ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ. Όσοι εμπνέονται από την ιστορία της πάλης των λαών έχουν καθήκοντα

Την ιστορία σίγουρα δε θα τη γράψει ο Τραμπ, παρότι η παρόξυνση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού σε συνδυασμό με την άγρια επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία δικαιολογημένα τρομάζει τους ανθρώπους της δουλειάς. Δεν την έγραψαν ούτε  οι μεγάλοι και πραγματικοί ηγέτες των μαζών που είχαν συμβάλει ωστόσο στην πάλη τους και έτσι πήγε μπροστά η ιστορία. Οι μάζες γράφουν την ιστορία…

Οι εργαζόμενες μάζες διδάσκονται πάντα από την πείρα τους από τα γεγονότα και την ταξική πάλη όπως αυτή εξελίσσεται σε ενεστώτα χρόνο. Στη βάση των προηγούμενων και με δοσμένους τους ταξικούς συσχετισμούς που είναι συντριπτικά σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαών, ποια είναι τα καθήκοντα των λεγόμενων πρωτοποριών; Όλων αυτών που εμπνέονται από την ιστορία της ταξικής πάλης και τους λαϊκούς αγώνες για την ειρήνη και το δίκιο; Να αυτοπυρποληθούν, να το ρίξουν στην ξεπερασμένη και αδιέξοδη από τα χρόνια των ναρόντνικων ατομική τρομοκρατία ή να επιμείνουν παρότι φαινομενικά μίζερο σίγουρα κοπιώδες και ακόμη πιο σίγουρα χωρίς γρήγορα αποτελέσματα καθήκον της συμβολής στην ανάπτυξη της μαζικής λαϊκής πάλης;

Και αν στα σοβαρά αναλαμβάνουμε όσο αντιστοιχεί στον καθένα (άτομο, συλλογικότητα) το καθήκον της συμβολής στην υπόθεση της μαζικής λαϊκής πάλης από που ν’ αρχίσουμε; Σίγουρα αν εισπράττουμε ως  ζοφερή την πραγματικότητα της καπιταλιστικής – ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας πρέπει προκειμένου να συμβάλλουμε στην ανατροπή των δεδομένων (πάντα μέσα από τη συμβολή στη μαζική λαϊκή πάλη) να αναγνωρίσουμε με ακρίβεια και τόλμη αυτά τα δεδομένα που συνιστούν την πραγματικότητα. Κρίσιμο δεδομένο οι ταξικοί – πολιτικοί συσχετισμοί. Εδώ για άλλη μια φορά θα επιμείνουμε ότι οι βερμπαλισμοί δε βοηθούν. Ούτε  οι σχεδιασμοί και οι προγραμματισμοί του αέρος. Όμως ούτε η αναγκαία γείωση είναι αρκετή. Χρειάζεται πλήρη επίγνωση, κατανόηση και λειτουργία με βάση το γεγονός ότι οι μάζες γράφουν την ιστορία.

Οι εργαζόμενες μάζες λοιπόν παντού στον κόσμο σήμερα έχουν ανάγκη ζωής και το έχει ανάγκη και η ιστορία να οικοδομήσουν εκ νέου τις αντιστάσεις τους. Όχι ότι αυτές δεν υπάρχουν όμως πρέπει να πυκνώσουν και να μεστώσουν. Και αυτό δεν είναι κάτι απλό, ευθύγραμμο και αυτονόητο, ιδιαίτερα όταν η επίθεση του συστήματος κερδίζει συνεχώς έδαφος και η αντιδραστική ρότα των εξελίξεων δεν έχει όριο και φτάνει ήδη σε μεγάλα πολεμικά ανθρωποσφαγεία, φασιστικοποίηση, ανελέητη και χωρίς όριο εκμετάλλευση της εργασίας και άπλωμα της φτώχειας από τις ΗΠΑ μέχρι την Αφρική και από την Αγγλία και την Ελλάδα μέχρι την Ινδία και το Μπαγκλαντές. Η άγρια επίθεση του συστήματος εδράζεται στους αρνητικούς συσχετισμούς αποκαλύπτει έτσι ανάγλυφα αυτό το κρίσιμο στοιχείο της πραγματικότητας, μα ταυτόχρονα εξοργίζει τα εκατομμύρια των κολασμένων της γης και αν μη τι άλλο δημιουργεί εκρηκτικό κοινωνικό πεδίο στο οποίο οι αντιστάσεις είναι δοσμένες. Όλα τα παραπάνω είναι πλευρές των αντιφάσεων και αντιθέσεων που συνθέτουν την πολύπλοκη διαδικασία της ταξικής πάλης που στις μέρες μας έχει χαρακτήρα αντίστασης της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων στην επίθεση του συστήματος που βασικές εκφράσεις έχει την ένταση της εκμετάλλευσης, τη λεηλασία των εργατικών – λαϊκών – νεολαιίστικων δικαιωμάτων και τον πόλεμο.

Οι αντιστάσεις δεν παραγγέλνονται, ούτε προγραμματίζονται όπως δεν προγραμματίζεται  συνολικά η ταξική πάλη και η ιστορία. Εκτός από βερμπαλισμούς που αντί να δίνουν κουράγιο σπέρνουν κάθε τόσο απογοητεύσεις, δε βοηθούν τη λαϊκή υπόθεση  τα «χτισίματα» κομμουνιστικών κομμάτων ισχυρών ή με διάφορους επιθετικούς προσδιορισμούς κομμουνιστικών οργανώσεων και άλλες ντούρες κομμουνιστικές διακηρύξεις και πλάνα κομμουνιστικής επανίδρυσης. Ούτε φυσικά η περίπτωση του ΚΚΕ πείθει κανέναν για το «υπαρκτό» κόμμα της εργατικής τάξης, όταν η εργατική τάξη είναι σε φάση διάλυσης και στον αρνητικό αντίποδα μιας προηγούμενης εποχής που η πορεία συγκρότησης της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της έδωσε στους λαούς και την ανθρωπότητα τη συγκρότηση του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος που έσπρωξε σημαντικά την ιστορία και για πολλά χρόνια ανθρώπεψε ο άνθρωπος… Οι ανώτερες συγκροτήσεις είναι αναγκαίες αλλά πρέπει να γίνουν εφικτές και αυτό γίνεται μέσα στην ταξική πάλη με τους όρους που αυτή διεξάγεται.

Όχι, δε φέρνουν ηττοπάθεια αυτά που είναι ολοφάνερα. Το αντίθετο. Η εργατική τάξη και όλοι της γης οι κολασμένοι, δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων του πλανήτη δε χρειάζονται αναλύσεις γι’ αυτό που ζουν στο πετσί τους. Ζουν τους αρνητικούς συσχετισμούς και αυτό που χρειάζονται είναι πειστικές προτάσεις και θέσεις πάνω στα μέτωπα πάλης με στόχο τη συμβολή στην εκ νέου συγκρότησής τους. Αυτή είναι η φάση, αυτά τα καθήκοντα βάζει και αυτά δεν υπερπηδούνται.

51 χρόνια λοιπόν μετά το Νοέμβρη της εξέγερσης αν κάποιοι θέλουν  να κρατήσουν το υπαρκτό κόκκινο νήμα της που  την κρατά ζωντανή ας σκύψουν με τόλμη στην πραγματικότητα της εποχής και ας αναλάβουν πραγματικά καθήκοντα στο πλαίσιο της ταξικής πάλης που όσο υπάρχουν τάξεις δε θα σταματήσει ούτε μ ε την τεχνητή νοημοσύνη, ούτε με τους αλγόριθμους που τάχα θα ρυθμίζουν τις αυξήσεις στους μισθούς.

Όσο υπαρκτή είναι η σύγχυση άλλο τόσο είναι αναγκαία η κοινή δράση από τις πιο μικρές εστίες αντίστασης μέχρι τα μεγαλύτερα ρυάκια που αργά αλλά τελικά θα συμβάλουν να κινήσει ξανά το μεγάλο ποτάμι της   λαϊκής πάλης, που θα εκφράσει αληθινά την υπάρχουσα ήδη λαϊκή οργή. Η πολιτική προπαγανδιστική και με κάθε τρόπο συμβολή στον αγώνα των εργαζομένων για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς είναι όρος για να σταθεί στα πόδια του από κάθε άποψη ο κόσμος της εργασίας που η λεηλασία του μισθού του αλλά και των δικαιωμάτων (περίθαλψη, σύνταξη, σπουδές κ.λπ.) τον οδηγεί στην ανέχεια, στην εξοντωτική δουλειά έως και στο σακάτεμα και το θάνατο από τα όλα και πιο πυκνά εργατικά ατυχήματα – εγκλήματα.

Η υπαρκτή σύγχυση για το χαρακτήρα της αστικής τάξης (εξαρτημένη ή ιμπεριαλιστική) είναι σημαντικό ζήτημα, αλλά η πάλη ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο, τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ και τις δολοφονίες των σιωνιστών  είναι ανάγκη ζωής για το λαό μας εν τέλει και του μέλλοντος της χώρας απέναντι στους επικίνδυνους αστικούς τυχοδιωκτισμούς που τάχα φιλιώνουν με την τουρκική αστική τάξη όπως απαιτούν ΗΠΑ – ΝΑΤΟ (και ντόπια αστικά συμφέροντα και προσανατολισμοί), αλλά η κούρσα των εξοπλισμών δεκάδων δις αφενός αφαιμάζει τους λαούς και από την άλλη τους εκθέτει σε μεγαλύτερους κινδύνους.

Στο δεύτερο το αντιπολεμικό – αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο πάλης του λαού και στη σχέση του με τη φασιστικοποίηση έχει πολλά να μας διδάξει ο Νοέμβρης. Μα στις μέρες μας η κυρίαρχη πολιτική «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο» όσο ξεδιπλώνεται ωμά και κυνικά αποκαλύπτει την πλήρη αλληλοτροφοδότηση των μετώπων πάλης του λαού. Εννοούμε πως η εμπλοκή στον πόλεμο είναι επιλογή της αστικής τάξης που όπως ήδη δήλωσε ο Μητσοτάκης στο τηλεφώνημα στον Τραμπ είναι όχι μόνο «δύναμη σταθερότητας» (βλέπε σταθερό πολεμικό ορμητήριο των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ), αλλά και ικανή και διαθέσιμη να αναλάβει ρόλους στην περιοχή. Ήδη οι βασικές μερίδες της αστικής τάξης που λίγα χρόνια πριν χρεοκόπησαν τη χώρα (φορτώνοντας τα βάρη της χρεοκοπίας στο λαό) στήνουν πάρτι κερδοφορίας και δεν είναι στον αέρα οι κομπασμοί της κυβέρνησης γι’ αυτό. Αυτό το τελευταίο δεν αναιρείται από το γεγονός ότι ο κόσμος της δουλειάς στενάζει στη φτώχεια και την ανέχεια. Αντίθετα, η ένταση της εκμετάλλευσης  μέσα και από μια σειρά αντεργατικές αντιμεταρρυθμίσεις και το όλο αντεργατικό πλαίσιο είναι όρος για να συνεχιστεί η κερδοφορία του κεφαλαίου και οι λεγόμενες επενδύσεις που ήδη με αθρόες επιδοτήσεις γίνονται εντός και εκτός χώρας παράλληλα με τον αποθησαυρισμό και τη σπατάλη του κηφηναριού, την ώρα που στενάζει ο λαός.

Οι αναλύσεις και τα προγράμματα όταν είναι του αέρος, επιτείνουν τη σύγχυση για το τι να κάνουμε ακόμη και στα πιο απλά. Κοινή δράση – Αντίσταση και Πάλη για την ανατροπή της πολιτικής της αντιλαϊκής επίθεσης και της εμπλοκής στον πόλεμο. Να πως συνοψίζουμε εμείς το καθήκον μας απέναντι στο Νοέμβρη και σ’ όλη την ιστορία της λαϊκής πάλης στη χώρα μας και παγκόσμια. Είμαστε πολύ αισιόδοξοι γιατί οι στρατιές των προλετάριων της νέας εποχής όσο κι αν αργούν εγγυούνται στην ιστορία πως κάθε άλλο παρά έχουν πει την τελευταία λέξη. Αντλούμε δύναμη από τις υπαρκτές αντιστάσεις των μαζών που με όλα τα ελλείμματα στην πάλη τους επιμένουν και θα επιμένουν να θέλουν να ζήσουν και έτσι θα βγαίνουν και θα ξαναβγαίνουν στο δρόμο.

Παραμένουμε στο δρόμο που ήδη έχει χαράξει η πάλη του λαού μας και των λαών γιατί όποιοι κι αν είναι οι συσχετισμοί δεν υπάρχει άλλος και οι αυταπάτες ξεκάθαρα κάνουν ζημιά.