Έχουμε περάσει ήδη πολλά για να μας τρομάξει ο Στουρνάρας – Αγώνας για αυξήσεις στους μισθούς !

Σε χτεσινή συνέντευξη στον ΣΚΑΙ, ο Γ. Στουρνάρας, νυν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας και πρώην Υπουργός Οικονομικών, για λογαριασμό του κεφαλαίου, για άλλη μια φορά θέλησε να κουνήσει το δάχτυλο στον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου, με το γνωστό «μη ζητάτε πολλά». Ένα γνωστό μοτίβο της κυβερνητικής πολιτικής της ΝΔ, στα πλαίσια της οποίας λειτουργεί -με τον θεσμικό του ρόλο και ο Στουρνάρας – είναι το αφήγημα της «σταθερότητας», που συγκροτήθηκε προ των εκλογών του 2019 απέναντι στον Τσίπρα και συνεχίζει να τίθεται συνεχώς από τότε στη λογική «ο φόβος φυλάει τα έρμα». Μας λέει ο Στουρνάρας, «Σε ένα αρκετά ταραγμένο διεθνές περιβάλλον, η Ελλάδα για πρώτη φορά ξεχωρίζει θετικά», θέλοντας να δώσει το μήνυμα για πειθαναγκασμό των εργαζομένων σε μια πολιτική διαρκούς λιτότητας και ικανοποίησης με τις πενιχρές αυξήσεις του Μητσοτάκη, όταν τα κόστη ζωής (τρόφιμα, λογαριασμοί, ενοίκια κ.λπ.) είναι υπέρογκα. Όταν τα δεδομένα δείχνουν ότι το μηνιαίο εισόδημα δεν επαρκεί για να βγει όλος ο μήνας, 2 από τους 3 μισθωτούς στον Νομό Αττικής λ.χ. σύμφωνα με δημοσκόπηση της MRB μετά τη ΔΕΘ, το ελληνικό κεφάλαιο μας προειδοποίει «Αν αυξήσουμε 30% τον μισθό αύριο, θα χρεοκοπήσουμε» μέσω του Στουρνάρα.

Όταν το ελληνικό κεφάλαιο, χωρίς να παραγνωρίζεται ο χαρακτήρας τη εξάρτησής του από το ξένο, αλλά εντός αυτών των πλαισίων, καταγράφει έσοδα μόνο από τον τουρισμό για το επτάμηνο Ιανουαρίου – Ιουλίου 2025 (άρα έρχονται κι άλλα…) 12,2 δις. ευρώ, μόνο οργή προκαλεί η χτεσινή δήλωση «Δεν μπορούμε να πούμε ότι ο πλούτος διανέμεται αποκλειστικά στους πλούσιους». Και πού διανέμεται ; Στις πενιχρές αυξήσεις; Στις συντάξεις; Στη στήριξη του ΕΣΥ; Προφανώς, ρητορικά τα ερωτήματα … εκτός αν αναφέρεται σε ημετέρους μέσω διαδικασιών τύπου σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ.

Η πραγματικότητα βοά και τα στοιχεία είναι υπαρκτά, αφού με τέτοια αρέσκεται να μιλά ο Στουρνάρας. Στον πάτο της ΕΕ η Ελλάδα σε αγοραστική δύναμη σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2024, 70 % κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Πώς να βγει άραγε ο μήνας … Θετικές αξιολογήσεις από τους ιμπεριαλιστικούς θεσμούς για το κεφάλαιο και «σφίξιμο της ζώνης» για το λαό. Και όλα αυτά, συνδεδεμένα με την αύξηση των εξοπλιστικών, την αγορά φρεγατών, όπου εκεί επιβάλλεται σιωπητήριο δικαιωμάτων για εθνικούς λόγους…

Η ανάγκη Αντίστασης στην πολιτική κεφαλαίου και ιμπεριαλιστών είναι όρος ζωής και επιβίωσης. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να βγαίνει ο μήνας. Το κεφάλαιο έρχεται να κατοχυρώσει και νομικά με το νομοσχέδιο «για το 13ωρο», ότι ήδη στην πραγματικότητα συμβαίνει, με τις απλήρωτες υπερωρίες, τις πολλαπλές δουλειές. Περισσότερη εντατικοποίηση, περισσότερη εκμετάλλευση, λιγότερα δικαιώματα. Αυτό είναι το δόγμα για τους εργαζομένους.

Η νομική κατοχύρωση των εργασιακών σχέσεων έπεται του τι συμβαίνει πρώτα στο ταξικό πεδίο και αποτυπώνει αυτή τη δυναμική. Και από εκεί ξεκινάνε οι απαντήσεις και ο βηματισμός των εργαζομένων στο πεδίο της Αντίστασης, από το δρόμο. Απαιτείται η συγκρότηση εστιών αντίστασης στους χώρους εργασίας, ως το πρωτόλειο εκείνο βήμα που μπορεί να διαφοροποιήσει τους συσχετισμούς των εργαζομένων απέναντι στο κεφάλαιο, ως το πρώτο βήμα φρεναρίσματος της πολιτικής εργασιακής και ασφαλιστικής εξαθλίωσης των ανθρώπων του μόχθου και της κατοχύρωσης όρων νικών. Δεν είναι ζήτημα «ποσοστιαίων αυξήσεων», 30, 35 ή 40 %. Η πάλη για αυξήσεις που να ανταποκρίνεται στο κόστος της ζωής είναι η μόνη πολιτική γραμμή που μπορεί να εκφράζει τις αγωνίες και να δώσει λύση στα αδιέξοδα του κόσμου της δουλειάς. Η κοινή δράση οργανώσεων, συλλογικοτήτων και μεμονωμένων αγωνιστών/τριών και η συσπείρωση πάνω σε αυτό το αίτημα, μπορεί να δώσει ελπίδα και να θέσει τη βάση ενός κοινού μετώπου πάλης για αυξήσεις.

Η απεργία της 1ης Οκτώβρη απέναντι στο ν/σ για το 13ωρο, αξίζει να συζητηθεί και να παλευτεί στους χώρους δουλειάς, για συμμετοχή ουσιαστική, πέρα και κόντρα στην «εθιμοτυπία» των συνδικαλιστικών ηγεσιών για να βγουν από την υποχρέωση και ενάντια σε προτροπές προς το κεφάλαιο για «λιγότερη δουλειά» εν είδει και Τεχνητής Νοημοσύνης (βλέπε ΚΚΕ). Η πάλη για το 8ωρο, η Αντίσταση στην περαιτέρω εξαθλίωση αποτελεί ανάγκη ζωής του κάθε εργαζομένου και η αποτελεσματικότατά αυτής της πάλης έγκειται σε αυτόν και μόνο σε αυτόν και στη συμμετοχή του στην απεργία.