Επιχείρηση εκκαθάρισης της ”17 Νοέμβρη ή Εκκαθάριση της επιχείρησης ”17 Νοέμβρη;

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 459, στις 27/07/2002

Βεβαιότητες και υποθέσεις

Με εύλογο ενδιαφέρον οι πολίτες αυτής της χώρας παρακολουθούν την προαναγγελθείσα (εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο) επιχείρηση “απόσυρσης” της “17Ν”. Παράλληλα ωστόσο με αυτήν εκτυλίσσεται μια γιγαντιαίων για τα ελληνικά μέτρα επιχείρηση παραπλάνησης του Ελληνικού λαού και με στόχο όχι το “τέλος της τρομοκρατίας” αλλά το ακριβώς αντίθετο. Την ισχυροποίηση, παγίωση και “νομιμοποίηση” της βασικής, της μόνιμης και διαρκούς τρομοκρατίας του συστήματος ενάντια στο λαό. Ας ξεκαθαρίσουμε περισσότερο κάποια πράγματα.

Σ’ αυτή την ιστορία όπως και σε κάθε παρόμοια υπάρχουν σκοτεινά ή “σκοτεινά” σημεία, αλλά υπάρχουν και πράγματα που είναι ΠΟΛΥ ΚΑΘΑΡΑ. Τόσο καθαρά που αυτή η τόσο καλά προετοιμασμένη και οργανωμένη επιχείρηση παραπληροφόρησης δεν μπορεί να τα στρεβλώσει, δεν μπορεί να τα παρουσιάσει διαφορετικά από ότι είναι. Γι’ αυτό και ο τρόπος που έχει επιλέξει είναι να αποσιωπά, να παρακάμπτει αυτές τις πλευρές, να εμποδίζει με κάθε τρόπο (προσέξτε τον τρόπο που γίνονταν οι “συζητήσεις” ή “παρουσιάσεις” του θέματος ιδίως στις TV) να θίγονται πλευρές, να αναφέρονται καν ζητήματα που αφορούν την ουσία του πράγματος. Από αυτά λοιπόν θα ξεκινήσουμε κι εμείς. Κάνουμε κι εμείς τις υποθέσεις μας ή αν θέλετε τα δικά μας “σενάρια” για πολλές πλευρές και μορφές του ζητήματος από την στιγμή της “γέννησής” του μέχρι τις πρόσφατες εξελίξεις. Αλλά όπως κάθε υπόθεση, κάθε σενάριο μπορούν -και πρέπει- να αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη. Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν με τίποτα και από κανέναν. Σ’ αυτά λοιπόν θα αναφερθούμε κατ’ αρχήν και σ’ αυτά θα επιμένουμε παντού και πάντα.

Α. ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ

Σε ποιον χωρο ”ανηκει” η ”17 Ν”

Οι περισσότεροι των “αναλυτών” προσπερνούν (και όχι βέβαια “αθώα”) αυτό που στην πολιτική είναι στοιχειώδες. Γιατί η απάντηση είναι πιο απλή και από το περίφημο αυγό του Κολόμβου.

Η “17Ν” όπως και κάθε πολιτική οργάνωση ανήκει πολύ απλά στον χώρο που υπηρέτησε με την ύπαρξη και τη δράση της. Τίποτα περισσότερο αλλά και τίποτα λιγότερο. (Πάρτε όποιο κόμμα ή οργάνωση θέλετε σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου και συγκρίνετε το όνομα και τις ρητορείες τους με τον πραγματικό τους ρόλο).

α) Η δράση λοιπόν της “17Ν” οικοδόμησε βήμα το βήμα ένα καθεστώς ομηρίας των Ελληνικών κυβερνήσεων (όλων) που σε συνδυασμό και με άλλους γνωστούς εκβιασμούς τις έκανε ακόμη περισσότερο (από όσο ήδη ήταν) ευάλωτες στις πιέσεις και τους εκβιασμούς των ιμπεριαλιστών και κυρίως των ΗΠΑ για πλήρη ευθυγράμμιση στους σχεδιασμούς τους για ολόπλευρη συμμόρφωση στους όρους του καθεστώτος της εξάρτησης της χώρας μας.

β) Αυτή η δράση έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανασύσταση των κέντρων και μηχανισμών ελέγχου των ΗΠΑ στη χώρα μας (σε Στρατό, Αστυνομία, Μυστικές Υπηρεσίες) αυτών που είχαν αποσυντεθεί μετά το 1974 με βάση το ρόλο και τις ευθύνες τους στην επιβολή της δικτατορίας και της τραγωδίας της Κύπρου.

γ) Διαμόρφωσε τους όρους απαλλοτρίωσης της κυριαρχίας του Ελληνικού Κράτους (επ’ ωφελεία των Αμερικανικών πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων) σε αναφορά με την διοργάνωση της Ολυμπιάδας του 2004.

δ) Οδήγησε στο τραγελαφικό σημείο να ανακηρύσσονται από τα ΜΜΕ (και όχι μόνο) σαν οσία η ΣΙΑ και ευεργέτημα οι “ιδιαίτερες υπηρεσίες” (Ιντέλιτζενς Σέρβις) της Σκότλαντ Γιάρντ. Οσοι θυμούνται ποια άποψη είχε -και πιθανότατα έχει ακόμα- ο Ελληνικός λαός γι’ αυτά τα συνδικάτα του εγκλήματος μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

ε) Η δράση της “17Ν” συνέβαλλε αποφασιστικά στη διαμόρφωση και “νομιμοποίηση” ενός ολάκερου πλέγματος νόμων και μηχανισμών καταστολής την εμπέδωση ενός κλίματος τρομοκρατίας για τις λαϊκές μάζες.

στ) Να θυμίσουμε ακόμη ότι μετά από κάθε “επαναστατική ενέργεια” της “17Ν”, ο λαός “μούδιαζε”, το λαϊκό κίνημα πέρναγε σε θέση “άμυνας” αναστέλλονταν -ματαιώνονταν μαζικές κινητοποιήσεις και απεργίες. Θα μπορούσε ίσως κανείς να υποθέσει ότι μπορεί μια-δυο φορές να οφείλονταν αυτό σε λάθος εκτιμήσεις ή σε ανεπαρκές πολιτικό κριτήριο. Από τη μεριά μας δεν αποδεχόμαστε ούτε αυτό. Από την εποχή των Ναρόντνικων έχει περάσει σχεδόν ενάμισης αιώνας και το κίνημα έχει χιλιάδες εμπειρίες πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα. Ετσι ή αλλιώς πάντως, το να “μην βλέπει” κανείς αυτά τα φανερά αρνητικά αποτελέσματα επί 27 συνεχή χρόνια, σημαίνει ότι αυτά ακριβώς επεδίωκε.

ζ) Οι “προσφορές” της “17Ν” δεν σταματούν εδώ. Συνεχίζονται και στις μέρες μας αλλά θα αναφερθούμε σ’ αυτές αφού θέσουμε ένα ακόμη κεφαλαιώδες ζήτημα.

Ειναι το ”τελος” η’ η ”νομιμοποιηση” της τρομοκρας;

Είναι πολλοί αυτοί στις μέρες μας που φλυαρούν ακατάσχετα για το “τέλος της τρομοκρατίας”. Για ποια τρομοκρατία μιλάν αλήθεια; Γιατί βεβαίως η “17Ν” απ’ ό,τι όλα δείχνουν “αποσύρεται”. Μόνο που η πραγματική, η μεγάλη, η διαρκής τρομοκρατία υπήρχε, υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει ανεξάρτητα από την ύπαρξη ή μη της “17Ν” ή όποιας παρόμοιας. Ας εξηγηθούμε όμως περισσότερο.

α) Μόνον αφελείς θα πίστευαν (ή “αφελείς” θα υποστήριζαν) ότι θα σταματήσουν (στην Ελλάδα και σ’ όλο τον κόσμο) οι “μαύρες επιχειρήσεις” των Μυστικών Υπηρεσιών των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Αυτές που διενεργούνται άμεσα από πράκτορες αυτών των υπηρεσιών. Εκείνες που πραγματοποιούνται με την “ενθάρρυνση” φασιστικών ομάδων. Τις άλλες που διεκπεραιώνονται από κυκλώματα του υποκόσμου.

β) Και βεβαίως εκείνες που προωθούνται μέσω της διείσδυσης, χειραγώγησης και με το προσωπείο “επαναστατικών” οργανώσεων. Γιατί πάντα θα υπάρχουν (“φροντίζει” η βαρβαρότητα του συστήματος γι’ αυτό) θερμόαιμοι, “βιαστικοί” ή και αφελείς νεολαίοι που επιλέγοντας έναν αδιέξοδο δρόμο γίνονται ευάλωτοι σε τέτοιου είδους διείσδυση και χειραγώγηση.

γ) Ενα φαινόμενο που αναγεννάται και αναπαράγεται με διάφορες μορφές εδώ και χρόνια και που βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε περίοδες υποχώρησης του κινήματος όπως αυτή που ζούμε εδώ και καιρό. Ενα φαινόμενο που μόνο η ανάπτυξη ενός μαζικού λαϊκού επαναστατικού κινήματος μπορεί να θέσει -και θα θέσει- οριστικά στο περιθώριο.

δ) Ακριβώς λοιπόν αυτό το λαϊκό κίνημα και την προοπτική ανάπτυξής του έχουν σαν κεντρικό τους στόχο όλες αυτές οι “νόμιμες”, μισονόμιμες και παράνομες επιχειρήσεις.

ε) Η “αναγκαιότητα” μιας τέτοιου είδους αντιμετώπισης του ζητήματος είναι τέτοια ώστε να “νομιμοποιούνται” αυτές οι “μαύρες” επιχειρήσεις με επίσημες κρατικές αποφάσεις και νόμους. Πρόσφατα μάλιστα στις ΗΠΑ πάρθηκαν σειρά αποφάσεων που αφ’ ενός καταργούν κάποιους στοιχειώδεις περιορισμούς που υπήρχαν και αφ’ ετέρου επεκτείνουν τις “αρμοδιότητες” (έως δολοφονίες παραγόντων άλλων χωρών) και το πεδίο δράσης αυτών των ευαγών ιδρυμάτων.

στ) Ολα όσα παρακολουθούμε αυτές τις μέρες λοιπόν δεν έχουν σαν στόχο τους το “τέλος της τρομοκρατίας” αλλά την ισχυροποίησή της. Αυτή, ως φαίνεται, είναι και η “τελευταία συνεισφορά” της “17Ν” στο σύστημα. Η διαιώνιση, παγίωση και “νομιμοποίηση” της μιας και παντοτινής τρομοκρατίας. Αυτής που ασκείται από το σύστημα ενάντια στο λαό. Αυτής που το τέλος της θα ‘ρθει μόνο όταν το δώσει ο ίδιος ο λαός με την πάλη του.

Η ”τελευταια υπηρεσια”

Στο θέμα που εξετάζουμε υπάρχουν γκρίζες έως σκοτεινές πλευρές. Υπάρχει ζήτημα σύγκρουσης ιμπεριαλιστικών συμφερόντων και υπηρεσιών και άλλα “παράπλευρα” που θα διερευνήσουμε στο δεύτερο μέρος αυτού του κειμένου. Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που είναι πολύ καθαρά και που ανήκουν στην κατηγορία των ζητημάτων που περιλαμβάνονται σ’ αυτό το πρώτο μέρος και που δεν επιδέχονται καμιά αμφισβήτηση.

α) Αυτό που επιχειρείται στις μέρες μας από ξένες και ντόπιες υπηρεσίες με την συνδρομή ενός ολάκερου εσμού “αναλυτών”, “δημοσιολόγων”, “δημοσιογράφων”, “τηλερεπόρτερ” και άλλων παρατρεχάμενων είναι η “ενοχοποίηση” της αριστεράς και ιδιαίτερα της εξωκοινοβουλευτικής. Η απάντησή μας σε όλα αυτά τα σαπρόφυτα δίνεται κατά βάσιν στο σημείο -1- αυτού του κειμένου όπου αναφερόμαστε στο ποιον υπηρέτησε η “17Ν”.

β) Παρακολουθούμε μια γιγαντιαία (για τα μέτρα της Ελλάδας) επιχείρηση επιβολής ενός κλίματος τρόμου στον Ελληνικό λαό, -κορυφαία έκφραση η συστηματική προσπάθεια τρομοκράτησης έως και δικηγόρων- η απόπειρα μετατροπής ενός τμήματος του κόσμου σε πληροφοριοδότες της ασφάλειας, η καθαγίαση των μηχανισμών καταπίεσης και καταστολής.

γ) Ο κύριος στόχος αυτής της εκστρατείας δεν βρίσκεται στο “χτες” αλλά στο σήμερα. Αυτό που κύρια τους απασχολεί δεν είναι οι “παροπλισμένοι” οποιασδήποτε συνομοταξίας αλλά ο κόσμος που επιμένει να μάχεται. Αυτό που επιδιώκουν είναι η τρομοκράτηση η καθυπόταξη των εργαζομένων που συνεχίζουν να αντιστέκονται στην επίθεση του καπιταλιστικού συστήματος. Των νεολαίων που διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στις ιμπεριαλιστικές επιδρομές ενάντια στους λαούς. Των λαϊκών μαζών που αντιτάσσονται στην βαρβαρότητα που εκπροσωπούν οι επιδιώξεις των ΗΠΑ για παγκόσμια κυριαρχία.

δ) Οι διαστάσεις και τα χαρακτηριστικά που παίρνει πλέον το ζήτημα δεν αφορά απλά και μόνο την αριστερά, αλλά κάθε προοδευτικό άνθρωπο κάθε δημοκρατικό πολίτη αυτής της χώρας.

Αμεσο και καθολικό πλέον το καθήκον αντίστασης σ’ αυτά τα αντιδραστικά σχέδια.

Αμεση η αναγκαιότητα δημιουργίας ενός πανδημοκρατικού μετώπου αντιπαράθεσης.

Οπως ήδη αναφερθήκαμε, σ’ αυτό το πρώτο μέρος σταθήκαμε κύρια σε ζητήματα που είναι ξεκάθαρα που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν σε καμιά τους πλευρά και από κανέναν και συγκροτούν το πιο ουσιαστικό μέρος του όλου θέματος. Ταυτόχρονα αποτελούν και το κλειδί ερμηνείας, την βάση θεώρησης και όλων των άλλων πλευρών ενός ζητήματος που από τη φύση του παρουσιάζει πτυχές που επιδέχονται διαφορετικές προσεγγίσεις και ερμηνείες ή εκείνες για τις οποίες ίσως δεν μάθουμε ποτέ την αλήθεια. Αξίζει ωστόσο να αναφερθούμε και σ’ αυτές.

Β. ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ

Εκτιμησεις ”αφελων” η ”εκτιμησεις” προς αφελεις;

Στην τρέχουσα φιλολογία των ημερών πλήθος οι αναφορές στην συμβολή των Αγγλων, την μεθοδικότητα, την ικανότητα και τα σύγχρονα μέσα της Σκότλαντ Γιάρντ.

Δηλαδή το FBI και η ΣΙΑ ήσαν ανίκανες ή δεν είχαν τα μέσα για να ανακαλύψουν στη διάρκεια 25 ολάκερων χρόνων αυτά που η Σκότλαντ Γιάρντ ανακάλυψε σε μόλις δύο; Πρόκειται για εκτιμήσεις «αφελών» ή για «εκτιμήσεις» που απευθύνονται σε αφελείς;

Στο μόνο που μάλλον έχουν δίκιο είναι πως η αφετηρία των πρόσφατων εξελίξεων στο θέμα βρίσκεται στην δολοφονία του Σόντερς πριν δύο χρόνια. Αλλωστε από την πλευρά μας τότε κιόλας είχαμε γράψει πως: «αυτή η επιλογή μπορεί να αποδειχτεί λάθος μια που οι Αγγλοι δύσκολα θα αποδεχτούν το ρόλο του αναλώσιμου» (ΠΣ 17-6-2000). Μόνο που τα αστικά ΜΜΕ επιμελώς αποφεύγουν να εξηγήσουν γιατί αυτή η δολοφονία ήταν «μοιραία» (όπως αναφέρουν) για τη «17Ν» και περιορίζονται στην αναφορά της «μεθοδικότητας» της Σκότλαντ Γιάρντ. Γιατί και αυτοί γνωρίζουν πως η δολοφονία του Σόντερς ήταν ένα χτύπημα των Βρετανικών πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων στη χώρα μας. Ειδικότερα στο πεδίο του εμπορίου όπλων μια που ο Σόντερς είχε «αρπάξει» από τα χέρια των Αμερικάνων και για λογαριασμό της Αγγλίας μια χοντρή παραγγελία όπλων (άρματα κ.ά.). Δεν ήταν το πρώτο θύμα αυτού του αμείλιχτου πολέμου που διεξάγεται ανάμεσα στις «πολιτισμένες» χώρες και ούτε θα ‘ναι το τελευταίο. Μόνο που οι Αγγλοι δεν το «χώνεψαν» το πράμα. Με άλλα λόγια η απόφαση «απόσυρσης» της «17Ν» δεν ήταν προϊόν της «κοινής θέλησης» να αντιμετωπισθεί ένα «κοινό» πρόβλημα αλλά μάλλον η έκφραση ενός συμβιβασμού. Ενός συμβιβασμού, τον οποίο πιθανότατα τον είδε σαν ευκαιρία και η Ελληνική πλευρά για να απαλλαγεί από μια ομηρία 25 χρόνων όπως ανέφερε σε ανύποπτο χρόνο και ο Σ. Βαλυράκης.

Ακόμη δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την «συμβολή» και άλλων Ευρωπαϊκών δυνάμεων που με το χτύπημα του σπιτιού του Γερμανού πρέσβη είδαν να επεκτείνεται και προς την πλευρά τους το πεδίο δράσης της «17Ν».

Το θέμα πλέον ήταν πως θα διεκπεραιωνόταν μια επιχείρηση που χαρακτηρίζονταν από τόσες αντιτιθέμενες επιδιώξεις.

Περιπλοκα σχεδια και ”περιπλοκες” σχεδιων.

Η διεκπεραίωση της επιχείρησης έπρεπε να καλύπτει ορισμένες βασικές αναγκαιότητες.

α) Να γίνει με τρόπο που να υλοποιεί τις επιδιώξεις τής κάθε πλευράς χωρίς να θίγει την άλλη, πράγμα φυσικά καθόλου εύκολο.

β) Να γίνει με τρόπο που να «πείθει» τον κόσμο.

γ) Να παρθούν όλα τα μέτρα ώστε να μην υπάρξουν ρωγμές ή να γίνουν κινήσεις που θα τίναζαν την όλη επιχείρηση στον αέρα.

Τις επιδιώξεις των Αμερικάνων μπορούμε να τις συμπεράνουμε από την λίστα «τρομοκρατών» που παρέδωσαν στον Πάγκαλο και που περιελάμβανε το σύνολο σχεδόν της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Αυτό κάλυπτε δύο βασικές επιδιώξεις. Πρώτον, το χτύπημα ενός βασικού πόλου αντίστασης, αντιιμπεριαλιστικής πάλης και εναντίωσης στην Αμερικανική επικυριαρχία στη χώρα μας και τις επιθετικές τους επιδιώξεις. Δεύτερο, μέσα στο κλίμα που θα δημιουργούσε ένα τέτοιο κύμα μαζικών διώξεων και «πάνω στη σύγχυση» θα χάνονταν τα ίχνη και θα ήταν πιο εύκολο να περισωθούν οι «δικοί τους άνθρωποι».

Φυσικά οι Αγγλοι (ή αν θέλετε και οι άλλοι Ευρωπαίοι) δεν ήταν δυνατόν να αρκεστούν στα προηγούμενα. Ας ξαναδιαβάσουμε την προαναγγελία της απόσυρσης στο «Βήμα» ένα χρόνο πριν (27-05-2001) και με τίτλο «Καβγάς FBI-Σκότλαντ Γιάρντ». Αναφερόταν λοιπόν εκεί πως:

«Στην επιμονή των Αμερικανών για άμεσες συλλήψεις οι Βρετανοί επισημαίνουν ότι οι συλλήψεις θα απαιτήσουν «πολύμηνη προετοιμασία» της κοινής γνώμης και εκτιμούν πως μόνο αν συλληφθούν δυο-τρεις «εγκέφαλοι» της 17Ν θα γίνει σαφές ότι εξαρθρώθηκε η οργάνωση».

Και από μόνη της η φρασεολογία είναι αποκαλυπτική. Δηλαδή αυτό που ενδιαφέρει τους Βρετανούς και όλους τους άλλους είναι να εξαρθρωθεί η «17Ν» ή να φανεί ότι εξαρθρώθηκε; Το σχήμα θεώρησης προδίδει σε τι είδους οργάνωση αναφέρεται. Δείχνει όμως και κάτι άλλο. Το κρίσιμο σημείο για τους Βρετανούς είναι η σύλληψη δυο-τριών «εγκεφάλων». Αυτό που θέλουν οι Βρετανοί είναι η «εγγύηση» ότι δεν θα ξαναγίνουν στόχος οι άνθρωποί τους, ότι δεν θα ξαναδεχτούν χτυπήματα «κάτω από τη μέση» τα συμφέροντά τους.

Οσο για την Ελληνική πλευρά και απ’ όσο μπορούμε να συμπεράνουμε, ήθελε να προχωρήσει ούτως ή άλλως η επιχείρηση ευελπιστώντας ότι θα απαλλαγεί από τον βραχνά που την ταλάνιζε χρόνια και ειδικότερα το ΠΑΣΟΚ από τις κατηγορίες περί συγκάλυψης. Σ’ αυτή της την επιδίωξη είδε μάλλον ευνοϊκά την Αγγλική παρέμβαση, την στήριξη και στηρίχτηκε σ’ αυτήν.

Επιχειρηση ”Κορμορανος”

Οι εξελίξεις δείχνουν ότι η επιχείρηση είχε σχεδιασθεί από αρκετό καιρό πριν. Νομίζουμε πως -σήμερα, αύριο- θα προχωρούσε ακόμη και χωρίς το «τυχαίο γεγονός» (είτε ήταν, είτε δεν ήταν τυχαίο). Ωστόσο όπως ήδη αναφέραμε ήταν προϊόν συμβιβασμού. Με όλους τους κινδύνους απρόβλεπτων κινήσεων ή «αιφνιδιασμών». Ταυτόχρονα παρουσίαζε από τη φύση της κενά και αδύνατες πλευρές. Πολλά από αυτά έχουν ήδη επισημανθεί. (θα αναφερθούμε). Επρεπε λοιπόν να σχεδιαστεί -και έτσι δείχνει- με τρόπο που να διασφαλίζεται η «πειστικότητα» του πράγματος και να αποκλειστεί ο κίνδυνος ρωγμών και «διαφυγών». Απ’ όσο μπορούμε να συμπεράνουμε το μοντέλο ήταν ο «Κορμοράνος». Ο τρόπος δηλαδή που προετοίμασαν, σχεδίασαν και πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ τις επιδρομές τους σε Ιράκ, Γιουγκοσλαβία, αλλά και Αφγανιστάν (δεν εννοούμε το στρατιωτικό μέρος αλλά την «δημόσια εικόνα» του πράγματος). Βασική η συμβολή του τρομονόμου. Σε μικρότερο βαθμό για τους λόγους που προβάλουν. (Δηλαδή και έτσι για να έχουμε το καλό ερώτημα, χωρίς τον τρομονόμο δεν θα μπορούσαν να συλληφθούν ή να καταδικαστούν όσοι με βάσιμα στοιχεία διέπραξαν δολοφονίες κλπ;)

Η κύρια συμβολή του νομίζουμε ότι βρίσκεται αφ’ ενός στη δημιουργία του κατάλληλου κλίματος και αφ’ ετέρου στην διασφάλιση ότι η επιχείρηση θα προχωρήσει χωρίς ανεπιθύμητες παρεμβολές και βραχυκυκλώματα. Βασική μέριμνα λοιπόν η όλη υπόθεση και η διαχείρισή της να μένει στα χέρια των αρχών και όσων προβλέπονταν η συμμετοχή και ο -«θετικός»- ρόλος τους. Αντίστοιχα θα έπρεπε να αποκλειστεί η παρεμβολή κάθε παράγοντα που θα δημιουργούσε ρωγμές στο νομικό, το πολιτικό ή στο πεδίο της δημοσιότητας (δημοσιογραφικά).

Είχαμε έτσι το πρωτοφανές στα χρονικά φαινόμενο επί είκοσι και πάνω μέρες να «απουσιάζει» από την όλη διαδικασία ο θεσμός του δικηγόρου. Επιστρατεύτηκαν γι’ αυτό όλα τα μέσα. Από νομικές γνωμοδοτήσεις, όπως αυτή του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και άλλων «ειδημόνων», μέχρι τη δημιουργία κλίματος αποτροπής ανάληψης της υπόθεσης που έφτασε έως τις φασιστικού χαρακτήρα απόπειρες τρομοκράτησης δικηγόρων που «είχαν το θράσος» να αναλάβουν την «υπεράσπιση τρομοκρατών και δολοφόνων». Ακόμη το -φαιδρό- ότι οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι δεν ήθελαν υπεράσπιση. Αν είναι δυνατόν.

Πολιτικά με την άσκηση μιας ιδιότυπης τρομοκρατίας απέναντι σε δυνάμεις και παράγοντες που τυχόν δεν θα συσστρατεύονταν στην επιδίωξη αυτού του νέου «εθνικού στόχου» και τη φίμωση κάθε φωνής που δεν θα συμμορφωνόταν και δεν υπέκυπτε στο κλίμα του τρόμου.

Κεντρικό ρόλο στην επιχείρηση είχαν τα ΜΜΕ. Τόσο οι εφημερίδες όσο -και κυρίως- η τηλεόραση. Η άποψή μας φαίνεται σαν να αντιφάσκει με την ευρεία δημοσιότητα που δίνεται στο ζήτημα. Μόνο που το ζήτημα βρίσκεται στο είδος και το περιεχόμενο αυτής της υπερδημοσιότητας που στόχο της είχε τον αποκλεισμό της …δημοσιότητας του πράγματος. Βασική λοιπόν η συμβολή τους στην πολύμηνη προετοιμασία που προηγήθηκε και στη διαμόρφωση του κατάλληλου κλίματος. Περισσότερο ωστόσο στην διεκπεραίωση της επιχείρησης. Με την υπερ-«πληροφόρηση» που στόχευε ακριβώς στην αποπληροφόρηση, την δημιουργία σύγχυσης, δηλαδή τη δημιουργία εκείνου του εδάφους που είναι το πιο κατάλληλο για να περνάν οι «πληροφορίες» που επιλέγονται και προβάλλονται με ιδιαίτερο τρόπο. Και οι πληροφορίες αυτές ήταν αυτές που «διέρρεαν», διοχετεύονταν από τις διωκτικές αρχές σε «δημοσιογράφους» που ήσαν πρόθυμοι να παίζουν έναν τέτοιο ρόλο.

Με την παραχώρηση διαρκούς βήματος (ιδίως στα «παράθυρα») σε κάθε έως και απίθανο παράγοντα αρκεί οι απόψεις του να υπηρετήσουν το ζητούμενο. Αντίθετα αποκλείονταν όσοι θεωρούνταν ότι δεν συμμορφώνονταν προς τας υποδείξεις ενώ διακόπτονταν βάναυσα όποιος πήγαινε να προβάλλει οποιαδήποτε ένσταση. Βασικός σε όλα αυτά ο ρόλος πολλών και γνωστών τηλεπαρουσιαστών και «δημοσιογράφων» που πολύ δύσκολα τους ξεχώριζες από τον ασφαλίτη στο διπλανό «παράθυρο». (Ηταν φορές μάλιστα που ο τελευταίος ήταν πιο «σεμνός» και προσεκτικός).

Θα πάει λοιπόν έτσι η όλη ιστορία μέχρι το τέλος; Θα το δούμε. Προς το παρόν ας δούμε μια άλλη πλευρά.

”Συμπτωσεις” και ”περιπλοκες”

Θα είχε πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον -θα αποτελούσε και κλειδί ερμηνείας- να ξέραμε σε τι συνίστανται πλέον και πως εκδηλώνονται οι φημολογούμενες -και πιστεύουμε υπαρκτές- διαφωνίες Αγγλων-Αμερικάνων καθώς και τους στόχους των όποιων παρεμβολών «τρίτων» (που, ω του παραδόξου, συμβαίνει να είναι οι «πρώτοι» και οι πλέον άμεσα ενδιαφερόμενοι, δηλαδή η Ελληνική πλευρά). Αλλά παρ’ όλες τις δυσκολίες του πράγματος ας αποπειραθούμε να το διερευνήσουμε.

Λέγεται, και μάλλον σωστά, ότι στην πολιτική δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Και βεβαίως μόνο «συμπτωματικό» δεν ήταν το δημοσίευμα του «Βήματος» ένα χρόνο πριν, ούτε το πρόσφατο (δυο μέρες πριν «ανοίξει» το όλο θέμα) και πάλι -«σύμπτωση»- στο «Βήμα» καθώς και στην εφημερίδα «Καρφί». Θα μπορούσαν να θεωρηθούν -και είναι σαφώς υπαρκτή μια τέτοια πλευρά- ότι ανήκουν στην προετοιμασία του κατάλληλου κλίματος. Είναι πιθανή όμως και μια άλλη εκδοχή. Τα δημοσιεύματα αυτά πιθανόν να ‘θελαν να δώσουν «ώθηση» σε ένα εγχείρημα που η υλοποίησή του ίσως να είχε βαλτώσει με βάση τις αντιτιθέμενες επιδιώξεις των συντελεστών του. Ούτως ή άλλως το τυχαίο γεγονός της έκρηξης της βόμβας στα χέρια του Σ. Ξηρού έδωσε το αναγκαίο σήμα εκκίνησης. Από την άποψη αυτή ίσως και να μην ήταν και τόσο «τυχαίο».

Ενα πράγμα που έκανε εντύπωση, ιδίως τις πρώτες μέρες, ήταν η φανερή αμηχανία της Αμερικανικής πλευράς καθώς και ενδείξεις δυσαρέσκειας που μόνο μια ερμηνεία μπορούν να έχουν. Η επιχείρηση ξετυλίγονταν ανεξάρτητα (ή περίπου) από τις επιδιώξεις τους και χωρίς την άμεση δική τους καθοδήγηση. Δεν γνωρίζουμε τους τρόπους που αντιδράσανε. Με βεβαιότητα γνωρίζουμε μία, αλλά σημαντική. Την «παράταιρη» επανεμφάνιση του γνωστού Τ. Νάιλς. Το «ξαναζέσταμα» του φαγητού περί ΠΑΚ κατά τη δική μας εκτίμηση είχε έναν βασικό στόχο: Να «ανανεώσει» την Αμερικανική πίεση στο ΠΑΣΟΚ και όχι βέβαια στην κατεύθυνση της αποκάλυψης αλλά της συγκάλυψης ουσιωδών πλευρών του ζητήματος.

Θεωρούμε πολύ σημαντική, την «σύνεση» που χαρακτηρίζει τη στάση της ΝΔ. Παρά το ότι το ΠΑΣΟΚ κερδίζει πόντους και παρά το γεγονός ότι αρκετά στελέχη επιμένουν στην άποψη περί ευθυνών έως συνενοχής του ΠΑΣΟΚ, η ηγεσία της ΝΔ επιμένει στη στάση της. Αυτό σημαίνει ότι αντιλαμβάνεται (μια και γνωρίζει πολύ καλύτερα από όλους εμάς το τι ακριβώς συνέβαινε πραγματικά) ότι το διακύβευμα ήταν πολύ σημαντικότερο από τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων ή ακόμη και τα εκλογικά ποσοστά. Ανάλογη «σύνεση» στη διαχείριση του θέματος επιδείχτηκε και από το ΠΑΣΟΚ.

Στις μέρες μας και σε σχέση με το ζήτημα συζητούνται πολλά και διάφορα από κάποιους συνεχίζουν να πετιούνται σπόντες προς πάσαν κατεύθυνση κλπ. Εμείς θα σταθούμε κατ’ αρχήν σε δυο ζητήματα που και πολύ σοβαρά είναι, και απάντηση δεν έχει ακόμη δοθεί. Το πρώτο αφορά το περίφημο «πόρισμα Συκουρίου» (ή και των ρουκετών που τότε ήταν περί τις 70 και τώρα μας «βγαίνουν» κοντά στις 150). Κάποιοι από τη ΝΔ κατηγορούν το ΠΑΣΟΚ ότι το «έθαψε». Μόνο που «ξεχνάν» ότι αμέσως μετά έγινε κυβέρνηση η ΝΔ. Αυτή γιατί δεν το «ξέθαψε»; Το δεύτερο αφορά το δίχτυο πληροφόρησης της «17Ν», η ασυνήθιστη δυνατότητα πρόσβασης σε απόρρητες πληροφορίες. Αυτά περί του ότι παρακολουθούσαν, λέει, την Αμερικανική πρεσβεία και από την συμπεριφορά των φρουρών βγάλαν συμπεράσματα είναι για μικρά παιδιά. Δηλαδή έτσι «μάθανε» ότι ο πλοίαρχος Τσάντες λ.χ. που είχε μόλις δύο μέρες στην Ελλάδα ήτανε άνθρωπος της DΙΑ πράγμα που δεν γνώριζε ούτε η Ελληνική κυβέρνηση; Ποιος καλύπτει τι, λοιπόν, έστω σ’ αυτές και μόνο τις περιπτώσεις.

Θεωρούμε αναγκαίο εδώ να ξεκαθαρίσουμε την άποψή μας σε ένα πολύ σοβαρό ζήτημα.

Εχουμε την εκτίμηση ότι πίσω απ’ όλα αυτά δεν μπορεί να βρίσκονται ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΝΔ. Οχι γιατί τους θεωρούμε αγγελούδια (ίσα-ίσα), ούτε γιατί δεν γνωρίζουν τίποτα για το θέμα. Αλλά γιατί πολιτικά «δε μας βγαίνει». Οπως να το κάνουμε δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι το ΠΑΣΟΚ λ.χ. καθάριζε έτσι του καλού καιρού Αμερικάνους αξιωματούχους κι όλα ήτανε καλά και ωραία. Βασικά επειδή θεωρούμε ότι τόσο η ΝΔ όσο και κυρίως το ΠΑΣΟΚ ήσαν όμηροι της κατάστασης που είχε διαμορφωθεί, ότι τελούσαν υπό ασφυκτική πίεση και από την οποία βεβαίως είχαν όλους τους λόγους να θέλουν να απαλλαγούν. Αλλού λοιπόν θα πρέπει να αναζητηθούν οι απαντήσεις στο ερώτημα.

Θα μπορούσαμε και να σταματήσουμε εδώ. Μπορούμε όμως να αναφερθούμε σε κάποια ακόμη πράγματα (από τα πολλά που «τρέχουν») χωρίς ωστόσο να έχουμε μια σαφή άποψη ή έστω να τα εντάξουμε σε μια ενιαία συλλογιστική και βέβαια με κάποια σιγουριά. Τα αναφέρουμε περισσότερο για να υπογραμμίσουμε το κλίμα και τις συνθήκες μέσα στις οποίες κινείται το ζήτημα.

Πρώτη και «καλύτερη», η περίπτωση Κουφοντίνα. Από πολλές πλευρές αναφέρεται σαν πράκτορας της ΚΥΠ. (Ποιας όμως ΚΥΠ;) Ακόμη ότι τον κρατά η αντιτρομοκρατική, τον κρατούν οι Αμερικάνοι, ότι οι Αγγλοι τον ζητούν επίμονα απειλώντας μάλιστα αν δεν τους «δοθεί» (όπως και δυο-τρεις ακόμα) να τινάξουν όλη την επιχείρηση στον αέρα.

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε. Υπάρχει ωστόσο ένα σοβαρό ερώτημα. Ο Κουφοντίνας είχε εξαφανισθεί από την αρχή (στο «τυχαίο») ή είχε εντοπισθεί και «ελέγχονταν» για να εξαφανιστεί στην συνέχεια;

Και στα αξιοσημείωτα της υπόθεσης το ότι με την χολυγουντιανού στυλ σύλληψη του Γιωτόπουλου πέρασε σε δεύτερη μοίρα η αναζήτηση Κουφοντίνα γύρω από την οποία είχαν επικεντρωθεί μέχρι τότε όλες οι προσπάθειες. «Φυσιολογικά» θα έλεγε κανείς. Ισως.

Το δεύτερο αφορά τις ερωτήσεις στη Βουλή του ανεξάρτητου βουλευτή Καρατζαφέρη, περί της σύλληψης αξιωματικών του Ελληνικού στρατού, την διενέργεια έρευνας για πράκτορες της ΚΥΠ και άλλα ανάλογης σημασίας. Για να είμαστε ειλικρινείς, εμείς ούτε στον Καρατζαφέρη δίνουμε πολύ βάση ούτε σ’ αυτά που συνήθως λέει. Στην συγκεκριμένη περίπτωση στεκόμαστε βασικά στην στάση του αρμόδιου να απαντήσει υφυπουργού. Ο οποίος απλώς… δεν απάντησε. Δεν επιβεβαίωσε αλλά ούτε -όπως θα ήταν φυσικό στην αντίθετη περίπτωση- διέψευσε τα λεγόμενα του Καρατζαφέρη. Περιορίστηκε στο να «απαντάει» άλλα αντ’ άλλων και σε στυλ «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε».

Το τρίτο αφορά τις περίφημες «ορφανές βόμβες» των Αλεξάκη-Κρυστάλλη που κάθε τόσο και επίμονα επαναφέρει στη συζήτηση ο γνωστός δημοσιογράφος Τράγκας. (Αλλο τώρα το τι πιθανά επιδιώκει -π.χ. «σύνδεση» με ΠΑΣΟΚ- και άλλο το τι μπορεί να του «βγει»). Το ζήτημα είναι ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχει δοθεί και δεν δίνεται κανενός είδους απάντηση.

Το τέταρτο αφορά την «στροφή» που πήγε να γίνει στην επιχείρηση με την απόπειρα (κράτησε δυο-τρεις μέρες αυτό) να καταταχτεί η «17Ν» στην κατηγορία των συμμοριών του κοινού εγκλήματος. Αν δεν ήταν «φαεινή» κάποιων (που μάλλον δεν ήταν) τότε αποτελούσε μια πολύ σοβαρή απόπειρα του να προσδοθεί στην όλη επιχείρηση ένας ολότελα διαφορετικός χαρακτήρας.

Το γιατί και το πώς δεν το γνωρίζουμε, ίσως το μάθουμε στην πορεία αλλά ίσως και όχι.

Κλείνοντας αυτό το σημείωμα.

Υπάρχουν πολλά ακόμη που μένουν να γίνουν, καθώς η υπόθεση αναμένεται να τραβήξει σε μάκρος. Υπάρχουν πολλά που θα μάθουμε ακόμη και ίσως περισσότερα αυτά που δεν θα μάθουμε. Σε σχέση με τα «ντεσσού» αυτής της υπόθεσης είναι σχεδόν βέβαιο ότι και μετά το «τέλος» θα μείνουν πολλές αμφιβολίες και αναπάντητα ερωτήματα.

Πέρα από τις όποιες προσπάθειες διερεύνησης και ερμηνείας για μας ένας βασικά τρόπος αντιμετώπισης του όλου θέματος υπάρχει.

Η διαρκής στήριξη στις «σταθερές» του ζητήματος όπως εκτέθηκαν κυρίως στο πρώτο κομμάτι αυτού του κειμένου.

Σε συνάρτηση με αυτό, η αποφασιστική προώθηση των καθηκόντων που αυτές αναδεικνύουν.