Στην ωμότητα του κεφαλαίου ιμπεριαλιστών η εργατική τάξη και όλος ο κόσμος της δουλειάς έχει ανάγκη ζωής να αντιτάξει αποφασιστικά αγώνα και απεργία

Η ωμότητα δεν έλειψε ποτέ από τα έργα του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου. Όμως στις μέρες μας απουσία απειλής, με δοσμένη τη διάλυση της εργατικής τάξης και του κινήματος της, το σύστημα αποκαλύπτει πλήρως τη βαρβαρότητα του σχεδόν χωρίς περιστροφές και χωρίς να επενδύει πολλά στον εξωραϊσμό της πραγματικότητας. Η συστηματική γενοκτονία στην Παλαιστίνη μέσα και από το βομβαρδισμό προσφυγικών καταυλισμών και νοσοκομείων σε on line μετάδοση είναι ένα δείγμα.

Η «πολιτισμένη» Δύση με μπροστάρη τις ΗΠΑ στηρίζει σταθερά το Ισραήλ και ενώ κηρύττει την ισλαμοφοβία αγκαλιάζει τους τζιχαντιστές προερχόμενους από την Αλ Κάιντα στη Συρία και τους στηρίζει για να γίνουν ένα ακόμη αντιδραστικό και μαύρο καθεστώς στα μέτρα και με την ευλογία του «πολιτισμένου» κόσμου.

Στην ταπεινή πραγματικότητα των οικονομικών μεγεθών, απ’ όπου όλα ξεκινούν και όλα εκεί αποτυπώνονται, η ωμότητα είναι ακόμη μεγαλύτερη. Το σφαγείο της Μέσης Ανατολής και το ακόμη μεγαλύτερο της Ουκρανίας με τις πολλές εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και σακατεμένους παρά τον τρόμο που έσπειρε στους λαούς, ιδιαίτερα μετά τη φουντουκιά του ρώσικου ιμπεριαλισμού, κάθε άλλο παρά έσπειρε τον τρόμο στις αγορές και την καπιταλιστική οικονομία σε παγκόσμια κλίμακα.

Παρότι ο δικαιολογημένος φόβος των λαών και η συστηματική καλλιέργεια και αξιοποίηση του τρόμου έστειλε τον κόσμο να αναρωτιέται για καταφύγια και να ψάχνει χάπια ιωδίου, ωστόσο οι οικονομίες παρά τα χρέη και την αξεπέραστη κρίση τους δε τρομάζουν αντίθετα καλά κρατούν, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, και πολύ περισσότερο σ’ ότι αφορά τα κέρδη των τρισεκατομυριούχων.

Όχι μόνο δεν πτοούνται τα κέρδη μα αντίθετα θρέφονται από το αίμα των ανθρωποσφαγείων. Συνηθίζουν μάλιστα να μη τρομάζουν οι αγορές από τα λεγόμενα γεωπολιτικά γεγονότα. Και δεν έχουν άδικο όσο απουσιάζει η απειλή του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος που για έναν ολάκερο αιώνα, μετά την κομμούνα και ιδιαίτερα μετά την Οκτωβριανή,  τάραξε τον ύπνο του κόσμου των εκμεταλλευτών του καπιταλισμού. Στις μέρες μας δεν έχουν λόγους για την ώρα να ανησυχούν. Έτσι μετά το Μακρόν που έβαλε τα τανκς και πέρασε το ασφαλιστικό αλλά μας «έσωσε» από το φασισμό της Λεπέν… ήρθε η εποχή του Τραμπ και του αδιαμεσολάβητου Έλον Μασκ να βάλει στην άκρη την αστική υποκρισία των «δημοκτρατών» και να πει τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

Τι τα θέλουμε λένε τα δωρεάν σχολεία και τα νοσοκομεία. Αλυσοπρίονο στις κοινωνικές παροχές, κυνήγι μαγισσών για πιο στυγνή εκμετάλλευση  των μεταναστών και δασμούς που θα πληρωθούν από τη λαϊκή κατανάλωση  μέσα από νέα κύματα ακρίβειας. Έτσι παρά το δυσθεώρητο χρέος των ΗΠΑ θα ελαφρυνθούν αποφασιστικά οι κεφαλαιοκράτες και γενικότερα θα βρεθεί δημοσιονομικός χώρος για την πολιτική όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο με  όρους απόλυτου κυνισμού και ωμότητας και όπως δηλώνεται χωρίς την ανάγκη για περιττές αστικές υποκρισίες. Φυσικά δεν είναι θέμα προσώπων. Το έδαφος στρώνεται συστηματικά εδώ και δεκαετίες και ιδιαίτερα το ιμπεριαλιστικό κράτος έχει συνέχεια… Το ζήτημα για νεοφιλελεύθερους και παλαι ποτέ σοσιαλδημοκράτες, είναι η απειλή… Και για την ώρα η εργατική τάξη, μετά από μια λαμπρή πορεία συγκρότησής της και των συμμαχιών της τέτοιας που την καθιστούσαν απειλή, εδώ και κάμποσες δεκαετίες είναι σε φάση διάλυσης. Αυτή  η λαμπρή πορεία της συγκρότησης της  εργατικής τάξης και εφόδου των κολασμένων της γης, καθώς και η πορεία διάλυσης που ξεκινά από τα χρόνια της Θάτσερ και του Ρήγκαν, είναι γεγονότα και καταστάσεις ιστορικής σημασίας που δε μπορούν να αγνοούνται αν θέλουμε να καταλάβουμε πως φτάσαμε ως εδώ. Όσο για τον σκοταδισμό του Τραμπ και των απανταχού της ακροδεξιάς, αυτοί που το οχτάωρο δε τους φτάνει και δουλεύουν ατελείωτες ώρες για το νοίκι, τα τρόφιμα και το ηλεκτρικό, όπως και τα θύματα των ανθρωποσφαγείων, είχαν ανατριχιάσει πολύ νωρίτερα….Από τότε που ο Σόιμπλε ζήτησε διπλά πουλόβερ έως πρόσφατα που ο Ρούτε του ΝΑΤΟ θέλει να κοπούν οι δαπάνες για περίθαλψη και να επενδύσουμε σε πυραύλους, F35 και RAFAL.

Χρόνια μετά τους ανθρακωρύχους στα χρόνια της Θάτσερ οι εργάτες στην Αγγλία, τη Χιλή, την Ινδία, τη Γαλλία ακόμη και στις ΗΠΑ αντιστέκονται. Αντιστάθηκε ο κόσμος της δουλειάς και στη χώρα μας μα η πορεί διάλυσης της εργατικής τάξης είχε ήδη διαμορφώσει τα δεδομένα της. Έτσι η λαίλαπα των μνημονίων επιτάχυνε την επίθεση του κεφαλαίου, που είχε μάλιστα τη στήριξη των ιμπεριαλιστικών θεσμών, και οι ντόπιοι και ξένοι δυνάστες του κεφαλαίου επέβαλαν την ωμή βαρβαρότητα των συμφερόντων τους. Συνεχίζουν μάλιστα στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας πια επιταχυνόμενης και συνολικής αντιδραστικής ρότας των εξελίξεων οι δυνάμεις του κεφαλαίου την επίθεσή τους και στη χώρα μας χωρίς σταματημό.

Ακρίβεια, νόμος Χατζηδάκη, πετσόκομμα ταμείου ανεργίας, αλγόριθμοι στα μέτρα του κεφαλαίου για τους μισθούς και τελικά ολοένα οι μισθοί φτώχειας γίνονται μισθοί πείνας την ίδια ώρα που σύνταξη, περίθαλψη και κάθε ένοια κοινωνικού μισθού εξανεμίζονται συστηματικά. Η ωμότητα του συστήματος στο προχώρημα της βαρβαρότητας είναι ήδη μια πραγματικότητα από τις ΗΠΑ και τη Γαλλία μέχρι τις εξαρτημένες από τον ιμπεριαλισμό χώρες σαν τη χώρα μας και ακόμη χειρότερα στη Λατινική Αμερική, την Αφρική και την Ασία.

Οι αντιστάσεις δεν καταφέρνουν να φρενάρουν αποτελεσματικά για την ώρα την επίθεση και αυτό δεν κρύβεται, ούτε χρειάζεται να κρύβεται τάχα για να μην απογοητεύονται οι εργαζόμενοι. Αυτό που χρειάζεται για να ενισχύονται οι αντιστάσεις που ποτέ δεν έπαψαν, είναι να ξεκαθαρίσουμε τη φύση του συστήματος αλλά και τα χαρακτηριστικά της περιόδου που διανύουμε σε σχέση με την ταξική πάλη και τα πραγματικά της ελλείμματα. Οι βερμπαλισμοί περισσεύουν και δεν ωφελούν όπως δεν ωφελεί η άρνηση της γείωσης και η αναζήτηση ξανά και ξανά ανύπαρκτων εύκολων δρόμων.

Με τόλμη, με επίγνωση αλλά και κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς είναι χρήσιμο και αναγκαίο σήμερα να διακηρύξουν οι αριστερές δυνάμεις πως ο κόσμος της δουλειάς που παράγει τον πλούτο της κοινωνίας έχει δικαίωμα στις σπουδές, στην περίθαλψη, στη σύνταξη όταν γεράσει και σε δουλειά χωρίς εξοντωτικά ωράρια και εντατικοποίηση με ΜΙΣΘΟ ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. Αν λιμοκτονούν οι εργαζόμενοι δε θα αποφύγει η χώρα τη χρεοκοπία. Αν χρεοκοπήσει ξανά τη χώρα η πλουτοκρατία αυτό δε θα γίνει επειδή κέρδισαν αύξηση οι εργαζόμενοι. Ούτε τις ΗΠΑ θα τις καταλάβουν οι εξωγήινοι αν δεν αυγατίσει τα κέρδη του ο Μασκ, ο Μπέζος και οι άλλοι του κηφηναριού.

Η εργατική τάξη και ο κόσμος της δουλειάς πρέπει να παλέψει για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς στο κόστος της ζωής αψηφώντας αλγόριθμους, νόμο Χατζηδάκη και κυρίως το πλαίσιο της ιδεολογικής τρομοκρατίας και των εκβιασμών που παραλύουν τη δυνατότητα συλλογικής πάλης. Κάθε αριστερή οργάνωση, συλλογικότητα και αγωνιστής έχει την ευθύνη που του αντιστοιχεί για τη διαμόρφωση όρων αγώνα και απεργίας, ιδιαίτερα σε κλάδους του δημοσίου που ίσως είναι πιο εφικτό. Τίποτα δεν κορυφώθηκε όπως αποδεικνύεται με την απεργία στις 20 Νοέμβρη. Ο αγώνας για πραγματικές αυξήσεις σε μεροκάματα και μισθούς είναι κρίσιμος και αναγκαίος και παρόλα αυτά στην ουσία η ιδεολογική τρομοκρατία του συστήματος καθηλώνει τη λεγόμενη αριστερά ακόμη και από το να θέτει αποφασιστικά και επίμονα την ανάγκη συγκρότησης του κρίσιμου μετώπου πάλης του λαού για το μεροκάματο και τα δικαιώματά του στη δουλειά κόντρα στην εξοντωτική εκμετάλλευση χωρίς όριο.

Όμως ούτε η ιστορία τελείωσε, ούτε είναι ακατόρθωτο να ξεσπάσουν σπουδαίοι αγώνες παρά και ενάντια στους αρνητικούς συσχετισμούς. Οι στρατιές των προλετάριων της εποχής μας μα και όλων των κολασμένων της γης πυκνώνουν. Η ταξική πάλη δεν τελείωσε πολύ περισσότερο τώρα που οξύνονται στο έπακρο οι ταξικές αντιθέσεις. Η εποχή είναι σκοτεινή, επικίνδυνη μα και ενδιαφέρουσα. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, μα για να βρει ο εργάτης το δίκιο του πρέπει ν’ αντισταθεί στη βαρβαρότητα. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει και αυτό αφορά τη ζωή, το δίκιο των ανθρώπων της δουλειάς, μα τελικά και την Ειρήνη και το μέλλον της ανθρωπότητας που απειλείται πολλαπλά από το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου.