Το εργοστάσιο των εργοστασίων του θανάτου

Να που έρχεται να επιβεβαιωθεί η πρόσφατη δήλωση του Δένδια για τα φέρετρα που πρέπει να στο εργοστάσιο των εργοστασίων του θανάτου να συνηθίζουμε, σε Ελλάδα και Ευρώπη. Στο σήμερα, όχι σε κάποιον αυριανό πόλεμο. Στους 201 νεκρούς ΕΡΓΑΤΕΣ μέσα σε 1 χρόνο. Στους πολλαπλάσιους σακατεμένους, στους μη υπολογισμένους και αδήλωτους θανάτους μεταναστών χωρίς χαρτιά, στους πνιγμένους πρόσφυγες στις βάρκες νότια της Κρήτης και στους εκατοντάδες νεκρούς στην Πύλο.

5 νεκρές εργαζόμενες στην νυχτερινή βάρδια του εργοστασίου, αφήνουν συζύγους, παιδιά, οικογένειες και το κόσμο της δουλειάς να θρηνούν ένα ακόμη εργοδοτικό έγκλημα. Μια φρικτή δολοφονία, με ηθικούς αυτουργούς το κεφάλαιο, την αστική τάξη, την κυβέρνηση, την εργοδοσία, όσους υπηρετούν την πολιτική όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο. Την πολιτική που φέρνει γκρέμισμα δικαιωμάτων και κατακτήσεων, την υποταγή στο δίκιο της πλουτοκρατίας, την πολιτική που εξασφαλίζει το αυγάτισμα των κερδών του κεφάλαιου, βασισμένο πάνω στον κλεμμένο ιδρώτα και στο αίμα της εργατικής τάξης.13ωρα νόμιμα, 6 μερα και 7μερα, απελευθέρωση απολύσεων, συμβάσεις α λα καρτ, κάθε λογής μέτρα αντεργατικά και κομμένα ραμμένα στις ανάγκες της εργοδοσίας. Μπροστάρης αυτών των πολιτικών και το εργοστάσιο στα Τρίκαλα, ένα ακόμα εργοστάσιο, ένας χώρος δουλειάς που τα μέτρα προστασίας, η πυρασφάλεια, οι δικλίδες ασφάλειας αντιμετωπίζονται ως βάρος, με την αξία του αυξανόμενου κέρδους να υπερέχει στη ζυγαριά.

Στην Αμερική του Τραμπ οι ωμές δολοφονίες της ICE συγκλονίζουν, όμως κι εκεί οι “σιωπηλοί θάνατοι” της ταξικής καθημερινότητας είναι ανυπολόγιστα μεγαλύτεροι. Στη Λατινική Αμερική, στην Αίγυπτο, στο Κατάρ, στην Ινδία, οι χιλιάδες εργατικές δολοφονίες απλά αντιμετωπίζονται ως “αριθμός” ή “παράπλευρη απώλεια”. Παγκόσμια, το κεφάλαιο στην εποχή της απροκάλυπτης έντασης της επίθεσης και της βαρβαρότητας, στη βάση των συσχετισμών, απαξιώνει συνεχώς την εργατολαϊκή ζωή.

Μα σάμπως και τα αετόπουλα του ΠΑΟΚ στους δρόμους καρμανιόλας της Ρουμανίας, έφυγαν “τυχαία”; Δε μας θυμίζουν τίποτα οι δρόμοι αυτοί, τους δρόμους σκοτώστρες στη χώρα μας, στο ΒΟΑ της Κρήτης και αλλού, που δίνουν ετήσια εκατοντάδες νεκρούς; Άραγε αυτοί δεν είναι θύματα της κρατικής αδιαφορίας και αναλγησίας; Των ιεραρχήσεων της πολιτικής που υπηρετούν οι κυβερνήσεις κάθε “χρώματος και ιδεολογίας”, σε κάθε χώρα, παντού στον πλανήτη; Μήπως αν οι δρόμοι ήταν ασφαλείς και χωρίς διόδια, τα οποία ενδεχομένως ανάγκασαν τα παιδιά να ρισκάρουν τις ζωές τους για να τα αποφύγουν, θα είχαμε αποφύγει την (ακόμα μια) τραγωδία;

Ο ορίζοντας σκοτεινιάζει, οι εξελίξεις είναι επικίνδυνες και μυρίζουν μπαρούτι. Όμως η απελπισία, η ασφυξία της καθημερινότητας, ο αγώνας για την επιβίωση, οι θυσίες στο βωμό του κέρδους, οφείλουν να απαντηθούν πριν απόλα. Η απαίτηση των μαζών για ζωή, για ζωή που δεν θα απαξιώνεται από τον οδοστρωτήρα του κεφάλαιου, είναι ανάγκη να συναντήσει τις αντιστάσεις απέναντι στην αντεργατική πολιτική, την πάλη για μεροκάματο, τους αγώνες για τα δίκια του κόσμου της δουλειάς. Για να μετατραπεί ο θρήνος, η οργή, ο φόβος, η απογοήτευση σε υλική δύναμη πάλης απέναντι στους εκμεταλλευτές.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΡΡΑΚΗΣ, μέλος της συλλογικότητας Αντίσταση και Πάλη