Το «τέλος της τρομοκρατίας» και ο θρίαμβος της τρομοκρατίας

Μικρές σημειώσεις πάνω σ’ ένα μεγάλο θέμα

Ζητώ κατ’ αρχήν συγνώμη από τον αναγνώστη για το «τηλεγραφικό» στυλ γραφής. Μόνο έτσι θα μπορούσα να θίξω έστω τα ζητήματα στα οποία θα ‘θελα να αναφερθώ στον περιορισμένο χώρο που διαθέτω.

1. Είναι εμφανής η προσπάθεια να συνδεθεί «το θέμα των ημερών» με την Αριστερά και το Κομμουνιστικό Κίνημα (Κ.Κ). Ολοι αυτοί «ξεχνούν» πως το Κ.Κ. σ’ όλη την ιστορική του διαδρομή δεν χρησιμοποίησε ποτέ τέτοιες μέθοδες ή αν θέλετε τέτοιες «μορφές πάλης». Αντίθετα αυτές χρησιμοποιήθηκαν επανειλημμένα -και αποδεδειγμένα- από δυνάμεις του συστήματος.
2. Ναι, αλλά οι κομμουνιστές είναι, λέει, με την Επανάσταση! Σοβαρή ανακάλυψη! «Ξεχνούν» και πάλι ότι η επανάσταση «ορίζεται» σαν η ενεργή έκφραση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού που αντιμετωπίζει την βίαιη αντίθεση της αντιδραστικής μειοψηφίας και των μηχανισμών της.
3. «Πρακτικά» αυτό σημαίνει ότι μόνο σαν έργο αυτής της πλειοψηφίας μπορεί να πραγματοποιηθεί. ‘Η, όπως λέει ο Λένιν, «μια τάξη μπορεί να ανατραπεί μόνο από μια άλλη τάξη». Στην περίπτωσή μας, από το προλεταριάτο που συσπειρώνει γύρω του τις ευρύτερες εργαζόμενες μάζες.
4. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι ο πρώτος και θεμελιακός όρος είναι η διαμόρφωση αυτού του πλειοψηφικού κοινωνικού σώματος που θα θέλει και θα επιδιώκει αποφασιστικά την κοινωνική αλλαγή.
5. Ναι, αλλά ένοπλη; Το ερώτημα ας μην το απευθύνουν στους κομμουνιστές αλλά στους …εαυτούς τους. Ας μην το θέσουν στους Παλαιστίνιους, αλλά στο Σαρόν. Ας μην το θέσουν στους αντάρτες του Νεπάλ ή της Λατινικής Αμερικής, αλλά στα διεφθαρμένα και αιματοβαμμένα δικτατορικά καθεστώτα και τους προστάτες τους. Ας μην το απευθύνουν στους λαούς τους άοπλους και ειρηνικούς αλλά στον πυραυλοφόρο Μπους και τα γεράκια του πολέμου.
6. Η στάση των κομμουνιστών απέναντι σ’ ένα τέτοιο κρίσιμο και ιστορικά κορυφαίο ζήτημα μπορεί να συνοψισθεί σε μια και μόνο φράση του Ν. Ζαχαριάδη: «Οι κομμουνιστές δεν παίζουν με τα όπλα». Και δεν παίζουν με τα όπλα, επειδή δεν παίζουν με τον λαό, δεν παίζουν με το κίνημα, δεν παίζουν (με) την επανάσταση.
7. Και για να συνδεθούμε περισσότερο με το «θέμα». Το Κ.Κ. δεν θέλει να «διορθώσει» το σύστημα, του είναι αδιάφορο το να «εκδικηθεί» ή να «τιμωρήσει» τους εκπροσώπους του. Θέλει να το ανατρέψει. Δεν συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο. Αυτό καθορίζει και την αδιάλλακτη αντίθεσή του σε αντιλήψεις και πρακτικές που δεν είναι απλά αδιέξοδες και λαθεμένες αλλά είναι στην ουσία τους αντεπαναστατικές.
8. Μια αντίληψη που ενισχύει την άποψη πως η αλλαγή της κοινωνίας μπορεί να είναι έργο της δράσης μειοψηφιών, ομάδων ή ατόμων, δεν είναι απλά και μόνο αφελής. Είναι ταυτόχρονα και αντεπαναστατική στο βαθμό που περιθωριοποιεί τις μάζες, που αποδυναμώνει την κατεύθυνση ανάπτυξης της μαζικής λαϊκής πάλης.
9. Κάθε μορφή πάλης που δεν αντιστοιχεί στο επίπεδο ανάπτυξης του κινήματος δεν το πάει μπροστά αλλά το πισωγυρίζει. Πείρα δεκαετιών (και η των ημερών μας) έχει αποδείξει ότι τέτοιους είδους ενέργειες υποχρεώνουν το κίνημα σε άμυνα και οπισθοχώρηση, ενώ ανοίγουν το δρόμο στην επίθεση των δυνάμεων του συστήματος.
10. Ο Λαϊκός Αγώνας δεν μπορεί να «νομιμοποιεί» την αντιδραστική άποψη, ότι η ανθρώπινη ζωή μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν «αναλώσιμο είδος». Ακόμη περισσότερο, όταν αυτή ακριβώς την αντίληψη προωθεί σήμερα το σύστημα και με χίλιους τρόπους. Στόχος του, ο εθισμός, η απάθεια του κόσμου στον (και μαζικό) φόνο, η εξοικείωσή του με τις χτεσινές και κυρίως τις αυριανές Χιροσίμες.
11. Που οφείλεται παρόλα αυτά η ύπαρξη τέτοιων τάσεων και πρακτικών;
    1. Οι αντιλήψεις αυτές από άποψη ιστορική και «ωριμότητας» του κινήματος ανήκουν στη «νηπιακή» του ηλικία (19ος αιώνας)
    2. Είχαν και έχουν πάντοτε μικροαστικό κοινωνικό υπόβαθρο, αντίστοιχο ιδεολογικό πεδίο αναφοράς και ανάλογη πολιτική λογική.
    3. Η πάλη των κομμουνιστών ενάντια σ’ αυτές τις απόψεις και η ιστορική επαλήθευση της κομμουνιστικής γραμμής (1917 και επόμενα) περιθωριοποίησε μέχρι εξαφάνισης αυτές τις τάσεις.

12. Η αναβίωσή τους (1960-1970) συνδέεται κατ’ αρχήν με τη ρεβιζιονιστική στροφή, την κρίση στην συνέχεια και οπισθοχώρηση του κομμουνιστικού κινήματος. Αυτό πέρα από τις άλλες συνέπειες είχε και σαν αποτέλεσμα την «απελευθέρωση» των «καταπιεσμένων» μέχρι τότε μικροαστικών αντιλήψεων και στις δυο όψεις του νομίσματος. Τόσο τη ρεφορμιστική όσο και την «υπερεπαναστατική».
13. Ο δεύτερος παράγοντας συνδέεται με το ότι, με βάση το αδιέξοδο και το αλλοπρόσαλλο μιας τέτοιας λογικής, αυτές οι τάσεις γίνονταν ευάλωτες στη διείσδυση των Μυστικών Υπηρεσιών. Πού αρχίζει και πού τελειώνει αυτή η «σύζευξη» στην κάθε περίπτωση είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς. Το γεγονός είναι ότι οι Μυστικές Υπηρεσίες είδαν αυτή την εξέλιξη σαν «χρυσή ευκαιρία» για τις «μαύρες επιχειρήσεις» τους. Για το προβοκάρισμα και χτύπημα των λαϊκών κινημάτων αλλά και για «εσωτερικούς διακανονισμούς» ανάμεσα σε ομάδες εξουσίας και συμφερόντων.
14. Ειδικότερα για τη «17Ν» και για να σταθούμε μόνο στο ουσιώδες. Οι διάφοροι «αναλυτές» «προσπερνούν» αυτό που στην πολιτική είναι στοιχειώδες. Οτι κάθε οργάνωση «ανήκει» πολιτικά στο χώρο που υπηρέτησε με την ύπαρξη και τη δράση της. Ετσι:
    1. Η δράση της «17Ν» συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση ενός καθεστώτος ομηρίας των ελληνικών κυβερνήσεων (όλων) που τις έκανε ακόμη πιο ευάλωτες στις πιέσεις και τους εκβιασμούς των ΗΠΑ για πλήρη «ευθυγράμμιση».
    2. Επαιξε τον πιο αποφασιστικό ρόλο στην ανασύσταση κέντρων και μηχανισμών ελέγχου των ΗΠΑ στη χώρα μας, αυτών που είχαν αποσυντεθεί μετά το 1974 και με βάση το ρόλο τους στη δικτατορία και την τραγωδία της Κύπρου.
    3. Συνέβαλε σημαντικά στο προβοκάρισμα του λαϊκού κινήματος καθώς μετά από κάθε «χτύπημα» ο λαός «μούδιαζε», το κίνημα περνούσε σε θέση «άμυνας» και οι δυνάμεις του συστήματος στην επίθεση. «Νομιμοποιούνταν» έτσι, σε μια πορεία, η οικοδόμηση ενός ολάκερου πλέγματος νόμων και μηχανισμών καταστολής.
    4. Το να «μη βλέπουν» κάποιοι αυτά τα ολοφάνερα αποτελέσματα και μάλιστα για 27 συνεχόμενα χρόνια δεν μπορεί να θεωρηθεί «λάθος», αλλά ότι αυτά ακριβώς τα αποτελέσματα επεδίωκαν.

15. Οταν λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, προς τι ο θόρυβος για την αριστερά των «νόθων τέκνων των ταγμάτων ασφαλείας», για να θυμηθούμε και τον ανεπανάληπτο «Στάθη»; Καθώς γίνεται όλο και πιο φανερό η «απόσυρση» της «17Ν» συνοδεύεται και από μια «τελευταία προσφορά» της στο σύστημα. Είναι το καθεστώς της «νόμιμης» τρομοκρατίας που πάει να επιβληθεί στο όνομα του «χτυπήματος της τρομοκρατίας».
    Στο ρυθμό της μπαγκέτας του Μίλερ, ο οποίος κινείται και μιλά δίκην γκαουλάιτερ, χορεύουν πλέον όλοι. Ο στόχος τους δεν είναι στο «χτες». Είναι στο σήμερα και το αύριο. Είναι το χτύπημα των δυνάμεων που επιμένουν να αντιστέκονται στη βαρβαρότητα, που αγωνίζονται ενάντια στον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό και τα σχέδια πολέμου των ΗΠΑ.

16. Ακόμη περισσότερο. Αν πάρουμε σαν καθρέφτη της κατάστασης το κλίμα που δημιουργείται στα ΜΜΕ, όπου τα διάφορα φασιστοειδή των καναλιών -κυρίως- φτάνουν μέχρι το σημείο να «απαγορεύουν» στους δικηγόρους να ασκήσουν το λειτούργημά τους, δείχνει ότι το ζήτημα παίρνει πλέον άλλες και πολύ ζοφερές διαστάσεις. Το «δεύτερο τέλος της μεταπολίτευσης» δείχνει να σηματοδοτείται από το πέρασμα σε μια Αμερικανικού τύπου «δημοκρατία», όπου στο όνομα της «ασφάλειας» θα καταπατούνται τα δημοκρατικά δικαιώματα, οι ελευθερίες, η αξιοπρέπεια και η …ασφάλεια του κάθε πολίτη.
    Το ζήτημα αφορά πλέον όλους τους πολίτες αυτής της χώρας και θέτει άμεσα την αναγκαιότητα οικοδόμησης ενός πανδημοκρατικού μετώπου αντίστασης στο ζόφο που επέρχεται απειλητικός.

*δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία