Έξωση….όχι με κλωτσιές, αλλά ακόμη πιο ωμά!

Όχι αναίτια έγινε γνωστή στο πανελλήνιο η βίαιη έξωση εκπαιδευτικού στα Χανιά, εκδικητική διακοπή νερού και ηλεκτρικού τάχα για χρέος 100 ευρώ. Ο ιδιοκτήτης προκειμένου να επιβάλει έξωση και δηλώνοντας τη βιασύνη του να ετοιμάσει το οίκημα για τουριστική αξιοποίηση, απείλησε να βγάλει ακόμη και την πόρτα για να τη βάψει. Περίπτωση προκλητική, αλλά όχι σπάνια….

Είναι γεγονός πως η λεγόμενη τουριστική βιομηχανία την ίδια ώρα που ανοίγει σειρά κύκλων κερδοφόρας δραστηριότητας για το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά και μεγάλο αριθμό μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, ταυτόχρονα συσσωρεύει μεγάλα βάσανα για τους εργαζόμενους σε μεγάλο μέρος της χώρας που απλώνεται αυτή η δραστηριότητα.

Η ασταμάτητη ακρίβεια που λεηλατεί συνεχώς μισθούς και συντάξεις στις τουριστικές περιοχές είναι πιο έντονη ή κοινώς τα πράγματα έχουν ξεφύγει… Χαρακτηριστικό το ύψος των ενοικίων, που συχνά επιβάλει σε φοιτητές να εγκαταλείπουν σχολές που πέτυχαν με κόπο και σε εκπαιδευτικούς και άλλους εργαζόμενους από άλλα μέρη να παραιτούνται. Πολλαπλά είναι όμως και τα προβλήματα διαβίωσης με δοσμένες τις άθλιες υποδομές. Κυκλοφοριακό κομφούζιο, άθλιες συγκοινωνίες, απίθανος συνωστισμός σε μέρη που συχνάζει τουρισμός (απαγορευτική ουσιαστικά η πρόσβαση σε ντόπιους ακόμη και σε παραλίες) και συνολικά τεράστια προβλήματα με τάση επιδείνωσης σε επάρκεια νερού, ηλεκτρικού, παροχές ιατρικής περίθαλψης κ.ο.κ.

Το ακριβό κόστος ζωής και όλα τα άλλα με μια ανάλογα αβάσταχτη κατάσταση στα νοσοκομεία, γίνονται αιτία να εμφανίζονται τραγικές ελλείψεις και κενά προσωπικού και έτσι η παροχή περίθαλψης να είναι ανύπαρκτη για τους μη έχοντες. Χωρίς να προσπερνάμε τα παραπάνω δε θα σταθούμε στη συζήτηση περί υπερτουρισμού που ανοίγει από πολλές πλευρές και έχει πολλές αναγνώσεις. Π.χ. τουρισμός «κακής» ποιότητας έναντι εκλεκτών τουριστών για τα πεντάστερα κ.λπ. με αφορμή την εξοργιστική περίπτωση της εκπαιδευτικού στα Χανιά, αποκαλύφθηκε πλατιά πως είναι μεγάλος ο αριθμός στις περιοχές που αναφέραμε που εκπαιδευτικοί και άλλοι εργαζόμενοι διαμένουν σε κάμπινγκ, σε παραπήγματα ξενοδοχείων ή χώρων εστίασης, αν δεν έχουμε φτάσει ακόμη τις ΗΠΑ…. που χιλιάδες εργαζόμενοι (όχι άνεργοι) μένουν στα αυτοκίνητά τους αφού αδυνατεί ο μισθός να φτάσει για ενοικίαση σπιτιού. Προφανώς αυτοί που μένουν σε σπίτι (καμιά φορά εφτά νομά σ’ ένα δωμά) στερούνται άλλα πράγματα μιας και ο μισθός (π.χ. τα ψίχουλα για αναπληρωτές εκπαιδευτικούς)  επιβάλει δραστικές περικοπές σε βασικά και αναγκαία αγαθά για μια αξιοπρεπή ζωή. Συχνά γίνεται αναγκαία η επιδότηση από τους γονείς μπας και καταφέρουν να κατοχυρώσουν με τα χρόνια μια μόνιμη και σταθερή δουλειά. Όμως η επίθεση του κεφαλαίου αφαιρεί το λεγόμενο λίπος από τους γονείς, την ίδια στιγμή που πασχίζει και κάνει παρελθόν τη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Ο εκβιασμός για να επιβληθεί η κακόφημη αξιολόγηση και ο επιθεωρητισμός, ωμός και απροκάλυπτος…

Όλο και πιο δραματικές θα γίνονται οι επιπτώσεις αυτής της επίθεσης στον κόσμο της δουλειάς. Όλο και πιο συχνές (στην πλειοψηφία τους στην αφάνεια) οι περιπτώσεις σαν της εκπαιδευτικού στα Χανιά. Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα σήμερα η επίθεση του κεφαλαίου δεν έχει όριο. Είναι εφικτό όμως και χρειάζεται να συγκροτηθούν στοχευμένα και συστηματικά και να ορθωθούν πραγματικές αντιστάσεις στην επίθεση του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταδυνάστευσης της ζωής των εργαζομένων. Η πάλη για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής, είναι ανάγκη να προταχθεί αποφασιστικά σε όλους τους χώρους δουλειάς από τις ταξικές δυνάμεις, γιατί εφόσον αυτή ξεδιπλωθεί θα είναι ο κρίκος για να γίνουν βήματα σ’ όλα τα άλλα κρίσιμα μέτωπα πάλης του λαού για την ειρήνη, το δίκιο και την ίδια τη ζωή.

Σε κάθε χώρο υπάρχουν και άλλα ζητήματα που μπορούν και πρέπει να μπαίνουν σε πρώτη γραμμή. Όμως η πάλη για πραγματικές αυξήσεις του μισθού από τα χρόνια του Μαρξ ως σήμερα αποτελεί το πρώτο βήμα που ενώνει και κινητοποιεί τους εργαζόμενους σε μαζική κλίμακα. Όσο οι μισθοί φτώχειας με την ακρίβεια συστηματικά γίνονται μισθοί πείνας, άλλο τόσο όχι μόνο οι συνθήκες στέγασης των εργαζομένων θα γίνονται έως και δραματικές και ανυπόφορες, μα συνολικά η ζωή τους θα ευτελίζεται και θα απαξιώνεται καθημερινά. Αποφασιστικά και επίμονα να συμβάλλουμε στο ξέσπασμα μαζικών αγώνων για το μεροκάματο και τη ζωή. Αταλάντευτα στην πολιτική κατεύθυνση της πάλης για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, της λιτότητας και της που φέρνει όλο και πιο ακραίες – οδυνηρές καταστάσεις στη ζωή των εργαζομένων.