Αποσπάσματα από την εισήγηση στη ιδρυτική διαδικασία συγκρότησης της πολιτικής ομάδας Κομμουνιστική Πάλη

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Κοιτώντας το χθες και ατενίζοντας με επαναστατική αισιοδοξία το αύριο των λαών θα λέγαμε ότι το κρίσιμο ζήτημα της εποχής μας, που την καθορίζει όσο τίποτα άλλο, είναι η παλινόρθωση του καπιταλισμού πριν λίγες δεκαετίες στις χώρες του πλανήτη που η εργατική τάξη και οι λαοί κατάφεραν τα όποια βήματα σοσιαλιστικής οικοδόμησης στα πλαίσια του προηγούμενου γύρου εφόδου της πάλης τους. Του γύρου της κομμούνας του Παρισιού, του Σικάγου και της Οκτωβριανής επανάστασης.

Μετά από μια θριαμβευτική πορεία εφόδου του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος και νικηφόρας εισόδου των μαζών στο προσκήνιο της ιστορίας που κράτησε πάνω από έναν αιώνα, από τη δεκαετία του 1950 μέχρι τη δεκαετία του 1970 εξελίσσεται παρά τις σπουδαίες μάχες οπισθοφυλακής (Μ.Π.Π.Ε.- Κινήματα στις ζώνες των θυελλών, Μάης 68) η διαδικασία παλινόρθωσης του καπιταλισμού στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες που συνοδεύτηκε από τη διάλυση μέσα από μια παράλληλη διαδικασία του Ε.Ε.Κ.Κ. σ’ όλο τον πλανήτη. Τα σπουδαία βήματα στην ιστορική πορεία συγκρότησης της εργατικής τάξης διαμόρφωσαν σπουδαίους και αδιανόητους για τα σημερινά δεδομένα συσχετισμούς υπέρ της πάλης των λαών.

Αυτή η ιστορική πορεία οπισθοχώρησε για να φτάσουμε σήμερα στην οδυνηρή πραγματικότητα που οφείλουμε όμως να αναγνωρίσουμε της διάλυσης του Ε.Ε.Κ.Κ. Σήμερα η ανατροπή των συσχετισμών και η συντριπτική υπεροχή των δυνάμεων του συστήματος είναι το βασικό δεδομένο που χαρακτηρίζει την εποχή μας που από την άλλη μεριά παραμένει η εποχή του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων.

Η επανάσταση και ο σοσιαλισμός παραμένουν και δυνατότητα και αναγκαιότητα της εποχής, γιατί η ιστορία έχει την τάση να προχωρά χωρίς τέλος κινούμενη από υπαρκτές αντιθέσεις και χωρίς ποτέ να επιδέχεται προγραμματισμούς, ούτε γύψους, ούτε πολύ περισσότερο το σταμάτημά της.

Την πραγματική ιστορία και τα νέα ενδιαφέροντα βήματα προς τα μπρος για άλλη μια φορά θα τη γράψει η ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ. Σ’ αυτό επιμένουμε αταλάντευτα και ας μας πουν υπερ-αισιόδοξους, παρότι φαινομενικά οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, άντε και η τεχνητή νοημοσύνη είναι για τους πολλούς τα στοιχήματα που θα οδηγήσουν την εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας. Δεν υποτιμούμε ωστόσο την εξέλιξη του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού σ’ όλα τα πεδία. Το ενεργειακό πεδίο, το νομισματικό, το πεδίο της τεχνολογίας, οι δασμοί και οι εμπορικοί πόλεμοι παροξύνονται σήμερα και οδηγούν συνεχώς  σε συγκρούσεις στο πολεμικό πεδίο. Σε μεγαλύτερους και πιο επικίνδυνους πολέμους με αποκορύφωμα τον εξελισσόμενο πόλεμο στην Ουκρανία που όσο επιδιώκεται μια κάποια ρύθμιση, άλλο τόσο παραμένει, χωρίς κανείς να μπορεί να πει με σιγουριά πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Ένα βασικό δεδομένο ωστόσο για να προσεγγίσει κάποιος την πραγματικότητα αυτού του πιο επικίνδυνου πολέμου μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, είναι πως αποτελεί έκφραση κεντρική μιας σύγκρουσης που δεν ξεκίνησε χθες και δε θα τελειώσει αύριο. Αυτή των παλιών ιδιοκτητών του πλανήτη (ΗΠΑ- ΔΥΣΗ) με τους καινούριους διεκδικητές κομματιού, που θεωρούν πως τους αντιστοιχεί, από την παγκόσμια πίτα.

ΗΠΑ- ΔΥΣΗ λειτουργούν πράγματι σαν ιδιοκτήτες του πλανήτη εδώ και αιώνες. Η ενίσχυση και η ανάπτυξη συμμαχίας ΡΩΣΙΑΣ- ΚΙΝΑΣ θα μπορούσε με τη συσπείρωση και σειράς άλλων ρηγμένων από τη Δυτική κυριαρχία ν’ ανατρέψει τους συσχετισμούς και να φέρει τα πάνω κάτω.

Η χορογραφία της συνάντησης της ομάδας στη Σαγκάη και των BRICS στην Κίνα αρχές του μήνα, παράλληλα με τη συνάντηση Σι Τζι Πίνγκ Πούτιν και του Βορειοκορεάτη προέδρου μπροστά στην επιβλητική  κινέζικη παρέλαση έστειλε το μήνυμά της.

Όμως αντίστοιχα οι ΗΠΑ του Τραμπ όχι μόνο δεν εγκαταλείπουν τα κεκτημένα τους αλλά κινούνται εξίσου αποφασιστικά στην αντίθετη κατεύθυνση. Χωρίς να αποκλείεται ωστόσο δεν αρκούν τα δεδομένα για να μιλήσει κάποιος για ευθεία πολεμική σύγκρουση ΝΑΤΟ με Ρωσία- Κίνα. Όχι τα πυρηνικά δεν είναι απλώς εφιάλτης, που είναι. Είναι όμως και μια πραγματικότητα που για την ώρα πέρα απ’ όλα τ’ άλλα αποτρέπει μια ευθεία σύγκρουση μιας και σ’ αυτή το μόνο σίγουρο είναι πως δε μπορεί να υπάρξει νικητής. Πέρα όμως από την αποτρεπτική για την ώρα λειτουργία των πυρηνικών σε μια απευθείας σύγκρουση, οι ίδιες οι συμμαχίες σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ρευστές και αυτό δεν αφορά μόνο τους BRICS που είναι μια αδιαμόρφωτη ακόμα αντι-συσπείρωση  στις ασφυκτικές οικονομικές πιέσεις που ασκούν στους αναπτυσσόμενους οι θεσμοί και τα στάνταρς που επιβάλλει η κυριαρχία της Δύσης στην παγκόσμια οικονομία και όχι μόνο και η πολιτική των ΗΠΑ που κινείται κατά το δοκούν σ’ όλα τα πεδία πολύ πριν τον Τραμπ.

Είναι γεγονός πως ο Τραμπ το τερματίζει. Τεντώνει τη σύγκρουση στο έπακρο σ’ όλα τα πεδία των διεθνών σχέσεων των ΗΠΑ ποντάροντας στο γεγονός πως οι ΗΠΑ υπερέχουν για την ώρα σ’ όλα τα πεδία με διαφορά από οποιονδήποτε δεύτερο. Το λέμε αυτό παρότι έχουμε υπόψιν το μέτρημα του πραγματικού ΑΕΠ με όρους εμπορευμάτων και όχι δολαρίων. Όντως η παραγωγική δυνατότητα της Κίνας εξελίσσεται με απίθανα επιτεύγματα. Όμως και με αντιφάσεις. Ας δούμε π.χ. αυτό τον καιρό την υπερπαραγωγή αυτοκινήτων που σχεδόν πετιούνται στα αζήτητα. Και άλλες… Από την άλλη μεριά οι ΗΠΑ διαθέτουν αδιαμφισβήτητα την πιο ισχυρή στρατιωτική δυνατότητα για πολεμική δράση σε όποιο σημείο του πλανήτη. Με 800 βάσεις, με γύρω στο 1 τρις στρατιωτικές δαπάνες έναντι 350 δις της Κίνας και κάτω των 100 δις της Ρωσίας, παρότι η τελευταία στο πυρηνικό επίπεδο είναι στην κορυφή μαζί με τις ΗΠΑ.

Έχει σημασία εδώ για την ερμηνεία των εξελίξεων να επισημάνουμε πως η Ρωσία μαζί με την Ουκρανία διαθέτουν στη συγκυρία που διανύουμε τους μόνους εμπειροπόλεμους στρατούς στον κόσμο με τη Ρωσία να έχει πολύ μεγαλύτερες εφεδρείες και σε έμψυχο υλικό και σε πολεμικό υλικό. Κάτι τέτοιο δεν το είχε πριν τρία χρόνια και δε θα το έχει μετά από ένα ενδεχόμενο σταμάτημα ή παύση για κάποια χρόνια του πολέμου. Σ’ αυτό θα επανέλθουμε.

Για τις ΗΠΑ με κρίσιμο και το νομισματικό ατού (όπου το δολάριο δεν αμφισβητείται σοβαρά από κανένα νόμισμα των BRICS) μπορούμε να πούμε πως έχει παρά το υψηλό χρέος και τα ελλείμματα, μια οικονομία που ηγείται ξεκάθαρα του παγκόσμιου καπιταλιστικού- ιμπεριαλιστικού άρματος και αξιοποιεί αυτή την υπεροχή με τεράστιο όφελος.

Γιατί η οικονομία στην προκειμένη είναι πολιτική οικονομία και όχι απλή αριθμητική και λογιστικές πράξεις. Οι ΗΠΑ πέραν των άλλων έχουν τεράστια εσωτερική αγορά που τους επιτρέπει πιέσεις σε δασμούς και νομισματικές ισοτιμίες. Έχουν πηγές ενέργειας και πολλαπλή παρέμβαση στις ροές της σχεδόν σ’ όλο τον πλανήτη, ενώ και στην τεχνολογία σ’ όλους τους κρίσιμους τομείς είναι τουλάχιστον στην πρώτη γραμμή. Όσο για τις συμμαχίες και μόνο η περίπτωση της Ινδίας με το τεράστιο βάρος στους παγκόσμιους συσχετισμούς αν δούμε τη δυναμική που μπορεί ν’ αναπτύξει, φτάνει για να είναι κανείς αν μη τι άλλο συγκρατημένος στις προβλέψεις. Γιατί η Ινδία ανήκει στους BRICKS, παίρνει με χρυσοφόρο όφελος  πετρέλαιο από τη Ρωσία, αλλά αεροπλάνα παίρνει από τις ΗΠΑ άντε και από τη Γαλλία.

Σε σχέση με τις εξελίξεις σημαντική καταρχήν είναι η επιδίωξη εσωτερικού μετώπου από τις ΗΠΑ του Τραμπ και η συμβολική μετανομασία του υπουργείου Άμυνας σε υπουργείο πολέμου. Όχι, ποτέ ούτε τώρα οι ΗΠΑ δεν απέσπασαν ειρηνικά ότι διεκδικούσαν. Στην καλύτερη περίπτωση (δες λιμάνια του Παναμά που απέσπασαν πρόσφατα ακυρώνοντας συμφωνίες με Κινέζους)  η ιμπεριαλιστική τρομοκρατία είναι αυτή που επιβάλλει τα θέλω των ΗΠΑ. Όμως ενίοτε για να πιάνει τόπο χρειάζεται και η επίδειξη ισχύος. Όπως αυτή που έκανε ο Μπάιντεν με τον πόλεμο στην Ουκρανία απέναντι στον “Πούτιν φονιά” για να συσπειρώσει το εγκεφαλικά νεκρό ΝΑΤΟ. Ήδη εκατοντάδες χιλιάδες είναι οι νεκροί στα τρία χρόνια πολέμου. Οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές και η Ρωσία είναι σε ψυχρό πόλεμο και ο Τραμπ με θράσος εμφανίζεται και στο Ουκρανικό ως τάχα ειρηνιστής που απλώς πλέον πουλάει όπλα σ’ ένα πόλεμο που “δεν είναι δικός του”, όπως συνηθίζει να λέει.

Φυσικά το κεντρικό επίδικο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι μια απλή υπόθεση για καμία δύναμη. Ούτε επομένως και για τις ΗΠΑ που έχουν παγκόσμια υπεροχή, μα δεν είναι πλανητάρχες όπως πλέον έχει αποδειχτεί απέναντι σε παλιότερους αφορισμούς προφητών και υποτιθέμενων σπουδαίων αναλυτών. Οι ΗΠΑ κατάφεραν να συσπειρώσουν το ΝΑΤΟ και να επιβάλλουν στους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές μια σειρά φόρους υποτέλειας. Να θυμηθούμε 5% για ΝΑΤΟ με αγορές κυρίως από ΗΠΑ, αγορά LNG από τις ΗΠΑ, ανάληψη κόστους του πολέμου στην Ουκρανία με αγορές όπλων από τις ΗΠΑ, επενδύσεις800 δισ Ευρωπαίων στις ΗΠΑ και αύξηση δασμών παρόλα αυτά.  προκειμένου να παραμένουν ο DADY για την ασφάλειά τους. Ο πόλεμος στην Ουκρανία από πολλές απόψεις ήταν πολύ χρήσιμος για τις ΗΠΑ. Όμως όσο δεν κλείνει οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι και μεγάλη και η ευθύνη της ηγετικής δύναμης του ΝΑΤΟ ανεξάρτητα αν ο Τραμπ λέει πως ο πόλεμος δεν είναι δικός του. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η Ρωσία να αποδεχτεί τον πιο σφιχτό οικονομικό και γεωπολιτικό εναγκαλισμό της Κίνας έτσι ώστε να λυθούν μ’ αυτό τον τρόπο οι αντιθέσεις που κρατούν αγαπημένες αλλά κάπως μακριά ακόμη τις δύο ευρασιατικές υπερδυνάμεις.

Μια σειρά ζητήματα εξελίσσονται με επίκεντρο και παράλληλα με το Ουκρανικό σ’ όλα τα πεδία του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Ο επανεξοπλισμός της Ευρώπης και κύρια της Γερμανίας με αξιοποίηση της Τουρκίας που πραγματοποιεί σημαντική  εξοπλιστική ανάπτυξη.  Η Γερμανία με επίβλεψη πρώτα των ΗΠΑ αλλά και Γαλλίας- Ρωσίας επιδιώκει με εξοπλισμό ν’ αποκτήσει γεωπολιτικό εκτόπισμα ανάλογο της οικονομίας της και είναι κρίσιμο το αν η αστική τάξη της τα καταφέρει με δοσμένη την άγρια αντεργατική επίθεση που απαιτείται για κάτι τέτοιο. Συνολικότερα η Ρωσοφοβία και η πολεμοκαπηλεία αξιοποιείται σ’ όλη την Ευρώπη για την επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία και είναι κρίσιμος ο ρόλος των εργατολαϊκών αντιστάσεων και συνολικότερα οι πολιτικές αναδιατάξεις που θα αλληλεπιδράσουν με  την εξέλιξη του Ουκρανικού.

Στη Μέση Ανατολή η Ρωσία έχει υποστεί τη σημαντική απώλεια της Συρίας, αλλά παρά την επίδειξη ισχύος στο Ιράν η μεσανατολική εκστρατεία των ΗΠΑ όσο βασίζεται στα εγκλήματα του Σιωναζιστικού μαντρόσκυλου, γεννά προβλήματα και ερωτηματικά. Ερωτηματικά για το μέχρι που μπορεί να τραβήξει η πολιτική της Ριβιέρας, δηλαδή της ολοκλήρωσης της γενοκτονίας και πλήρους καθυπόταξης σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης των όποιων Παλαιστινίων επιβιώσουν παραμένοντας στη γη της Παλαιστίνης. Για την ώρα η αντίσταση των Παλαιστινίων μέσα από τα ερείπια παραμένει ισχυρή, κάτι που κρύβει πέρα απ’ όλα τ’ άλλα η άθλια προπαγάνδα της Δύσης.

Από την άλλη στο πλαίσιο της σύγκρουσης των ιμπεριαλιστών ΗΠΑ- Ευρωπαίων- Ρωσίας- Κίνας, ο ρόλος των τοπικών περιφερειακών δυνάμεων είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Σαουδική Αραβία και άλλα αντιδραστικά καθεστώτα, Ιράν, Αίγυπτος, Τουρκία έχουν ειδικό βάρος και δύσκολο οι ΗΠΑ να μπορέσουν να αποκρούσουν ιμπεριαλιστικές σφήνες ανταγωνιστών, αλλά και τις αξιώσεις, τα υπαρξιακά ζητήματα και τις δυστροπίες αυτών των καθόλου αμελητέων, στο Μεσανατολικό κουβάρι, περιφερειακών δυνάμεων. Όχι τυχαία η εν κλειστό συνάντηση Τραμπ- Ερντογάν μαζί με τη σύναξη των αραβομουσουλμανικών καθεστώτων, ήταν κεντρικά γεγονότα στην ετήσια σύνοδο του ΟΗΕ. Μεγάλη και τραγική για τους Παλαιστίνιους η απουσία των αραβικών μαζών σε σχέση με παλιότερες εποχές.

Δοσμένο το αποτύπωμα των αρνητικών συσχετισμών και στενάχωρη η σύγκριση με την εποχή όπου σ’ όλες τις ζώνες των θυελλών οι λαοί αντάλλαζαν κουράγιο, αλλά και έμπρακτη αλληλεγγύη με τους αποφασιστικούς κατά βάση ένοπλους αγώνες τους. Όμως σίγουρα οι ταξικές αντιθέσεις και η αντίθεση ιμπεριαλισμός – λαοί οξύνονται και στην Αίγυπτο και σ’ όλη την Αφρική και στο Λίβανο,, τις Κουρδικές περιοχές κ.ο.κ. Παράλληλα οι πόλεμοι και οι σφαγές και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις φέρνουν θάνατο και καταστροφή, αλλά ταυτόχρονα τρέφουν νέους γύρους αντιστάσεων έως και εξεγέρσεων που ήδη  εξελίσσονται σε βάρος των Γαλλικών κτήσεων στην Αφρική, αλλά και σ’ άλλα σημεία του πλανήτη.

Πριν περάσουμε στο κεφάλαιο της πάλης των λαών κλείνοντας τη συνοπτική αναφορά μας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς θα τονίσουμε για άλλη μια φορά πως ο Τραμπ δεν είναι αλλοπρόσαλλος όπως μάλλον θέλει  να εμφανίζεται. Από τη φύση του ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός πάντα ήταν αδίστακτος. Θέλει τη Γροιλανδία, τον έλεγχο του Καναδά και του Μεξικού, της Βενεζουέλας και όλης της Λατινικής Αμερικής για να πετύχει όπως λέει ο Βασίλης Σαμαράς βάση στήριξης για τις παγκόσμιες εξορμήσεις του. Οι ΗΠΑ θέλουν το ΝΑΤΟ αλλά με τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές σε ρόλο βαλέδων. Δεν είναι πλανητάρχες μα δεν έπαψαν να θέλουν την παγκόσμια κυριαρχία και μ’ αυτόν τον τρόπο λειτουργούν.

Ανεξάρτητα αν παρόλα τα εγκλήματα πάρει και βραβείο NOBEL ο Τραμπ, ξεκάθαρα για μας ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των λαών, η πιο επιθετική και επικίνδυνη δύναμη για την παγκόσμια Ειρήνη. Αυτή η διαπίστωση έχει ιδιαίτερη σημασία για το κίνημα στη χώρα μας όπου η αστική τάξη έχει δηλώσει ότι θα δώσει και το αίμα του λαού για τις ΗΠΑ. Ήδη η ελεεινή και τυχοδιωκτική στάση της στο θέμα της γενοκτονίας αποδείχνει το προηγούμενο. Θα πρέπει ίσως να οργανώσουμε μια εκδήλωση γι’ αυτό το ζήτημα καθώς και πως και με ποια τοποθέτηση λειτουργεί η αλληλοτροφοδότηση των μετώπων πάλης του λαού.

Κλείνοντας εδώ είναι ανάγκη να τονιστεί και η κάθετη διαφωνία μας με το σύνθημα να ηττηθεί το ΝΑΤΟ. Κάτι τέτοιο ανεξάρτητα και από τις επιθυμίες μας δε μπορεί να είναι στόχος πάλης για το κίνημα. Στην αντίθεση ιμπεριαλισμός λαοί παλεύουμε να ηττηθεί ο ιμπεριαλισμός μέσα από τη νίκη των λαών!!

Αλίμονο αν πριν συγκροτηθούν καν τα μέτωπα πάλης του λαού μας και των λαών σύρονται πίσω από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σαν τη Ρωσία και την Κίνα που συγκροτούνται καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά με πολεμική άρνηση του ένδοξου παρελθόντος της πάλης των λαών σ’ αυτές τις χώρες. Για μας η πάλη ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό έχει κρίσιμα επίδικα στη χώρα μας τις βάσεις, την εμπλοκή της αστικής τάξης στα φιλοπόλεμα σχέδια των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ και τη βρώμικη και τυχοδιωκτική συμμαχία με το Ισραήλ. Με όλα αυτά η αστική τάξη διεκδικεί ρόλο στην περιοχή, όμως για τα λαϊκά συμφέροντα μένουν οι πολεμικοί κίνδυνοι, ο αντιδραστικός εθνικισμός και μιλιταρισμός και τα δις από τον ιδρώτα του κόσμου της δουλειάς για κούρσες εξοπλισμών. Όποιες αιχμές πάλης σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο κινητοποιούν κόσμο με εργαλείο την κοινή δράση αξίζει να στηριχτούν για να ενισχυθεί συνολικά η λαϊκή πάλη απέναντι στο σύστημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και εκμετάλλευσης του λαού.όλοι έχουν τις απόψεις τους, όμως αυτό που λείπει αδικαιολόγητα είναι η κοινή δράση πάνω σε συγκεκριμένες αιχμές, κρίσιμες για τη λαϊκή πάλη.

 

Στη σχέση αλληλοτροφοδότησης των μετώπων πάλης του λαού, κρίκος η πάλη για το μεροκάματο

Έως τραγικό θα χαρακτηρίζαμε το έλλειμμα απάντησης από την πλευρά του κινήματος στην ελεεινή στάση της κυβέρνησης που θεωρεί υπερβολή τη θέση του ΟΗΕ περί γενοκτονίας, επιμένοντας αταλάντευτα στην επιλογή στρατηγικής συμμαχίας με το Σιωναζιστικό κράτος, μαντρόσκυλο του ιμπεριαλισμού, την ώρα που αυτό διαπράττει το μεγαλύτερο έγκλημα της εποχής μας.

Παγκόσμιο είναι το έλλειμμα,μα δείτε τις διαδηλώσεις τις προηγούμενες μέρες στην Ιταλία και τις πιέσεις στις κυβερνήσεις Αγγλία- Γαλλία για να πάρουν έστω την απόφαση για την υποκριτική αναγνώριση (αλήθεια ποιου κράτους;, που;) φυσικά στα χαρτιά.  Σήμερα  στη χώρα μας το έλλειμμα είναι πιο έντονο απ’ ότι στο παρελθόν και χρήζει ερμηνείας. Το βασικό είναι ότι δεν έχει απαντηθεί από το κίνημα το τουρκοφοβικό αστικό αφήγημα της επιτιθέμενης Τουρκίας. Πόσο μάλλον όταν από την ίδια την αριστερά (ΚΚΕ και όχι μόνο) το αφήγημα συντηρείται και αναπαράγεται. Έτσι οι αντιδραστικοί άξονες της ελληνικής αστικής τάξης με την κυπριακή και του Ισραήλ, που ενισχύονται με τη στήριξη των ΗΠΑ, εμφανίζονται σαν άμυνα απέναντι στον μπαμπούλα της Τουρκίας. Έστω και αν η συνάντηση Τραμπ- Ερντογάν αποκαλύπτει πως στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ αναγκαίοι πυλώνες είναι και το Ισραήλ και η Τουρκία, η αστική προπαγάνδα καλά κρατεί για να ρέουν τα δις για νέες φρεγάτες  belharaa και νέους κύκλους στην κούρσα των εξοπλισμών, τώρα μάλιστα που ανοίγει ο δρόμος στην Τουρκία για τα F35 κ.ο.κ.

Θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε πολλά για τη σαθρότητα του αστικού αφηγήματος που θέλει να δικαιολογήσει την τυχοδιωκτική πολιτική της αστικής τάξης, η οποία αυξάνει το στρατιωτικό της αποτύπωμα στην περιοχή και ανιστόρητα και βρώμικα υπονομεύει τις ιστορικές σχέσεις φιλίας με τα εκατοντάδες εκατομμύρια των γειτονικών αραβομουσουλμανικών μαζών στηρίζοντας το δολοφονικό Σιωναζιστικό Ισραήλ.

Οι πρώην αντισημίτες- φασίστες της κυβέρνησης τώρα σφόδρα στηρίζουν  και διαστροφικά αγαλιάζουν  με τις ναζιστικού τύπου θηριωδίες σε βάρος των Παλαιστινίων. Έχουν ξεθαρρέψει με τις εξορυκτικές συμφωνίες με τις ληστρικές πολυεθνικές των ΗΠΑ και όσο πιο λακέδικα και επικίνδυνα τυχοδιωκτικά βαθαίνουν το πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, άλλο τόσο μιλάνε για την εξασφάλιση τάχα της εθνικής κυριαρχίας, ενώ δε λείπουν οι ιαχές για τη μεγάλη Ελλάδα. Όποιος θέλει να δει τι συμβαίνει μπορεί εύκολα να διακρίνει πως η αστική τάξη της χώρας με όλες τις τελευταίες κυβερνήσεις (και του ΣΥΡΙΖΑ) επιδιώκει ρόλο τόσο για την κραταιά ελληνική ναυσιπλοΐα στις γύρω θάλασσες, όσο και στις ροές ενέργειας και εμπορευμάτων που είναι και σημαντικά επίδικα στρατηγικής σημασίας για τον πόλεμο χωρίς τέλος στη Μέση Ανατολή.

Τα ελληνικά λιμάνια, τα ναυπηγεία, οι σταθμοί LNG, ο ενεργειακός πλούτος στις θάλασσες, τα καλώδια κ.α. είναι κρίσιμα επίδικα που ήδη έχουν εντοπιστεί από τις ΗΠΑ με την αστική τάξη να δίνει ακόμη και το αίμα του λαού για τον όποιο ρόλο της δοθεί, και μη ξεχνάμε πως το ‘χει ξανακάνει. Όλα αυτά είναι ευδιάκριτα, όμως το ερώτημα που θέτουμε αφορά το έλλειμμα από την πλευρά του κινήματος και που βρίσκεται ας το πούμε η άκρη της απάντησής του;

Προφανώς η πολιτικο-ιδεολογική κυριαρχία του συστήματος συγκερνά την ιμπεριαλιστική εξάρτηση από ΗΠΑ- ΝΑΤΟ με τον πιο αντιδραστικό εθνικισμό που βλέπει εχθρούς τους κατατρεγμένους συχνά πρόσφυγες πολέμων και φίλους τους μεγαλύτερους φονιάδες των λαών. Από δίπλα η αστική κυριαρχία επιδιώκει με αποτελέσματα να αποσπά τη λαϊκή υποστήριξη στον αντιδραστικό της ανταγωνισμό με την αστική τάξη της Τουρκίας.

 Για μας η άκρη της απάντησης σ’ αυτή την πραγματικότητα βρίσκεται στο πεδίο της ταξικής σύγκρουσης της εργατικής τάξης και του κόσμου της δουλειάς με τη ντόπια πλουτοκρατία, η οποία επιδιώκει την όλο και πιο στυγνή εκμετάλλευσή του για να αυγατίζει έτσι τα κέρδη της.  Σ’ αυτό το πεδίο τα πράγματα είναι καθαρά και δε πιάνουν για πολύ τα όποια αστικά αφηγήματα. Και πάλι όμως και σ’ αυτό το πεδίο το έλλειμμα της εργατικής πάλης είναι τέτοιο που επιτρέπει να περνά σαρωτικά η πολιτική όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο, σπέρνοντας φτώχεια, ανέχεια και εξόντωση της ίδιας της ζωής των εργαζομένων.

Εδώ και τρία χρόνια και χωρίς να έχει πάψει η δημοσιονομική ληστεία των εργαζομένων που επέβαλαν τα μνημόνια, η ακρίβεια καλπάζει ασταμάτητα. Ο κοινωνικός μισθός της δωρεάν περίθαλψης και των όποιων κοινωνικών παροχών λεηλατείται συστηματικά και ταυτόχρονα  με την ακρίβεια λεηλατούνται οι μισθοί, τα μεροκάματα και οι συντάξεις. Δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα για αυξήσεις στους μισθούς λέει ο υπερκομματικός τραπεζίτης Στουρνάρας και επαναλαμβάνουν τα αστικά παπαγαλάκια όλων των κομμάτων που βάζουν τις μεζούρες σ’ ότι αφορά τα ψίχουλα των υποτιθέμενων φιλολαϊκών εξαγγελιών τους και ταυτόχρονα ορκίζονται για τη διαιώνιση του σταθερού επενδυτικού και επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Οι νόμιμες και παράνομες μίζες, επιδοτήσεις και θαλασσοδάνεια των επενδυτών που ξεκοκαλίζουν παράλληλα με τα ΕΣΠΑ, το ταμείο ανάκαμψης κ.ο.κ., έχουν προϋπόθεση μισθούς φτώχειας και ανέχειας για τους εργαζόμενους, όπως δήλωνε η έκθεση Πισσαρίδη το 2020 και δηλώνουν συνεχώς Στουρνάρας και άλλοι.

Χωρίς να αποφεύγουν την ανέχεια οι εργαζόμενοι αναγκάζονται σε ατελείωτες υπερωρίες που συχνά έχουν αποτελέσματα θανατηφόρα, ενώ ο κανόνας είναι η ψυχική και σωματική εξουθένωση. Αυτός ο βίαιος πειθαναγκασμός προκειμένου να πληρωθεί το super market, το νοίκι, το ηλεκτρικό, δίνει περιθώρια για ακόμη πιο εξοντωτική εκμετάλλευση από την εργοδοσία. Έτσι  θεσπίζεται το 13ωρο και μια σειρά άλλες αντεργατικές ρυθμίσεις σ’ ένα ακόμη αντεργατικό νομοσχέδιο που οδεύει για ψήφιση τις επόμενες μέρες. Ο βερμπαλισμός για άλλη μια φορά δε λείπει από τα καλέσματα της αριστεράς για την απεργία στις 1 Οκτώβρη. Όμως λείπει μια συστηματική προσπάθεια επικοινωνίας καταρχήν με τους εργαζόμενους που έχουν ανάγκη ζωής την υπεράσπιση της εμβληματικής – ιστορικής κατάκτησης του 8ωρου με αποδοχές όμως που να καλύπτουν το κόστος της ζωής.

Αν θέλουμε να μιλήσουμε τη γλώσσα των εργαζομένων δεν αρκεί και είναι στον αέρα να έχουμε την αγωνία της πολιτικής καταγγελίας της κυβέρνησης χωρίς να επιδιώκουμε ν’ αγγίξουμε τις αγωνίες και τα βάσανα των εργαζομένων. Στόχος για μας πρέπει να είναι η συμβολή στην καθημερινή τους κίνηση γι’ αυτά που τους αγγίζουν, έστω και με τις πιο μικρές εστίες αντίστασης. Τα ωράρια στην πιάτσα είναι εξοντωτικά, και οι μισθοί  φτώχειας με την ασταμάτητη ακρίβεια έχουν γίνει μισθοί πείνας. Είναι κολοβός ο αγώνας μιας απεργίας τουφεκιάς τις μέρες ψήφισης του νομοσχεδίου, όταν δεν οργανώνεται ένας αγώνας διαρκείας με αίτημα ανθρώπινα ωράρια και μισθούς στο κόστος της ζωής. Συμφωνούμε με τη διατύπωση να μη περάσει το νομοσχέδιο, ν’ ανατραπεί με αγώνα εφόσον ψηφιστεί μαζί με όλα τα παλιά, μα αν από δίπλα δεν ξεδιπλωθεί η πάλη για πραγματικές αυξήσεις μισθών στο κόστος της ζωής, εργατικοί αγώνες αληθινά απλώς δε θα υπάρξουν.

Δε θεωρούμε ότι ανακαλύπτουμε την Αμερική μ’ αυτή τη διαπίστωση. Ούτε θεωρούμε απλή υπόθεση το ξεδίπλωμα εργατικών αγώνων για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς. Όμως  έτσι όπως το θέτει η πραγματικότητα του πληθωρισμού και της ακρίβειας εδώ και χρόνια, αυτοί οι αγώνες αποτελούν ανάγκη ζωής για τους εργαζόμενους και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα και η ζύμωση και υποστήριξη αυτής της ανάγκης θα μπορούσε να φέρει την αριστερά κοντά στους εργαζόμενους, να ενώνει τους τελευταίους και να ισχυροποιεί την πάλη για όλα τα άλλα αιτήματά τους. Όμως δυστυχώς η πολιτικο-ιδεολογική έστω υποστήριξη αυτής της πάλης των εργαζομένων δεν ιεραρχείται από την αριστερά. Γίνεται απλή αναφορά του αιτήματος δίπλα σε μια σειρά άλλα μ’ ένα τσουβάλιασμα που κάθε άλλο παρά προτάσσει αποφασιστικά τη ζωτική ανάγκη των εργαζόμενων να παλέψουν για το μεροκάματο. Για μας αυτή η κατάσταση είναι απόδειξη υποταγής στην ιδεολογική τρομοκρατία και κυριαρχία του συστήματος ή τουλάχιστον αλληθώρισμα και φυγή από τα δύσκολα.

Έτσι η πάλη για πραγματικές αυξήσεις και όχι εικονικές και ψίχουλα στοχοποιείται από το σύστημα που κινδυνολογεί για χρεοκοπίες έως και Τουρκίες και δίνει δις για όπλα, ενώ ο κάθε  εργοδότης, ανεξάρτητα από τα γνωστά και άγνωστα κέρδη του κλαίγεται, γιατί έχει έξοδα, δεν έχει δουλειά κ.ο.κ. Όμως ο εργαζόμενος απλά δε μπορεί να ζήσει με τους μισθούς πείνας. Έχει ανάγκη ζωής τους αγώνες για το μεροκάματο. Για ωράριο και μισθό! Αγώνες που πάνε μαζί! Μόνο έτσι τίθεται το πραγματικό ζήτημα ενάντια στην ανελέητη εκμετάλλευσή του. Η πάλη που στοχεύει στην ανατροπή της πολιτικής όλα στο κεφάλαιο – όλα για το κεφάλαιο. Μόνο έτσι μπορεί να ξεδιπλωθεί. Με ταξική σαφήνεια και αποφασιστικότητα.

 

 

ΚΡΙΣΙΜΑ ΣΗΜΕΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ

Ίσως θα έφτανε να πούμε ότι  τασσόμαστε  να υπηρετήσουμε την υπόθεση της εργατικής τάξης και την ιστορική της αποστολή. Δεν υπάρχει κομμουνιστικό κίνημα χωρίς εργατικό κίνημα. Ούτε φυσικά πολύ περισσότερο μπορούμε να μιλάμε στα σοβαρά για κόμμα της εργατικής τάξης με δοσμένη την πλέρια αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης. Μια σειρά οργανώσεις του εξωκοινοβουλίου πλειοδοτούν τελευταία σε αναφορές στον κομμουνισμό και στο κομμουνιστικό κόμμα που θέλουν να χτίσουν, ξεκινώντας όλοι τους με τα προγράμματα που ξεκινάνε από το σήμερα. Άλλα φτάνουν μέχρι την επανάσταση ξεκαθαρίζοντας σε μεγάλο βαθμό από τα σήμερα και το χαρακτήρα της αλλαγής και άλλοι ακόμη πιο φαιδρά φτάνουν έως και τον κομμουνισμό.

Για την περίπτωση του ΚΚΕ το κόμμα της εργατικής τάξης είναι εδώ και όσοι πιστοί προσέλθετε…

Για άλλους ανάλογα αρκεί να ενωθούν τα Μ-Λ κ.ο.κ. Από την πλευρά μας θα επενδύσουμε τις δυνάμεις μας στην προσπάθεια συμβολής καταρχήν στην άμεση ανάγκη συγκρότησης των μετώπων πάλης του λαού που αν μη τι άλλο υπολείπονται δραματικά σε παγκόσμιο επίπεδο στη σφοδρή και χωρίς όρια επίθεση κεφαλαίου ιμπεριαλιστών.

Το κομμουνιστικό κίνημα  και η κομμουνιστική αντίληψη αναπτύχθηκε σαν μια συνολικότερη κοσμοαντίληψη και ιδεολογία πάλης της εργατικής τάξης και των συμμάχων της για το μέλλον όλης της ανθρωπότητας. Μέσα πάντα και με προϋπόθεση την ύπαρξη σε πρώτη γραμμή της πάλης την εργατική τάξη που ήδη από τα χρόνια των Μαρξ- Ένγκελς συγκρούονταν με τους εκμεταλλευτές της  και αυτή τη σύγκρουση οδηγήθηκε να επιζητεί τα σοσιαλιστικά απελευθερωτικά οράματα, αξιοποιώντας καταρχήν τους λεγόμενους ουτοπικούς σοσιαλιστές σαν τον Προυτόν κ.λπ.

Σήμερα μιλάμε για τη διάλυση του Ε.Ε.Κ.Κ. και την πλέρια αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν αφορά  απλώς την οργάνωσή της στα συνδικάτα, τα οποία άλλωστε σε Δυτική Ευρώπη- ΗΠΑ παραμένουν ενίοτε και δυνατά.

Το ζητούμενο της εκ νέου συγκρότησης της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της αφορά τον πολιτικό και ιδεολογικό προσανατολισμό που οφείλει να κατακτήσει για να μπει ξανά στο δρόμο της ιστορικής της αποστολής. Να γίνει, σαν τάξη και σε παγκόσμια κλίμακα, η πρωτοπορία στη συγκρότηση της συμμαχίας για την επανάσταση και το σοσιαλισμό. Έχοντας επίγνωση της σημερινής πραγματικότητας της εργατικής τάξης και αυτού του ζητούμενου μπαίνει το ζήτημα από που ν’ αρχίσουμε. Όχι δεν είμαστε στην εποχή που ο Λένιν έγραφε το «τι να κάνουμε». Τότε η εργατική τάξη μάχονταν αποφασιστικά με όρους ταξικών συγκρούσεων τουλάχιστον σ’ όλη την Ευρώπη. Σήμερα η διάλυση είναι πραγματικότητα είτε θέλουμε να τη δούμε, είτε όχι. Δεν είναι επιτρεπτό για μας να λείπουμε από λαϊκές αντιστάσεις και εστίες αντίστασης που μπορούμε να υπηρετήσουμε στο όνομα μεγαλεπίβουλων πολιτικών στόχων και κομμουνιστικών προγραμμάτων του αέρος που καταντούν αφηγήματα σεχταριστικών ομάδων που τελικά αυτοαναπαράγονται χωρίς όμως να συμβάλλουν πουθενά. Έχουμε οπωσδήποτε ιδεολογικές αναφορές αλλά για να εμπνεύσουμε σ’ αυτές και να συμβάλλουμε να γίνει ξανά ελκτικό το σοσιαλιστικό όραμα πρέπει να είμαστε στην πρώτη γραμμή της λαϊκής πάλης. Αυτό είναι ένα βασικό ζήτημα που πρέπει να γίνει χαρακτηριστικό της αντίληψής μας.

 

Μόνο με μια τέτοια αντίληψη μπορούν να υπάρξουν κομμουνιστές σε κάθε εποχή και στην εποχή μας. Για να το ελαφρύνουμε, μόνο μέσα στην ταξική πάλη και με όρους ταξικής πάλης μπορούν κάποιοι πρωτοπόροι εργάτες και κακά τα ψέματα κυρίως διανοούμενοι να πιάσουν το νήμα της ήδη υπάρχουσας ιστορικής προσφοράς του Ε.Ε.Κ.Κ. του προηγούμενου κύκλου και να το αξιοποιήσουν συμβάλλοντας στο πολιτικό μέστωμα των αντιστάσεων της εποχής μας.

Ο προηγούμενος κύκλος μας προσφέρει την αντίληψη του διαλεκτικού υλισμού και τη θεωρία του Μαρξ για το κεφάλαιο και την υπεραξία σαν βάση. Τη θεωρία του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό, το κράτος και την επανάσταση, καθώς και τη φιλοσοφία που αντιστοιχεί στη μαρξιστική κοσμοθεωρία και την αντίληψή του για την επαναστατική τακτική της συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης. Στην ίδια αντίληψη απέναντι στις τεράστιες απαιτήσεις στην κίνηση και στην πράξη της πρωτόγνωρης σοσιαλιστικής οικοδόμησης κινήθηκε ο Στάλιν και ανάλογα με τη δικιά του προσφορά θεωρίας και πράξης, ο Μάο.

Το μεγαλύτερο από κάθε άποψη κίνημα στην ιστορία της ανθρωπότητας έθρεψε και το έθρεψαν χιλιάδες πρωτοπόροι μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης. Για πάνω από έναν αιώνα από την κομμούνα μέχρι τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση (ΜΠΠΕ), της γης οι κολασμένοι έκαναν βήματα και άλματα προκειμένου να επιβάλλουν το δίκιο τους στους εκμετάλλευτές και για πρώτη φορά έβαλαν σε κίνηση και πράξη τα σοσιαλιστικά οράματα. Τα οράματα του δίκιου, της απελευθέρωσης και της ανθρωπιάς που πάντα γεννιούνται σαν πόθος στους από κάτω μα ποτέ άλλοτε στην ιστορία δεν είχε κατορθωθεί να γίνουν κοινωνική πράξη και έτσι μετά το 1917 να ανοίξει μια νέα σελίδα στην ανθρώπινη ιστορία. Σήμερα υπάρχει η ιστορία αυτή, μα υπάρχει πλέον και η ιστορία της ήττας και η πραγματικότητα της σημερινής διάλυσης με συκοφαντημένο το σοσιαλιστικό όραμα και το σύστημα παρά την κρίση, τη βαρβαρότητα και τη σαπίλα του να φαντάζει ξανά ανίκητο έστω κι αν απειλεί την ανθρωπότητα ακόμη και με τον πυρηνικό εφιάλτη.

Εδώ είμαστε και μ’ αυτούς τους όρους διεξάγεται η ταξική πάλη στην εποχή μας. Όχι δε ζούμε το τέλος του κομμουνισμού, πολύ περισσότερο το τέλος της ιστορίας ή το τέλος του κόσμου. Ζούμε μια άσχημη και επικίνδυνη εποχή μα η ταξική πάλη συνεχίζεται ξεκάθαρα, η ιστορία δε τελείωσε και σ’ αυτή τη βάση ας δούμε τη συνεισφορά μας. Η αποτίμηση της ιστορίας και της προσφοράς του Ε.Ε.Κ.Κ. στο ιστορικό της πλαίσιο και με την αντίληψη που μας την προσφέρει η όλη θεωρητική δουλειά του Β. Σαμαρά είναι σπουδαία παρακαταθήκη σ’ ότι μας αφορά και φυσικά είναι στη διάθεση και όποιου άλλου το θελήσει. Νιώθουμε χρέωσή μας την ανάδειξη αυτής της δουλειάς, όσο και το προχώρημά της, όταν και εφόσον διαμορφώσουμε τους απαιτούμενους όρους. Ωστόσο, όπως μας δίδαξε και ο Β.Σ. και αποτελεί και τον πυρήνα της αντίληψης του μαρξισμού- λενινισμού, κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη. Χωρίς πρακτικίστικη αντίληψη αλλά με επαναστατική ας κάνουμε βήματα πράξης στο κίνημα με πρώτο φυσικά τη συγκρότηση και στοιχειώδη ανάπτυξη μιας πολιτικής ομάδας που θα επιδιώκει να λειτουργεί με όρους οργάνωσης μέσα στο κίνημα και την ταξική πάλη. Με ταξικό επαναστατικό στίγμα και πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας.

Τι σημαίνει όμως η προσφορά μας πιο συγκεκριμένα στο δυνάμωμα των αντιστάσεων; Τι σημαίνει μέσα στην ταξική πάλη και με όρους ταξικής πάλης;

Σημαίνει θέσεις και απαντήσεις αλλά όχι με όρους τσελεμεντέ και μάνουαλ. Θέσεις και απάντήσεις ζωντανές κάθε φορά παραγμένες σε οργανική σχέση με τη συμμετοχή μας στην ταξική πάλη σ’ όλα τα επίπεδα που αυτή διεξάγεται.

Στο πολιτικό με γειωμένες εκτιμήσεις στη βάση δεδομένων και όχι σεναρίων και αναπαραγωγή των αναλύσεων του συστήματος όπως π.χ. πράττουν κάποιοι τελευταία με τον παγκόσμιο πόλεμο

Στο ιδεολογικό με αξιοποίηση της προίκας, με σεμνότητα αλλά και αγωνία απάντησης χωρίς λογική επάρκειας.

Στο επίπεδο του κινήματος με θέσεις και απαντήσεις στο ζήτημα των στόχων πάλης κάθε φορά π.χ. πάλη για αυξήσεις μισθών ή τσουβάλι αιτημάτων; Των μορφών πάλης π.χ. απεργία διαδήλωση και ότι κάθε φορά αντιστοιχεί χωρίς υποτίμηση των πιο μικρών εστιών αντίστασης. Όχι εξτρεμισμοί, όχι εικονικά, όχι μικροκομματικές συμπεριφορές στο ζήτημα της κοινής δράσης. Τοποθέτηση για μορφές οργάνωσης. Εδώ με απώτερο στόχο την οργάνωση της εργατικής τάξης στο κόμμα της και των συμμάχων της στα σοβιέτ, ας αρκεστούμε σήμερα σ’ αυτά που είναι εφικτά για να μη σκαρώνουμε καρικατούρες. Επιτροπές αγώνα, πρωτοβουλίες, αλλά και η πιο στοιχειώδης οργάνωση των όποιων εστιών αντίστασης είναι συχνά κρίσιμο ζήτημα στην πάλη του λαού. Στόχοι πάλης λοιπόν που να συμβάλλουν στο πολιτικό προχώρημα σε επαναστατική κάτεύθυνση. Αντίστοιχες μορφές πάλης που να συγκροτούν και να δυναμώνουν το κίνημα και φυσικά οργάνωση- οργάνωση- οργάνωση σαν λογική, σε όλα τα επίπεδα. Κούφιοι οργανωτισμοί χωρίς πολιτικό περιεχόμενο  καταντούν διοικητισμοί, και είναι τουλάχιστον βλαβεροί για την όποια προσπάθεια επαναστατικής ή κομμουνιστικής συγκρότησης.

Στο πολιτικό επίπεδο δεν υποτιμούμε την άποψή μας, ούτε την αποφασιστικότητά μας. Όμως είμαστε μια πολιτική ομάδα ολιγομελής που θέλει να αναπτυχθεί, να λειτουργήσει με όρους κομμουνιστικής οργάνωσης και να γίνει κομμουνιστική οργάνωση. Ζητούμενο φυσικά στο μέλλον το κόμμα της εργατικής τάξης αλλά  γνωστές οι προϋποθέσεις στο επίπεδο συγκρότησης της εργατικής τάξης αλλά και αυτών που θέλουν να είναι πρωτοπορία. Προϋποθέσεις που δε θα πέσουν από τον ουρανό, ούτε θα παραχθούν στα κεφάλια μας. Και το κορυφαίο το κόμμα και όλα τα προηγούμενα επίπεδα συγκρότησης – οργάνωσης παράγονται μέσα στην ταξική πάλη με όρους ταξικής πάλης και φτιάχνονται για να την υπηρετούν και να την πηγαίνουν μπροστά. Προϋποθέσεις η γείωση και η σταθερή αναφορά στην επαναστατική προοπτική.

 

Έγιναν σημαντικά βήματα σοσιαλιστικής οικοδόμησης  σε μία μόνη χώρα την Ε.Σ.Σ.Δ. και ήταν κοσμο-ιστορικής σημασίας η επιλογή και η νίκη της Οκτωβριανής επανάστασης. Πρώτα- πρώτα ήταν ανάγκη ζωής το σύνθημα Ειρήνη- Ψωμί- Γη για τους αγρότες, που ένωσε εργάτες, στρατιώτες και αγρότες και για να υλοποιηθεί έπρεπε να περάσει όλη η εξουσία στα σοβιέτ. Δεν υπήρχε σχέδιο (δεν αντιστοιχούν τα προκατασκευασμένα σχέδια στη μαρξιστική αντίληψη ας το καταλάβουμε). Όλοι υπολόγιζαν την επανάσταση σε Αγγλία- Γαλλία και μετά στη Γερμανία που έγινε, μα δε νίκησε. Όμως σ’ ότι αφορά το μια μόνη χώρα πέρα από το μέγεθος της Ρωσίας που λέγεται, το κρίσιμο είναι πως από την κομμούνα του Παρισιού στα 1871 μέχρι την Οκτωβριανή το φάντασμα του κομμουνισμού πάνω από την Ευρώπη δεν ήταν στα “φουσκωμένα” μυαλά των Μάρξ- Έγκελς μα αντιστοιχούσε σε μια πορεία συγκρότησης της εργατικής τάξης που συγκροτούνταν επαναστατικά και σε τάξη για την ανατροπή του καπιταλισμού. Αυτή η συγκρότηση εξελίσσονταν και ωρίμαζε μέσα από σκληρές μάχες για τη ζωή της εργατικής τάξης από τα εργοστάσια της Αγγλίας και τους χαρτιστές σχεδόν έναν αιώνα πριν το 1917 και από την κομμούνα και συγκρότηση της πρώτης διεθνούς  λίγο πριν την κομμούνα, που ξεπεράστηκε από τη δεύτερη και έφτασε στην Τρίτη του Λένιν και της επανάστασης.

Η Ευρώπη όπου κυρίως εξελίσσονταν αυτή η διαδικασία συγκρότησης είχε φυσικά άλλο βάρος στον κόσμο εκείνη την εποχή. Ωστόσο όπου αναπτύσσονταν η κεφαλαιοκρατία άρα και το προλεταριάτο, το τελευταίο έπαιρνε τα μηνύματα από το ευρωπαϊκό κέντρο, από το Σικάγο του 1886 ως την Καντόνα της Κίνας τα επόμενα χρόνια.

Όταν η εργατική τάξη στα 1886 έθεσε ζήτημα 8ωρου δε νοιάστηκε για τον εκβιασμό της εθνικής οικονομίας, ούτε για εκείνο της βιωσιμότητας των επιχειρήσεων. Η εργατική τάξη ήξερε ότι δικαιούται να ζήσει και ωριμάζοντας η συγκρότησή της το έθεσε αποφασιστικά για να αντιμετωπιστεί με κρεμάλες στο Σικάγο, όπως άλλωστε με πολύ περισσότερες κρεμάλες η κομμούνα λίγα χρόνια πιο πριν. Παρ όλες  τις αδυναμίες της ωστόσο έκανε την αποκοτιά να θέσει ζήτημα εξουσίας και να την κρατήσει 71 μέρες στα 1871 στο Παρίσι.

Οι μπολσεβίκοι το 1917 με τη Λενινιστική ηγεσία έβαλαν στην άκρη τους προδότες της β’ Διεθνούς που υποστήριζαν το μακελειό του Α’ παγκοσμίου πολέμου με τον σοσιαλσωβινισμό τους. Με την επανάσταση σταμάτησαν το σφαγείο του πολέμου και ξεκίνησαν την οικοδόμηση μια άλλης  σοσιαλιστικής πατρίδας. Εκείνη που πίστευε στην Ειρήνη και στον άνθρωπο και συγκεκριμένα στον άνθρωπο που του αξίζει και μπορεί να ξαναδεί με σύγχρονους όρους την εργασία σαν δημιουργία και όχι σαν καταπίεση και αλλοτρίωση έως και εξόντωση.

Όρος γι’ αυτό η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Κάτι τέτοιο είναι  ιστορικά ώριμο, εφικτό και αναγκαίο μιας και ο ιμπεριαλισμός είναι το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού.

Γι’ αυτό πάλεψε και έκανε σημαντικά βήματα το ρωσικό προλεταριάτο και έδωσε κουράγιο παγκόσμια στην εργατική τάξη και τους λαούς να παλέψουν και να κατακτήσουν σημαντικά βήματα σ’ ότι αφορά τη ζωή και το δίκιο τους. Η πορεία εφόδου της πάλης των λαών τα επόμενα χρόνια συνέτριψε (όχι χωρίς κόστος) το εμπόδιο του ναζιφασισμού που επιλέχτηκε για να φράξει ο δρόμος στον μπολσεβικισμό. Τη συνέχεια μετά την ήττα της Γερμανίας του Χίτλερ πήραν οι ΗΠΑ του Τρούμαν και του Μακάρθι που ξεκίνησαν με τον τρόμο της Χιροσίμα., την Κορέα, το Βιετνάμ, τις χούντες κ.ο.κ. Κάθε άλλο παρά θέλουμε να ξεφύγουμε από (την εξίσου αλλά με αντίθετο πρόσημο με την επανάσταση του 1917)ιστορικής σημασίας παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Ε.Σ.Σ.Δ. και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες.

Με δοσμένα τα ελλείμματά μας σήμερα δε ξεχνάμε ωστόσο πως ένας σημαντικός όρος για το προχώρημα της συμβολής στην υπόθεση της εργατικής τάξης είναι οι παραπέρα απαντήσεις που πρέπει να δοθούν από τους κομμουνιστές σ’ όλο τον κόσμο στο ζήτημα της παλινόρθωσης. Στο γιατί πισωγυρίσαμε και δεν θα αρκεστούμε στο γενικά ολόσωστο πως η ιστορία δεν πάει ευθύγραμμα μπροστά. Η εργατική τάξη και οι εργαζόμενες μάζες δεν παίζουν με την υπόθεση της επανάστασης και θέλουν συγκεκριμένες απαντήσεις.

Σε κάθε περίπτωση σ’ ότι αφορά την παλινόρθωση να προσθέσουμε πως θεωρούμε σπουδαία τη μάχη των κινέζων κομμουνιστών και ιδιαίτερα αυτών που ηγήθηκαν στη μάχη του κινέζικου προλεταριάτου στην Μ.Π.Π.Ε. που δεν απέτρεψε την παλινόρθωση του καπιταλισμού και στην Κίνα, όμως ήταν μια μάχη που δόθηκε με όρους μαζών. Ήταν μια σημαντική αναλαμπή σε μια πορεία  όμως παγκόσμιας υποχώρησης που στον πυρήνα της επανάστασης στο ζήτημα της συγκρότησης της εργατικής τάξης σε συνθήκες σοσιαλισμού και όχι μόνο είχαν τεθεί ζητήματα που έμειναν αναπάντητα και παλιές αδυναμίες (αντί να απαντιούνται επαναστατικά), έδιναν χώρο σε αναθεωρήσεις της ουσίας του Μαρξισμού – Λενινισμού.

Η μετακίνηση της εργατικής τάξης από την πρώτη γραμμή εκδηλώθηκε στην ίδια την επαναστατική Ε.Σ.Σ.Δ. πολύ πριν το 1956 και παρότι έγιναν προσπάθειες αντιμετώπισης δεν ήταν επαρκείς όπως αποδείχτηκε. Στη συνέχεια και συνειδητά μετά το 1956 (20^Ο συνέδριο) η μετακίνηση της εργατικής τάξης από τον κεντρικό της ρόλο έγινε συστηματική περιθωριοποίηση. Εκεί άνθισαν οι νέες θεωρίες της Ε.Τ.Ε. που τροφοδοτούν ακόμη και σήμερα τις καθαρά αστικές απόψεις που μιλάνε για το τέλος της εργατικής τάξης άρα και του κομμουνισμού, τα ρομπότ, την τεχνητή νοημοσύνη κ.ο.κ.

 

Ο καπιταλισμός  θα καταργηθεί από την επανάσταση της εργατικής τάξης και μόνο απ’ αυτήν και έτσι ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ ΒΑΣΙΚΟ και ΑΝΑΓΚΑΙΟ γι’ αυτούς που νοιάζονται γι’ αυτή την υπόθεση είναι η ΣΥΜΒΟΛΗ στην υπόθεση της  συγκρότησής της. Πρώτα- πρώτα σήμερα (με δοσμένη τη συνολική διάλυση) μέσα από την κίνηση και τη συμβολή  στην ανασύσταση των μετώπων πάλης του λαού. Συμβολή που γίνεται άλλωστε ουσιαστική και επενδύει και σε επόμενα βήματα όταν δε ξεχνάει το πρωταρχικό – βασικό και αναγκαίο και όχι μόνο σαν θεωρητική αναφορά. Το επίπεδο συγκρότησης της εργατικής τάξης είναι λοιπόν το πρωταρχικό – βασικό και αναγκαίο και το μέτρο προχωρήματος της ωρίμανσης και αποτελεσματικότητας των αγώνων των μαζών για τη ζωή και το δίκιο τους κόντρα στο σύστημα της βαρβαρότητας.

Σ’ όλα τα μέτωπα της πάλης του λαού μπορεί να υπηρετείται αυτή η επαναστατική αντίληψη και είναι και η καλύτερη τελικά συμβολή στην ανάπτυξή τους. Όμως κανένα μανιφέστο, πρόγραμμα ή όποιο άλλο αφήγημα μιας οργάνωσης δε δικαιούται να μπαίνει π.χ. προϋπόθεση για την κοινή δράση που γίνεται αναγκαία σε κάθε βήμα της κίνησης των μαζών. Πολύ περισσότερο μικροκομματικοί υπολογισμοί και υποκειμενισμοί που δυστυχώς περισσεύουν σήμερα.

Θέλουμε να υπάρξουμε σαν πολιτική οντότητα. Όμως το στοίχημά μας δεν απαντιέται με την κατάθεση του προγράμματός ή έστω κάποιου μανιφέστου, αλλά καταχτάμε στίγμα και ταυτότητα πραγματώνοντας την αντίληψή μας σε κίνηση. Νιώθουμε πολύ ισχυροί με τις αναφορές μας στο Μαρξισμό – Λενινισμό και στην αντίληψη που προσφέρει σε όποιους το θέλουν το έργο του Β.Σ.. Είμαστε περήφανοι όπως και άλλοι (το πιστεύουμε) στην αριστερά για την κληρονομιά του Ε.Ε.Κ.Κ., όμως δεν είμαστε νοσταλγοί και εικονολάτρες. Η ίδια κληρονομιά έχει διαφορετικές ερμηνείες και αξιοποιήσεις. Εμείς με επίγνωση της εποχής θέλουμε μέσα στην ταξική πάλη και με όρους ενότητας και πάλης να ενωθούμε όσο μπορούμε αλλά και να διασπαστούμε αποφασιστικά από το ρεφορμισμό, το σεχταρισμό και κάθε λαθεμένο δρόμο που επιδιώκει διαφυγές από τα δύσκολα της ταξικής πάλης.

 

ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΛΗΣ

Η πραγματικότητα της ταξικής πάλης είναι δύσκολη γι’ αυτούς που επιλέγουν να υπηρετήσουν την υπόθεση των μαζών. Τα έργα και οι ημέρες του ΣΥΡΙΖΑ που στην αποθέωση σποράς αυταπατών θα έσκιζε τα μνημόνια και μετά επέβαλε το 4^ο και το χειρότερο, θα έλεγε κανείς  ότι για χρόνια θα απέτρεπε τους αριστερούς από την αναζήτηση εύκολων δρόμων. Κάτι τέτοιο θα ήταν λογικό μιας και εύκολα σήμερα μπορεί να δει κανείς πόσο αξιοποιήθηκαν από το σύστημα η νομιμοποίηση της αντεργατικής του επίθεσης αλλά και η επέκταση των βάσεων και η εμπλοκή στα σχέδια των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ και η συμμαχία με το Ισραήλ  που πρόσφερε η υποτιθέμενη αριστερή κυβέρνηση. Η αντοχή της στυγνής αντιλαϊκής κυβέρνησης Μητσοτάκη οφείλει πολλά στους «αριστερούς» προκατόχους της.

Όμως οι φορείς των ρεφορμιστικών αυταπατών δε διδάσκονται. Κάτι τέτοιο είναι έξω από τη μικροαστική φύση τους. Σ’ αυτές τις αυταπάτες των μικροαστικών στρωμάτων άλλωστε στηρίζεται η κυριαρχία από κάθε άποψη του συστήματος. Μόνο μια συγκροτημένη εργατική τάξη μπορεί να γίνει σταθερά κορμός των ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων στην αντικειμενική ανάγκη τους να παλέψουν ενάντια στο σύστημα που τις εκμεταλλεύεται και τις καταπιέζει.

Δε  βάζουν μυαλό οι φορείς των ρεφορμιστικών αυταπατών και οι θιασώτες των εύκολων δρόμων. Χρειάζεται η συστηματική αποκάλυψή τους και της ιδιαίτερης περίπτωσης του ΚΚΕ ανάμεσά τους με τα σχέδια νόμου στη βουλή, τις δηλώσεις Κουτσούμπα ότι χάρη τεχνητής νοημοσύνης και αυτοματισμών είναι εφικτή η μείωση του χρόνου εργασίας και τον ευεργετικό για το σύστημα σοσιαλπατριωτισμό του, όταν μιλάει περί επιτιθέμενης Τουρκίας.  Όμως το καθήκον της αποκάλυψης του ρεφορμισμού δεν πρέπει να μας οδηγεί στο σεχταρισμό και στην αυτό-περιθωριοποίηση. Πρέπει να είμαστε μέσα στην κίνηση του κόσμου στην οποία είναι δοσμένο πως στο πλαίσιο αυτών που τη συναπαρτίζουν θα υπάρχουν πάντα και αυτοί που θα έλκονται από τους εύκολους δρόμους των αυταπατών που οδηγούν έως και σε τραγικά πισωγυρίσματα. Όπως θα υπάρχουν,ο σεχταρισμός ο ελιτισμός και άλλα βλαπτικά πολιτικά ρεύματα και λαθεμένες αντιλήψεις.

Η γραμμή της κοινής δράσης και της ενότητας και πάλης δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Ουσιαστικά υπηρετείται (κάποιοι το έχουμε ζήσει στο παρελθόν στα πρώτα 30 χρόνια του ΚΚΕ(μ-λ) από τους φορείς των απόψεων που έχουν κρυστάλλινη, σταθερή και αταλάντευτη αναφορά στην υπόθεση της επανάστασης και του σοσιαλισμού. Οι ρεφορμιστές (μεταρρυθμιστές) είναι οι χειρότεροι εχθροί των μεταρρυθμίσεων. Αυτό αποδείχνει  η ζωή με τα πισωγυρίσματα που επιφέρουν οι ρεφορμιστικές αυταπάτες των εύκολων δρόμων  που (ιδιαίτερα στους συσχετισμούς της εποχής μας) εύκολα και αποτελεσματικά αξιοποιούνται από το σύστημα. Οι πρωτοπόροι του κινήματος έχουν καθήκον να διδαχθούν από την ιστορία. Να καταλάβουν σε βάθος και να αναδείξουν όσο γίνεται καλύτερα  στην εργατική τάξη, τη νεολαία και όλο το λαό πως το σύστημα είναι πιθανόν να υποχωρήσει σε σοβαρές φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις (έχει συμβεί στην εποχή της εφόδου του Ε.Ε.Κ.Κ.) μόνο εφόσον απειληθεί. Αυτό μας διδάσκει όλη η ιστορία της ταξικής πάλης των προηγούμενων αιώνων.

Κρίσιμο ζητούμενο επομένως είναι η εκ νέου δημιουργία της «απειλής» σε διεθνική κλίμακα. Δηλαδή η εκκίνηση της διαδικασίας εκ νέου συγκρότησης της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της.

Μα  αργεί η εκκίνηση μιας τέτοιας  διαδικασίας ξανά στην εποχή μας, θα πει κάποιος. Τι κάνουμε μέχρι τότε;

Ίσως αυτό είναι το πιο κρίσιμο ερώτημα της ταξικής πάλης (είπαμε δε σταματά) σ’ ότι αφορά ιδιαίτερα αυτούς που θέλουν να είναι στην πρώτη γραμμή. Είπαμε ήδη. Αντιρεφορμιστική πάλη αλλά όχι σεχταρισμός και αυτοπεριθωριοποίηση. Μέσα στους λαϊκούς αγώνες, στην πρώτη γραμμή με πνεύμα κοινής δράσης, όχι διάλυσης και απώλειας επαναστατικού στίγματος. Η ευνόηση της κίνησης των μαζών ακόμη και με τις πιο μικρές εστίες αντίστασης είναι όρος για να διαμορφωθεί έδαφος για να φυτρώσουν και να καρπίσουν στην πορεία οι επαναστατικές απόψεις. Και όπως σ’ ολόκληρη τη φύση δεν υπάρχουν καθαρότητες έτσι και στο προτσές της κίνησης είναι δοσμένη η αναγκαιότητα της κοινής δράσης ακόμη και με το ρεφορμισμό, την αναρχία και γενικότερα πολιτικά ρεύματα που παρεκκλίνουν από την επαναστατική κατεύθυνση. Εξίσου δοσμένη η αναγκαιότητα  της γραμμής της ενότητας και πάλης με στόχο την ευνόηση του δυναμώματος του αγώνα. Θα λέγαμε ότι κυρίως η πάλη κόντρα σε λαθεμένες απόψεις είναι αναγκαία και αυτή κυρίως δυναμώνει το κίνημα μόνο που πρέπει να είσαι μέσα στο κίνημα και όχι έξω απ’ αυτό.

Το δυνάμωμα του αγώνα αντικειμενικά οξύνει τη σύγκρουση με το σύστημα και έτσι εφόσον παραμένουμε σταθεροί στην προβολή του επαναστατικού μας στίγματος ενισχύονται μέσα από την πείρα των μαζών οι απόψεις μας την ίδια ώρα που κάνει βήματα το κίνημα. Όλα αυτά φυσικά όχι ευθύγραμμα και τακτοποιημένα. Όλα αυτά γίνονταν εύκολα κατανοητά σε εποχές που οι συσχετισμοί ήταν λίγο καλύτεροι για την εργατική τάξη και το λαό. Η συντριπτική κυριαρχία των δυνάμεων του συστήματος  σήμερα κάνει τα πράγματα σαφώς δυσκολότερα. Όμως στην ουσία τους δεν αλλάζει κάτι. Οι πρωτοπόροι οφείλουν να διδαχτούν από την ιστορία της ταξικής πάλης αλλά οι ευρύτερες εργαζόμενες μάζες που ζουν στην ασφυξία θα μάθουν από την πείρα τους.

Είναι αναγκαίο επομένως να μπουν σε κίνηση οι εργαζόμενοι και είναι και εφικτό, αφού η ασφυξία πνίγει την ίδια τη ζωή τους. Όλα αυτά είναι αντικειμενικά δεδομένα και δεν επιτρέπεται χάριν καμιάς βιασύνης να τα ξεχνάμε ούτε να αμφιβάλλουμε για την κίνηση που θα παράξουν οι αντιθέσεις επειδή αυτή καθυστερεί. Η κατανόηση του κάθε φαινομένου, η γείωση εν προκειμένου στα δεδομένα της ταξικής πάλης είναι όπως τονίζουμε συνεχώς απαραίτητη. Η διαμόρφωση όρων απειλής θα κάνει τα πράγματα τελείως διαφορετικά σε σχέση με σήμερα που η κεφαλαιοκρατία απαγορεύει απεργίες για αυξήσεις μισθών π.χ.και ο ρεφορμισμός και σύμπασα η αριστερά υποτίθεται…, την ώρα που με το 8ωρο ίσα- ίσα οι νέοι εργαζόμενοι στην πλειοψηφία τους πληρώνουν νοίκι και έξοδα σπιτιού.

Σήμερα όμως η πραγματικότητα είναι αυτή. Αυτή που ζουν οι εργαζόμενοι και είναι κρίσιμο να καταλάβουμε το χαρακτήρα της πάλης που δε μπορεί παρά να είναι ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ με άγνωστο το πότε του περάσματος ξανά σε φάση εφόδου, διεκδίκησης διευρυμένων κατακτήσεων και εν τέλει νέου  γύρου ανατροπών. Είναι κρίσιμο σήμερα να ενισχυθούν οι αντιστάσεις του λαού. Σε όλα τα μέτωπα πάλης του. Φυσικά για το μισθό και το μεροκάματο ενάντια στη εξόντωση του 13ωρου, μα και για τη δωρεάν περίθαλψη και τις σπουδές των παιδιών του, κ.λπ.

Ταυτόχρονα και σε αλληλοτροφοδότηση με τα προηγούμενα είναι ανάγκη η πάλη ενάντια στον πόλεμο που πυροδοτούν ΗΠΑ- ΝΑΤΟ – ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ χωρίς αυταπάτες για καλούς ιμπεριαλιστές ΚΙΝΑ- ΡΩΣΙΑ  κ.λπ.

Όλα αυτά για να ευνοηθούν από κάποιους προϋποθέτουν εμπιστοσύνη τόσο στη δύναμη της μαζικής λαϊκής πάλης, όσο και στην επαναστατική προοπτική της υπόθεσης της εργατικής τάξης. Σε οποιοδήποτε μέτωπο πάλης του λαού μας ή των λαών του κόσμου δίνεται μάχη, αυτή αντικειμενικά είναι κόντρα στο σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου, παράγεται ευρύτερα κλίμα αντίστασης και τσαλακώνεται η συστηματικά φτιαγμένη εικόνα της παντοδυναμίας του συστήματος.

Να γιατί πρέπει να προβάλλονται από μας οι μεγάλες απεργίες από τη Χιλή μέχρι τη Γαλλία και από τις ΗΠΑ μέχρι την Ινδία, οι αντισιωνιστικές διαδηλώσεις στην Ιταλία και οι ξεσηκωμοί στον Ισημερινό  και στην Ινδονησία, έστω και αν ιδιαίτερα στη Δύση κυριαρχεί ο οικονομισμός και απουσιάζει το βαθύτερο ταξικό πλαίσιο.

Οι ταξικές και οι εθνικοαπελευθερωτικές αντιιμπεριαλιστικές συγκρούσεις των μαζών εξ αντικειμένου συγκρούονται με το σύστημα. Όσο και αν οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί κάτι τέτοιο θα συνεχίσει να συμβαίνει γιατί η εργατική τάξη και οι λαοί θα επιμένουν να θέλουν να ζήσουν. Το χειρότερο το παθαίνουν οι από κάτω όταν δεν καταφέρνουν να προβάλλουν αντιστάσεις. Γιατί συχνά συμβαίνει και αυτό. Τότε η επίθεση του συστήματος περνάει και διαμορφώνει ακόμη πιο αρνητικά δεδομένα για τους από κάτω. Κάτι τέτοιο σε μεγάλο βαθμό, αλλά ποτέ απολύτως, είναι πραγματικότητα στην εποχή μας.   Αν κάτι τέτοιο είναι γεγονός άλλο τόσο γίνεται αναγκαία η προβολή των όποιων αλλά κυρίως ο αναγκαίος εξοπλισμός μας για τη συμβολή μας στην πυροδότηση αλλά και στην ενίσχυση των υπαρκτών αντιστάσεων που ξεσπάνε.

Οι αντιστάσεις υπολείπονται προκειμένου να πυκνώσουν και να μεστώσουν ώστε να μπορούν να αποκρούουν αποτελεσματικά την αγριότητα της επίθεσης. Και θα υπολείπονται για καιρό όπως φαίνεται και μέχρι τότε θα είναι αποσπασματικές, λειψές και κυρίως χωρίς ορατά αποτελέσματα κλίμακας που να δημιουργήσουν κλίμα αντιστροφής της αντιδραστικής ρότας των εξελίξεων. Είναι δοσμένο απ’ αυτή την άποψη πως το προχώρημα της επίθεσης χωρίς αποτελεσματική απόκρουση για όσο διάστημα διαρκή θα φέρνει μεγάλα δεινά για τους λαούς ακόμη και μεγάλους κινδύνους για το ίδιο το μέλλον της ανθρωπότητας. Τα δεινά από μόνα τους δε θα δημιουργήσουν μαζικό κίνημα Αντίστασης ή πολύ περισσότερο επαναστατικές συνθήκες. Άλλωστε στην Αφρική π.χ. οι λαοί ζουν αιώνες τώρα στην καθυστέρηση και τη δυστυχία, από τα χρόνια της αποικιοκρατίας και συνεχίζουν. Οι αντιστάσεις ακόμη και οι εξεγέρσεις και εκεί δε λείπουν, όμως προσκρούουν σε αρνητικούς διεθνείς συσχετισμούς.

Από την άλλη η χειροτέρευση των όρων ζωής στην Ευρώπη π.χ. γεννά αντιστάσεις μα οι συνθήκες ζωής πάλι ξεχωρίζουν σημαντικά από την Αφρική και η διάλυση του προηγούμενου κύκλου του Ε.Ε.Κ.Κ. κρατά για την ώρα τις αντιστάσεις ή σε ένα αποστειρωμένο οικονομιστικό επίπεδο (κύρια στις ΗΠΑ) ή σε μια πολιτικοποίηση ρεφορμιστικών και κοινοβουλευτικών αυταπατών.

Αυτά σε γενικές γραμμές συνιστούν την πραγματικότητα στην εποχή μας και ιδιαίτερα στην τωρινή συγκυρία. Φυσικά σε κάθε περίπτωση οι συγκυρίες και τα δεδομένα που διαμορφώνουν έρχονται και παρέρχονται όχι φυσικά τυχαία αλλά πάντως δεν είναι κάτι σταθερό και αμετάβλητο. Σ’ ότι αφορά τους ταξικούς συσχετισμούς ένα πράγμα πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο. Αυτοί διαμορφώνονται μέσα από την πάλη. Αυτό αφορά τις εργαζόμενες μάζες και τη διαδρομή της φάσης της Αντίστασης στην επίθεση. Αφορά ταυτόχρονα και τις υπαρκτές πρωτοπορίες που στον α ή β βαθμό έχουν την αγωνία συμβολής στην υπόθεση της πάλης των μαζών.  Εδώ θα επανέλθουμε στο ζήτημα της γείωσης. Οι εργαζόμενες μάζες αδυνατούν να απογειώνονται και να ίπτανται λόγω της σκληρής καθημερινότητας που ζουν. Συνήθως απογοητεύονται από τους καταθλιπτικούς συσχετισμούς κάτι που είναι αληθινό. Ωστόσο και η ανοχή έχει όρια και έτσι ξανά και ξανά αντιστέκονται έως και εξεγείρονται  χωρίς να λογαριάζουν συνέπειες.

Να το έδαφος, να το πεδίο δόξης λαμπρό, να η διάψευση αυτών που θέλουν το τέλος της ιστορίας, της μετα-πολιτικής και κυρίως το τέλος της ταξικής πάλης. Φυσικά αυτό το πεδίο δεν είναι προβλέψιμο και δεν φροντίζει να ταιριάζει στα διάφορα κομμουνιστικά προγράμματα που σχεδιάζουν οι «πρωτοπορίες» ή συχνά και πρωτοπορίες με καλή θέληση τιμιότητα και σοβαρότητα μιας και δε λείπει η σύγχυση σε τέτοιες εποχές. Πόσο μάλλον που η αναγκαστική μέχρι ενός βαθμού (κρίσιμο το μέχρι ποιο βαθμό) μικροαστική σύνθεση των πρωτοποριών επιδρά έως και σε καλοπροαίρετες βιασύνες και αυταπάτες…

Αν σαν πολιτική ομάδα θέλουμε να λειτουργήσουμε όσο το δυνατόν με όρους επαναστατικής οργάνωσης, τότε είναι απολύτως απαραίτητη η γείωση και η απόφαση για μικρά και σταθερά βήματα. Άλλο τόσο είναι απολύτως απαραίτητη η επαναστατική αισιοδοξία. Η ευελιξία και η αποφασιστική εμπλοκή σε όλα τα πεδία της ταξικής πάλης και όχι μόνο στο κινηματικό. Κρίσιμο σ’ ότι αφορά μια μικρή ομάδα αλλά ακόμη και ένα μεγάλο κόμμα η υπεράσπιση των επαναστατικών κατακτήσεων και σ’ ότι μας αφορά έχουμε αναφερθεί σ’ αυτές.

Το στίγμα που ήδη αποτυπώνει η κίνησή μας από τα πρώτα βήματα της προσπάθειάς μας είναι επίμονη υπεράσπιση της επαναστατικής αντίληψης και των κατακτήσεων του Μαρξισμού-Λενινισμού με όρους κίνησης. Ωστόσο οι αντιφάσεις και τα ανοικτά ερωτήματα για το πως προχωράμε είναι και θα είναι υπαρκτά και συνεχώς θα απαιτούν από μας απαντήσεις. Το θέμα και το στοίχημα είναι πόσο θα δίνουμε απαντήσεις μέσα στην ταξική πάλη και με όρους ταξικής πάλης. Για να είμαστε ειλικρινείς τα μεγέθη μας αυτή τη στιγμή είναι πολύ μικρά για να θεωρήσουμε ότι δίνουμε εξετάσεις και τις περνάμε…

Ξεκάθαρα πρέπει καταρχήν να αναπτυχθούμε. Μ’ αυτά που ήδη καταθέτουμε δείχνουμε πως δε ξεκινάμε από το μηδέν και με την κίνησή μας αποδείχνουμε πως δεν ξεκινάμε με όρους σέχτας, ούτε και σαν μια ακτιβιστική μονοθεματική ομάδα. Αν όμως θέλουμε να αναμετρηθούμε με τα δύσκολα για μια ουσιαστική συμβολή στην υπόθεση της εργατικής τάξης και των μαζών ας επιχειρήσουμε να δώσουμε την απάντησή μας πιο συγκεκριμένα στο ζήτημα του «τι να κάνουμε» της εποχής μας.

Ανεπιφύλακτα και με σαφήνεια θα απαντούσαμε. Να συμβάλλουμε για να συγκροτηθούν ξανά τα μέτωπα πάλης του λαού μας. Αλλιώς να συμβάλλουμε στην υπόθεση της πάλης των μαζών στη φάση και το επίπεδο που αυτή βρίσκεται. Όταν από την πλευρά μας έχουμε την τόλμη να βλέπουμε την πραγματικότητα της διάλυσης, τότε το στοίχημα είναι να βρίσκουμε κάθε φορά το κουράγιο για συμβολή στην υπόθεση της πάλης των μαζών με όποιους όρους και αν αυτή διεξάγεται.  Ταυτόχρονα να είμαστε όχι μόνο φορείς των ταξικών επαναστατικών αντιλήψεων που ενισχύουν την πάλη των μαζών, αλλά και φορείς του επαναστατικού σοσιαλιστικού οράματος. Να εμπνέουμε με βάση το τελευταίο κατακτώντας οι ίδιοι μέσα από τη λειτουργία μας και τη συγκρότησή μας ένα πολιτισμό και μια αγωνιστική κοσμοαντίληψη κόντρα στο κλίμα του ζόφου που απλώνει η βαρβαρότητα του συστήματος. Εκεί στα χαμηλά που η εργατική τάξη και ο απλός κόσμος της δουλειάς παλεύει για να ζήσει μέσα στη σύγχυση και συχνά την απελπισία η πάλη του παράγει πάντα αγωνιστικότητα, ανθρωπιά και ευαισθησία. Ας εκτιμήσουμε μακριά από ελιτισμούς αυτό τον κόσμο και ας φροντίσουμε να μας εκτιμήσει και αυτός. Επίσης κρίσιμη είναι η γλώσσα επικοινωνίας. Παρεμβαίνουμε συνήθως όλη η αριστερά σε φοιτητές και διανοούμενους. Αν όμως πολιτικά σταθερά αναφερόμαστε στην πρωτοπόρα εργατική τάξη είναι σημαντικό πέρα από το να κερδίζουμε εργάτες στις γραμμές μας (που σήμερα δεν είναι κάτι απλό), να κατακτάμε στην όλη μας παρουσία και ύπαρξη ένα εργατολαϊκό προφίλ, γλώσσα επικοινωνίας  και φυσικά ανάλογο πολιτικό στίγμα. Ιδιαίτερα οι διανοούμενοι στις γραμμές μας και όλοι μας να έχουμε έγνοια τουλάχιστον για μια γλώσσα επικοινωνίας με την εργατική τάξη και τον κόσμο που έμαθε τα γράμματα (ίσως περισσότερα από εμάς) στο πεζοδρόμιο.