Ο αγώνας των αγροτών σε κρίσιμη φάση

Το κακοστημένο κυβερνητικό σόου όπου, εν είδη τελεσίγραφου, ανακοίνωσε με ωμή σκληρότητα μέτρα ψίχουλα, καταρρίπτει κάθε αυταπάτη για τη διάθεση των εντολοδόχων κεφαλαίου και Ε.Ε. να μετριάσουν έστω την αντιαγροτική πολιτική που οδηγεί σε νέο κύμα ξεκληρίσματος τη φτωχομεσαία αγροτιά.

Τώρα η κυβέρνηση μπροστά στην ανάγκη ζωής των αγροτών να συνεχίσουν ν’ αντιστέκονται, μεθοδεύει ξανά την τρομοκρατία με αναθέρμανση της παραγγελίας του Αρείου Πάγου για διώξεις, την προπαγάνδα των ΜΜΕ και κάθε άλλο βρώμικο τρόπο για ν’ αποδυναμώσει και να καταστείλει τον σπουδαίο αγώνα, που ξεπερνά τις 40 μέρες στις εθνικές οδούς όλης της χώρας. Τίποτα όμως μέχρι στιγμής από κυβερνητικής πλευράς δεν έφερε αποτέλεσμα. Το δίκιο δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων του μόχθου δε συκοφαντείται, ούτε τρομοκρατείται.

Ξεκάθαρα ο σπουδαίος αγώνας των αγροτών αγγίζει και επιδρά το σύνολο των εργαζομένων που ζουν οι ίδιοι τη στυγνή εκμετάλλευση και την οικονομική ασφυξία από την πολιτική «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο». Αντικειμενικά ο μόνος πολιτικός στόχος για την υπεράσπιση της ζωής των αγροτών – εργαζομένων είναι η ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης – κεφαλαίου – Ε.Ε. που συνθλίβει τον κόσμο της δουλειάς. Αντικειμενικά αυτό θέτει ο αγώνας των αγροτών. Αυτή η πολιτική στην ύπαιθρο ευνοεί τις λίγες καπιταλιστικές αγροτικές επιχειρήσεις, τα μονοπώλια που καταχρεώνουν τους αγρότες με τα πανάκριβα τρακτέρ και όλα τα αγροεφόδια, αλλά και μεγαλέμπορους μεταποιητές, super market που κερδοσκοπούν ασύστολα από το χωράφι μέχρι το ράφι.

Οι αγρότες παλεύουν για εισόδημα από το μόχθο τους και η κυβέρνηση απροκάλυπτα αρνείται να το συζητήσει. Μόνη έγνοια της κυβέρνησης από την πρώτη μέρα ήταν ο αποπροσανατολισμός, η συκοφάντηση, το χτύπημα των μπλόκων και του αγώνα των αγροτών. Και όμως, ακόμη και σήμερα που η επιμονή στα μπλόκα και τον αγώνα έχει αποκαλύψει την κυβερνητική γύμνια και ωμότητα, παραμένει η αποπροσανατολιστική άποψη για διάλογο μ’ αυτούς που είναι πολιτική τους το ξεκλήρισμα των αγροτών.

Ξεκάθαρα η εναπόθεση ελπίδων στο διάλογο με τον Χατζηδάκη, τον Τσιάρα ή με το Μητσοτάκη υπονομεύει την ανάγκη για αποφασιστική κλιμάκωση και αγώνα διαρκείας μέχρι ν’ αναγκαστεί σε υποχώρηση η κυβέρνηση. Η αποφασιστική συνέχιση του αγώνα δεν είναι κάτι εύκολο, μα είναι ο μόνος δρόμος κόντρα στην πολιτική ξεκληρίσματος των αγροτών. Αντίθετα, η καλλιέργεια της απάτης του διαλόγου είναι αυτό που σκληραίνει και αποθρασύνει την κυβέρνηση, παρά το ολοφάνερο στρίμωγμά της. Η ενίσχυση από τους εργαζόμενους της πόλης με αγωνιστική αλληλεγγύη στους αγρότες με παράλληλους αγώνες για το μεροκάματο και τα δικαιώματα που συνθλίβει η επίθεση του κεφαλαίου, είναι αναγκαία.

Το κοινό μέτωπο όλου του κόσμου της δουλειάς αποκαλύπτεται αναγκαίο και στον όποιο βαθμό κατακτηθεί, ανοίγει δρόμους για αποφασιστική και αποτελεσματική αντίσταση στην επίθεση κεφαλαίου – κυβέρνησης – ιμπεριαλιστών.