Ωμότητα και βαρβαρότητα μέσα και έξω από τις ΗΠΑ

Όταν ο Τραμπ μίλησε για Ριβιέρα στη Γάζα, βοήθησε τους περισσότερους να καταλάβουν πως η γενοκτονία των Σιωναζιστών ήταν κοινή απόφαση ΗΠΑ- Ισραήλ για να υπηρετηθούν, με την αναβάθμιση του μαντρόσκυλού τους, τα σχέδια των ΗΠΑ για τη Μέση Ανατολή.

Στην πράξη πάντα υπάρχουν οι περιπλοκές και συχνά έχει αποδειχθεί πως ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός μ’ όλη την ισχύ και τη βαρβαρότητα που διαθέτει δεν είναι ωστόσο παντοδύναμος. Έτσι μετά το συνεχιζόμενο δράμα των Παλαιστινίων, το αντίστοιχο με την καταστροφή της Συρίας (που κατέληξε στον υπό την εύνοια των ΗΠΑ Τζολάνι της Αλ Κάιντα), κανένας δεν ξέρει ποια θα είναι τα επόμενα επεισόδια στην πολύπαθη γη της Μέσης Ανατολής. Αν πάμε πιο πίσω στην εγκληματική καταστροφή του Ιράκ από τις ΗΠΑ και τους πρόθυμους ή στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας τότε που το ΝΑΤΟ αντικαθιστούσε τον ΟΗΕ (επί Κλίντον) θα δούμε πως, η ωμότητα, η βαρβαρότητα και η καταπάτηση κάθε έννοιας Διεθνούς Δικαίου δεν είναι κάτι νέο για τις ΗΠΑ. Αξίζει εδώ να θυμίσουμε πως η φρίκη της Χιροσίμα υπήρξε για να αποδείξουν οι ΗΠΑ πως είναι ικανές για τη χρήση του νέου όπλου επί ζωντανού στόχου. Όπως σήμερα ξέρουμε ήδη γνώριζαν την καταστροφική του ισχύ από τη δοκιμή στην έρημο Αλαμογκόρντο του Νέου Μεξικού.

Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ενσωματώνει σήμερα στην πρωτοκαθεδρία, μα δεν ήταν ο πρώτος στη χρήση ωμής βίας και βαρβαρότητας μιας και πέραν της ναζιστικής Γερμανίας οι αποικιοκράτες της «πολιτισμένης» Δύσης αιώνες πριν και για αιώνες «δίδαξαν» στον πλανήτη τον πολιτισμό τους. Όσο για το θέμα της καταδίωξης των μεταναστών και τον αγριανθρωπισμό του ICE, που δαπανά 85 δις το χρόνο, πάλι στις ΗΠΑ του ρατσισμού και της (με κρατική συμπάθεια δράση) Κου Κλουξ Κλαν, έχουμε δει και χειρότερα. Γενικότερα στα πλαίσια της λειτουργίας ενός συστήματος που βασίζεται στην εκμετάλλευση, τον τρόμο και τον πόλεμο δεν υπάρχουν όρια. Μόνο η πάλη των μαζών, όπως συνεχώς αποδείχνει η ιστορία μπορεί να βάλει όρια στη βαρβαρότητα. Αυτό δεν ανατράπηκε ποτέ αν και η αλματώδης έφοδος της εργατικής τάξης και του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος για περίπου έναν αιώνα (από την κομμούνα μέχρι τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση) υπήρξε απειλή για το σύστημα και επέβαλε με την ισχύ της άλλα ήθη. Ήθη και περιορισμούς που ακόμη και σήμερα [αρά τη διάλυση του κινήματος της εργατικής τάξης η παραβίασή τους εξοργίζει τους λαούς και πυροδοτεί επικίνδυνες αντιστάσεις. Όμως σήμερα η βαρβαρότητα επελαύνει.

Σήμερα στις ΗΠΑ το χειρότερο για ένα ανασφάλιστο είναι να τραυματιστεί και να νοσηλευτεί λίγες βδομάδες στο νοσοκομείο. Και αυτό γιατί ακόμη και ένας όχι ιδιαίτερα σοβαρός τραυματισμός θα του κοστίσει την υπερχρέωσή του ίσως για μια ζωή. Δεκάδες χιλιάδες ανασφάλιστοι πεθαίνουν καθημερινά αβοήθητοι. Εργαζόμενοι και όχι μόνο οι άνεργοι πλέον, ζουν άστεγοι στα αυτοκίνητά τους και σε σκηνές… Η κατάσταση επιδεινώνεται καθημερινά με την ανελέητη ακρίβεια και τις συνεχείς περικοπές κοινωνικών δαπανών για να καλυφθεί η δραστική μείωση των φόρων του κεφαλαίου. Και όμως η Ομοσπονδιακή ICE δαπανά 85 δις για να στηθεί η ρωμαϊκή αρένα της εποχής μας, για τους μετανάστες. Βασικά για να περάσει ο φόβος και να επιβληθεί η υποταγή σε εκατομμύρια μεταναστών εργατών. Ταυτόχρονα να δηλητηριαστεί η σχέση «ντόπιων» και μεταναστών για να διασπαστεί, όπως και στο μακρινό Αμερικάνικο παρελθόν, η εργατική τάξη των ΗΠΑ που στις μέρες μας η άγρια επίθεση την οδηγεί ήδη σε αξιόλογες αντιστάσεις.

Το 1 τρις σε όπλα που θα γίνει έως 1,5 τρις, υπηρετεί την ιμπεριαλιστική τρομοκρατία, τη δυνατότητα επεμβάσεων και επιβολής ισχύος, χωρίς να χωράνε αμφισβητήσεις. Όσο κρίσιμη είναι η εξέλιξη της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ, άλλο τόσο και με άμεση συσχέτιση είναι το εσωτερικό μέτωπο. Η ταξική πάλη, η πάλη των μαζών εντός και εκτός των ΗΠΑ θα κρίνει σε τελευταία ανάλυση τις εξελίξεις. Η πάλη για το μεροκάματο και τα δικαιώματα στη ζωή και η πάλη ενάντια στον πόλεμο, με κρίσιμο το πρώτο μέτωπο για να υπάρξουν και τα δύο, είναι πάντα τα πιο σπουδαία μέτωπα πάλης των λαών όσο παραμένει το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου. Απ’ αυτό και πάντα σε σύνδεση μ’ αυτά προκύπτει και η ανάγκη καθημερινής πάλης ενάντια στη φασιστικοποίηση, με κρίσιμες πλευρές τη δαιμονοποίηση των μεταναστών, την ισλαμοφοβία, κ.ο.κ.

Δεν αποτελούν τα παραπάνω ιδεοληψίες παραγόντων του συστήματος ή ιδεολογικές εμμονές. Όχι ότι λείπουν οι Πλεύρηδες και ο ρατσισμός από το πλαίσιο λειτουργίας του συστήματος. Σήμερα μάλιστα μπαίνουν, όχι τυχαία, στην πρώτη γραμμή. Ο Τραμπισμός, σαν ωμή έκφραση της πολιτικής «όλα στο κεφάλαιο», μάλλον ήρθε για να μείνει στις ΗΠΑ, ότι και αν γίνει στις ενδιάμεσες εκλογές. Οι δολοφονίες Αφροαμερικανών άλλωστε ήταν από τα χρόνια του Ομπάμα καθημερινό αποτέλεσμα της δράσης της αστυνομίας και των μηχανισμών καταστολής.

Κάθε άλλο παρά, στην Ελλάδα ο Πλεύρης, στις ΗΠΑ ο Τραμπ ή η Λεπέν στη Γαλλία θέλουν να διώξουν τους μετανάστες. Κάθε άλλο και αυτό είναι απόλυτο. Πως θα στελεχωθεί η παραγωγή σε εργατικό δυναμικό; Τα εργοστάσια που φύγανε στην Κίνα και αλλού και θέλει λέει ο Τραμπ να έρθουν πίσω; Το σύστημα όσο έχει ανάγκη την εργατική τάξη, άλλο τόσο της επιτίθεται ωμά και άγρια. Το αν το πετυχαίνει ή όχι και πόσο, κρίνεται στην ταξική πάλη. Και μη ξεχνάμε οι μετανάστες σε κάθε χώρα είναι κομμάτι της εργατικής τάξης και η αλληλεγγύη απέναντί τους όρος συγκρότησής της.  Αυτό ισχύει και για τις ΗΠΑ και για κάθε χώρα. Η ευνόηση της διαδικασίας της εκ νέου συγκρότησης της εργατικής τάξης είναι η μόνη αποτελεσματική συμβολή στον αγώνα για την ανθρωπιά!