Ζήτω η φιλία και η αλληλεγγύη των λαών.

Βρισκόμαστε σε μια εποχή της οποίας οι εικόνες βαρβαρότητας απέναντι στην Εργατική Τάξη και τους λαούς όλου του κόσμου αποτελούν καθημερινή απτή πραγματικότητα.

Το “διάβασμα” των ταξικών συσχετισμών της ήττας του ΕΕΚΚ και της αποσυγκρότησης της Εργατική τάξης, από τις  δυνάμεις του καπιταλισμού – ιμπεριαλισμού, είναι το έδαφος στο οποίο εξελίσσεται και με σημερινούς όρους η επίθεση. Συνθέτει και αυτό με τη σειρά του, την αντιδραστική τροχιά όπου κινούνται οι εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο και σε βάρος του κόσμου της δουλειάς και του μόχθου, σε βάρος των κολασμένων ντόπιων και ξένων.

Η δίχως αναστολές και στη βάση των ταξικών συσχετισμών, επίθεση του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου, εξελίσσεται σήμερα με όρους κατά πολύ σφοδρότερους και απέναντι στους κατατρεγμένους.

Από τη “Μέκκα” των ΗΠΑ και όχι ως λόξα του Τράμπ, έως τις λεγόμενες “δημοκρατίες” της ΕΕ και τους άλλους αναδυόμενους ιμπεριαλιστές της Ανατολής, επιλέγεται και προωθείται με όρους σκληρής καταστολής και σύγχρονης φασιστικοποίησης η φυλετική διάσπαση της εργατικής τάξης.

Ο πολεμικού χαρακτήρα φραγμός στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό, οι πεζοναύτες στους δρόμους του Σικάγο και σε άλλες αμερικανικές πόλεις, κινούνται κατασταλτικά προς τα έξω και προς τα μέσα, η αναθεώρηση του νομικού πλαισίου απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες στη Γερμανία και σε συνέχεια σε όλη την ΕΕ, όπως και οι πρόσφατες δηλώσεις Πούτιν σχετικά με το ζήτημα της διαχείρισης των ροών της μετανάστευσης, υποδηλώνουν την ταξική σύμπνοια των εκμεταλλευτών ανά τον κόσμο.

Στη σημερινή εποχή το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν επιδιώκει τον προστατευτισμό από τους “βάρβαρους”, μα τον έλεγχο και την αξιοποίηση με ληστρικούς όρους των πιο ευάλωτων στη βάση της μετανάστευσης και του ξεριζωμού, κομματιών της εργατικής τάξης. Με σκοπό την παρά πέρα διάσπαση της και αποτέλεσμα αυτού την αποκόμιση όλο και μεγαλύτερης υπεραξίας από τους πραγματικούς παραγωγούς του πλούτου εν γένει και ανεξάρτητα από “ράτσες”.

Γέννημα των “νέων”αυτών καιρών, αποτελούν και οι εικόνες – πραγματικότητα της φρίκης που αντιμετωπίζουν της γης οι κολασμένοι και στη χώρα μας μέσα, έξω και πάνω στα σύνορα

Δεν είναι βίτσιο της κυβέρνησης της ΝΔ η φετίχ της δεξιάς η πολιτική που γέννησε και θα ξανά γεννήσει ναυάγια σαν αυτό στην Πύλο, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τον καθημερινό εφιάλτη που ζουν οι “ξυπόλητοι”. Το σύστημα λειτουργεί συγκεκριμένα και αποφασισμένο ως προς και αυτό το ζήτημα.

Πλάι στη συνέχιση του γκρεμίσματος των κατακτήσεων, αυτές τις μέρες με την προώθηση του νομοσχεδίου για το 13ωρο, στη σταθερή προσήλωση ως προς τη μείωση του εργασιακού κόστους στη χώρα και τους μισθούς φτώχειας που μετατρέπονται σε μισθούς πείνας, έρχεται και το φασίζον πλαίσιο που συγκροτείται απέναντι σε μετανάστες και πρόσφυγες.

Αν αυτά πολύ συνοπτικά δίνουν μια αίσθηση της πραγματικότητας, το ζήτημα που μας τίθεται είναι τι κάνουμε με αυτήν.

Για εμάς και όσο μπορούμε να το προσεγγίσουμε προς ώρας, η απάντηση στις μεθοδεύσεις αυτές του συστήματος, έγκειται στη δημιουργία εκ νέου όρων Πάλης και Αντίστασης. Όχι γενικά και αόριστα όμως. Πολύ πολύ συγκεκριμένα.

Δεν είναι από τα εύκολα, μα δεν έχει στην “πιάτσα” άλλες παρακαμπτήριες οδούς.

Στους σημερινούς αγώνες ενάντια στα σφαγεία των ιμπεριαλιστών, στην πάλη ενάντια στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Με τη γραμμή της αλληλεγγύης και της Λεφτεριας για τους Παλαιστίνιους. Της απεμπλοκής της χώρας από τους εμπρηστικούς άξονες συνεργασίας με τα αντιδραστικά καθεστώτα της περιοχής, την πάλη για την παύση κάθε συνεργασίας με το σιωναζιστικό μαντρόσκυλο.

Εκεί δένεται η φιλία και η αλληλεγγύη των λαών. Εκεί εμπεδώνεται η ανάγκη της κοινής τους πάλης και αγώνα.

Στα πρωτεύοντα “μικρά” που άλλοι προσπερνούν με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, οικοδομείται η ενότητα συμφερόντων των από κάτω.

Στους κοινούς αγώνες για το ψωμί και τους όρους με τους οποίους κατακτιέται το μεροκάματο σήμερα, οικοδομείται στη βάση και στα μέτρα του σήμερα, η ταξική ενότητα συμφερόντων Μαύρων, λευκών και κίτρινων και ότι άλλο βάλλουμε ως προσδιορισμό για την ουσιαστικότερη διάσπαση της τάξης των εκμεταλλευομένων.

Εκεί και μόνο εκεί.

Στην καθημερινή και με ειλικρίνεια προθέσεων ενεργό εμπλοκή με τα λαϊκά προβλήματα μικρά ή μεγαλύτερα.

Με κάθε ένα αγωνιστή/συλλογικότητα/οργανωμένη προσπάθεια και με την αντίληψη της κοινής δράσης την ενότητα και την πάλη.

Μπορεί να γίνει καθαρό, να κατακτιέται από τον κάθε έναν που μπαίνει αντιστεκόμενος / μαχόμενος στην υπόθεση της λαϊκής Αντίστασης και Πάλης ότι η πάλη ενάντια στη διάσπαση σε Έλληνες και ξένους, αποτελεί και αυτή “στοίχημα”… εποχής, στο οποίο οφείλουμε να συμβάλλουμε ώστε να κερδηθεί, μέσα στους αγώνες και από τους αγώνες. Μέσα στην πάλη και με όρους πάλης.