συμβαίνει στη χώρα μας και διεθνώς το ακριβώς αντίθετο. Για να αυξήσουν τον πλούτο τους οι δισεκατομμυριούχοι πρέπει, με εντατικοποίηση, ατελείωτα ωράρια λάστιχο και μισθούς πείνας, να αυξάνεται συνεχώς η κλεμμένη υπεραξία και έτσι το μερίδιο των εργαζομένων στον παραγόμενο πλούτο να μικραίνει και η κοινωνική τους θέση να υποβαθμίζεται. Αυτή τη δυνατότητα έχει στις μέρες μας το κεφάλαιο και μ’ αυτό τον τρόπο η ψαλίδα της ανισότητας σπάει κάθε όριο συνεχώς και χωρίς σταματημό. Κάθε όριο σπάει η βαρβαρότητα συνολικότερα με τον Δένδια και τον υπουργό Άμυνας της Γαλλίας να θέλουν να αποδεχτούν οι εργαζόμενοι φέρετρα, σκεπασμένα με πατριωτικές σημαίες, για τα παιδιά τους, ενώ η φασιστικοποίηση επίσης μας γυρνά χρόνια πίσω.

Αυτή είναι η σκοτεινή εποχή για την εργατική τάξη και τους παραγωγούς του πλούτου. Η εποχή της κυριαρχίας του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου. Ακριβώς γι’ αυτό νιώθουν όλο και πιο άβολα με τον κομμουνιστικό εφιάλτη οι διάφοροι Τραμπ, και στήνουν εβδομάδες αντικομμουνισμού για να συντονιστούν σ’ αυτό το επίπεδο με την σταθερή αντιδραστική υστερία της Ε.Ε. αλλά και τον τάχα αντιφασίστα Πούτιν και των απανταχού εκπροσώπων των εκμεταλλευτών και δυναστών των λαών. Δεν έχουν να προσφέρουν πια ούτε δημοκρατικά οράματα, ούτε ευημερίες. Αντίθετα ωμά διακηρύττουν πως αυτά που ξέραμε πρέπει να τα ξεχάσουμε. Είναι ισχυροί στ’ αλήθεια, μα καθόλου παντοδύναμοι.

Οι εργάτες, οι αγρότες της οκτωβριανής ενώθηκαν για ψωμί- ειρήνη και γη. Οι μπολσεβίκοι ήταν αταλάντευτα με τον επαναστατικό δρόμο, κόντρα σε αυταπάτες και ρεφορμισμούς. Χωρίς σεχταρισμούς και οργανωτισμούς σαν αυτούς της Αριστεράς της εποχής μας, συμβάλανε αποφασιστικά στην πάλη των μαζών σε κάθε φάση της. Γενικότερα το Ε.Ε.Κ.Κ. ένωσε τεράστιες μάζες κολασμένων για μια ολάκερη εποχή σε καθημερινό αγώνα με το σύστημα. Μ’ αυτό τον τρόπο ήρθαν σημαντικά τα πάνω κάτω και ανθρώπεψε κάπως ο άνθρωπος. Αν αντέχουμε στην αναγνώριση της ζοφερής πραγματικότητας ας έχουμε σίγουρο πως οι αντιστάσεις των μαζών, όχι σε ευθύγραμμη σχέση, αλλά σίγουρα θα πυκνώσουν και θα μεστώσουν όσο η βαρβαρότητα επελαύνει. Και δε θα σώσει το σύστημα ούτε ο αντικομμουνισμός, ούτε τα τρομερά όπλα του. Είναι μια ιστορική διαδικασία σαν ιστορική αναγκαιότητα και ιστορική δυνατότητα η υπόθεση της εκ νέου συγκρότησης της εργατικής τάξης και του Ε.Ε.Κ.Κ. ξεκινώντας από τη συγκρότηση των μετώπων πάλης του λαού.

Για το μεροκάματο με ανθρώπινο ωράριο και μισθό στο κόστος της ζωής, με τον κοινωνικό μισθό της δωρεάν περίθαλψης, της ασφάλισης και όλων των δικαιωμάτων που διασφαλίζουν ανθρώπινη ζωή για τον εργαζόμενο. Όλα αυτά λείπουν από τους εργαζόμενους. Τα λεηλάτησε η επίθεση του κεφαλαίου. Και όσο αυτά λείπουν γεννάνε οργή. Αυτή η οργή στους χώρους δουλειάς μπορεί και είναι ανάγκη να γεννήσει αγώνες. Σ’ αυτό το μέτωπο όπου εκδηλώνεται η βασική αντίθεση του εκμεταλλευτικού συστήματος, μπορούν να παραχθούν τα πιο κρίσιμα και αναγκαία υλικά της εργατικής λαϊκής πάλης. Σ’ αυτό το μέτωπο της πάλης για το μεροκάματο θα παραχθεί και η ανώτερης πολιτικής κλίμακας άρνηση στον Δένδια που θέλει φέρετρα για τα παιδιά των εργαζομένων και κάθε πολεμοκάπηλο του συστήματος της βαρβαρότητας.

Η οκτωβριανή έχει να διδάξει πολλά ιδιαίτερα την πολιτική πρωτοπορία του κινήματος, εφόσον αυτή δίνει καθημερινά εξετάσεις στην κίνηση, τις αγωνίες και τους αγώνες των εργαζόμενων. Όσοι εμπνέονται από τον σπουδαίο επαναστατικό κύκλο της οκτωβριανής, τις καλύτερες μέρες δεν τις έζησαν ακόμη. Να γειώσουμε λοιπόν τα βήματά μας στις απαιτήσεις αυτής της σκοτεινής εποχής που ζούμε σήμερα και που για καιρό θα χαρακτηρίζεται από την επέλαση της βαρβαρότητας. Με την εργατική τάξη, που όχι μόνο συνεχίζει να υπάρχει, μα απλώνεται σ’ όλο τον πλανήτη. Με την πίστη στο σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Στον άνθρωπο και τη δυνατότητά του να παλέψει και να φτιάξει έναν κόσμο ανθρωπιάς.