Περί αναγνώρισης Παλαιστινιακού κράτους

Ας ξεκινήσουμε από τον Τσίπρα που κατηγορεί την κυβέρνηση που δε συμπεριλαμβάνεται στις περίπου 140 χώρες που αναγνώρισαν τώρα ή από καιρό Παλαιστινιακό κράτος. Άλλωστε όπως θα έλεγε και το ΚΚΕ τέτοια απόφαση διαθέτει και  μάλιστα ομόφωνα, το ελληνικό κοινοβούλιο.

Βέβαια, ο Τσίπρας, που ξέρει να διαβάζει το κλίμα και την παγκόσμια κατακραυγή κατά των Σιωναζιστών, το προχωρά και απαιτεί τάχα και κυρώσεις κατά του Σιωναζιστικού μορφώματος. Σαν απίθανος σαλτιμπάγκος θέλει να ξεχάσουμε προφανώς πως ήταν ο πρώτος που αγκάλιασε τον Νετανιάχου με τις τριμερείς συμμαχίες, πολύ πριν ο Μητσοτάκης τερματίσει την ιστορικά ελεεινή στάση του (για λογαριασμό όλοι τους της αστικής τάξης) απέναντι στους ακόμα και κατά τον ΟΗΕ, γενοκτόνους.

Και γιατί να διστάσει όταν π.χ. Γάλλοι και Εγγλέζοι ιμπεριαλιστές που απαγόρευαν ακόμη και την παλαιστινιακή σημαία, τώρα κάνουν τον ελιγμό τους και χάριν ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και λαϊκών πιέσεων αναγνωρίζουν λέει Παλαιστινιακό κράτος;  Η λαϊκή κατακραυγή πιέζει και αυτό είναι σημαντικό μπροστά σε μια βαρβαρότητα απ’ αυτές που η πάλη των λαών στον προηγούμενο αιώνα έδωσε την εντύπωση πως ανήκουν στο παρελθόν…

Όμως κανείς δεν επιτρέπεται να θρέφει αυταπάτες για τις κινήσεις του ιμπεριαλισμού, των αντιδραστικών αραβικών καθεστώτων και όλων των δυνάμεων του συστήματος. Όταν και αν κάποτε αποφασίσουν παύση πυρός όλοι αυτοί και το επιβάλλουν (όπως ξέρουν και μπορούν) στο μαντρόσκυλό τους, τότε το μέγιστο που βλέπουν με δοσμένους τους αρνητικούς συσχετισμούς για τους λαούς, είναι όχι απλά ένα κράτος Mπατουστάν όπως ίσως έβλεπαν κάποτε, ούτε απλά ένα προτεκτοράτο.  Όλοι αυτοί συζητάνε ήδη μετά την εξόντωση (η Αλμπανέζε ήδη μίλησε για πολλές εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς) και την καταδίωξη μεγάλου μέρους του πληθυσμού, τον αναγκαστικό χωροταξικό, διοικητικό και πολιτικό έλεγχο μέσω διανομής νερού- φαγητού και με τις κάννες των πολυβόλων. Μιλάνε για συμμετοχή στο στρατό και τους μηχανισμούς ελέγχου και αιματηρής καταστολής των αραβικών κρατών και με κάποιο τρόπο της αρχής του Αμπάς, που εκλιπαρεί λακέδικα για ότι του δοθεί. Στόχος, και των όψιμων υπερασπιστών σαν τους Αγγλογάλλους και όλων των συστημικών δυνάμεων, η καταστολή της Παλαιστινιακής Αντίστασης.

Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα… Το ίδιο βέβαια ισχύει και για την πλευρά της Παλαιστινιακής Αντίστασης μια και εκεί η ίδια η ζωή επιβάλλει ένας στο χώμα πολλαπλάσιοι στον Αγώνα.

Όχι δεν υποτιμάμε και φαίνεται την αγριότητα των Σιωναζιστών και ιμπεριαλιστών. Όμως ιδιαίτερα για τους Παλαιστίνιους και πολλούς άλλους λαούς η Αντίσταση δεν είναι επιλογή. Είναι ανάγκη. Ανάλογα είναι τα πράγματα και στο ταξικό πεδίο με την εργατική τάξη που έχει είναι αλήθεια να διανύσει δρόμο μέχρι να βρει το δρόμο της, μα δε θα ξεχαστεί. Το έχει  ανάγκη ζωής και θα τον βρει το δρόμο, όσο κι αν οι Τραμπ, οι Μακρόν και οι Μητσοτάκηδες εμφανίζονται σήμερα παντοδύναμοι και όντως χωρίς αντίπαλο. Κόντρα στη βαρβαρότητα της εποχής. Είμαστε με την Αντίσταση. ΟΙ ΛΑΟΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ!