Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει…. Η χώρα των ακριβών τιμών και των χαμηλών μισθών…

Πληθαίνουν οι τοποθετήσεις και οι διαπιστώσεις με δημοσιεύματα στον τύπο, πως η ακρίβεια κατατρώει το λαϊκό εισόδημα. Αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα βιώνει, με οδυνηρό και τραγικό πολλές φορές τρόπο, η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου της δουλειάς που δυσκολεύεται να καλύψει βασικές- θεμελιώδεις ανάγκες κάθε μήνα. Έτσι οδηγείται σε περικοπές ακόμη και στα τρόφιμα, περιορίζοντας δραματικά την κατανάλωσή τους, όπως αυτό παρουσιάζεται μέσα από τελευταίες δημοσκοπήσεις. Αυτή είναι η πραγματικότητα των λαϊκών νοικοκυριών με εισόδημα που καλύπτει πλέον, λίγο πάνω από, τις μισές μέρες του μήνα και πάνω από τους μισούς εργαζόμενους οδηγούνται σε αναζήτηση δεύτερης δουλειάς (σύμφωνα με στοιχεία της έρευνας Workmonitor 2026 της Randstad) για να καλύψουν τις υπόλοιπες μέρες!

Το λεγόμενο καλάθι της νοικοκυράς συρρικνώνεται συνεχώς. Βασικά αγαθά για τον καθημερινό βιοπορισμό έκαναν στην κυριολεξία φτερά. Οι τιμές στο κρέας εκτοξεύτηκαν, τα φρουτολαχανικά γίνονται απλησίαστα, το κόστος της στέγης μεγάλος βραχνάς (αντιστοιχεί στο 55% και πάνω του μισθού και με τάσεις συνεχώς αυξανόμενες), όπως και το ηλεκτρικό και η θέρμανση, ενώ οι σπουδές των παιδιών έχουν γίνει δυσβάσταχτο κόστος για τη λαϊκή οικογένεια και μεγάλη είναι η αγωνία για το κόστος της περίθαλψης όταν και αν αυτή χρειαστεί. Καμιά σκέψη και δυνατότητα βέβαια για πρόληψη!! Τα στοιχεία μιλάνε για πάνω από 350 κωδικούς που έχουν διπλασιαστεί ως οκταπλασιαστεί οι τιμές τους την 5ετία 2021ως 2025.

Αυτή η πραγματικότητα δεν κρύβεται, παρόλες τις προσπάθειες της κυβέρνησης που υποκριτικά αναγνώρισε το πόσο δύσκολα την περνάει ο κόσμος της δουλειάς δια στόματος μάλιστα και του πρωθυπουργού, που δεν παρέλειψε να παρουσιάσει τις αυξήσεις στους μισθούς που έγιναν τα τελευταία χρόνια. Μόνο που αυτές οι αυξήσεις υπολείπονται δραματικά από το να καλύψουν το όλο και αυξανόμενο κόστος της ζωής. Έτσι σταθερά το πρόβλημα, στις συχνές δημοσκοπήσεις που γίνονται και με διαφορά στα διάφορα γκάλοπ και κατά εξακολούθηση, είναι αυτό της ακρίβειας. Ούτε η ερμηνεία ότι είναι εισαγόμενη, ούτε το κυνήγι των ενδιάμεσων που αισχροκερδούν ή ότι άλλο σκαρφιστούν οι κρατούντες για να αθωώσουν την πολιτική τους «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο», δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα της συνεχούς μείωσης του πραγματικού εισοδήματος που έχει οδηγήσει σε καταστάσεις φτώχειας και εξαθλίωσης το 26,9% του πληθυσμού, αυξανόμενο κατά 0,8% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, κατατάσσοντας την Ελλάδα στις χώρες με το μεγαλύτερο ποσοστό αύξησης της φτώχειας (στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ)

Αν έτσι έχουν τα πράγματα και δυστυχώς έτσι έχουν και βαίνουν προς το χειρότερο, με βάση την ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία, καθώς και τη διάλυση των μετώπων πάλης του λαού στην οποία οδήγησε η κυριαρχία των αστικορεφορμιστικών αντιλήψεων στα πλαίσια του εργατολαϊκού κινήματος, τότε το ζήτημα που χρειάζεται να επικεντρωθεί και να στοχεύσει σήμερα η πάλη των εργαζομένων είναι ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. Και μάλιστα με 8ωρο. Η πραγματικότητα απαιτεί ξανά τις ίδιες στοχεύσεις για τον κόσμο της δουλειάς, όπως τότε στο Σικάγο ενάντια στη σημερινή βαρβαρότητα, όσο ποτέ. Τα 13ωρα ακόμη και 16ωρα επιβάλλονται από την πραγματικότητα των πενιχρών μισθών και εισοδημάτων. Ο κόσμος της δουλειάς φτωχαίνει, αρρωσταίνει και βιώνει την απαξίωση του μόχθου και της ζωής του με τα εργοδοτικά εγκλήματα να αποτελούν μια τραγική καθημερινότητα (κατά μέσο όρο ένας εργαζόμενος δεν επιστρέφει στο σπίτι του από τη δουλειά του κάθε δύο μέρες!). Είναι αναλώσιμο εξάρτημα της καπιταλιστικής παραγωγής και τα παιδιά του το ανταλλακτικό.

Η επιβίωση μέσω επιδομάτων καλά κρατεί σαν πρόταση «ρεαλιστική» τόσο από τη μεριά του συστήματος, όσο και από δυνάμεις ρεφορμιστικές και συνδιαχειριστικές που δεν αναδεικνύουν την ταξική σκοπιά της επίθεσης. Αυτό ούτε μπορούν να το κάνουν, ούτε φυσικά το θέλουν. Έτσι π.χ. στο οξυμένο πρόβλημα της πανάκριβης στέγης για τους εκπαιδευτικούς, όπως αυτό αναδείχτηκε το προηγούμενο διάστημα, προβάλλεται η πρόταση να βρεθούν σπίτια από τον κάθε δήμο, για το ζήτημα της ακρίβειας οι καμπάνιες ενάντιά της, η δικαίωση που δεν ήρθε για την επαναφορά 13^ου και 14^ου μισθού μέσα από το ΣτΕ, τα επιδόματα, τα κοινωνικά παντοπωλεία κ.ο.κ. Η πάλη για πραγματικές αυξήσεις που θα οδηγεί σε εισόδημα που να μπορεί να ζήσει ο κόσμος της δουλειάς δεν τίθεται, παρόλο που η καθημερινότητα αναδεινκύει αυτή την αναγκαιότητα.

Η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι παράγουν όλο τον πλούτο της κοινωνίας και δικαιούνται να θέλουν να ζήσουν και όχι να επιβιώνουν και αυτό πρέπει να γίνει ξανά πεποίθηση και οδηγός της πάλης των εργαζομένων. Μ’ αυτό σαν αφετηρία αναδεικνύεται ο στόχος της πάλης στο σήμερα. Η πάλη για πραγματικές αυξήσεις για εισόδημα που να μπορεί να ζει ο εργαζόμενος μπορεί να ενώσει τον κόσμο της δουλειάς είτε αυτός είναι στο γιαπί, στο εργοστάσιο, στο χωράφι, στο σχολείο, στο νοσοκομείο, κ.ο.κ. Αυτή η κατεύθυνση αμφισβητεί την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, κοντράρει τις αναγκαιότητες και επιλογές της αστικής τάξης, που στις σημερινές συνθήκες εκτός από τη στυγνή εκμετάλλευση για τα δικά της ταξικά συμφέροντα, απαιτεί ακόμη και φέρετρα.

Η συμβολή μας στην ενίσχυση της λαϊκής πάλης και της εκ νέου συγκρότησης των μετώπων πάλης του λαού είναι επιτακτική ανάγκη στο σήμερα της ωμής βαρβαρότητας του συστήματος της εκμετάλλευσης, του πολέμου και της τρομοκρατίας.