Διάγγελμα : αναθεώρηση συντάγματος Παραπέρα φασιστικοποίηση και ….«όλα για το κεφάλαιο»

Το διάγγελμα Μητσοτάκη για την εκκίνηση διαδικασιών για αναθεώρηση του συντάγματος, συμπίπτει με σοβαρές διεργασίες απ’ άκρη σ’ άκρη στο πολιτικό σκηνικό.

Είναι δοσμένο ότι για να αναθεωρηθεί ένα άρθρο με απλή πλειοψηφία από την επόμενη αναθεωρητική βουλή, χρειάζεται 180 ψήφους από την υπάρχουσα βουλή. Έτσι στο κοινοβουλευτικό επίπεδο η Ν.Δ. του Μητσοτάκη επιδιώκει την πρωτοβουλία κινήσεων με στόχο να πιέσει κυρίως το υπεύθυνο και δοκιμασμένο (σε προηγούμενη περίοδο βέβαια) ΠΑΣΟΚ επιδρώντας στις (έτσι κι αλλιώς) υπαρξιακές διεργασίες του. Ζητήματα θα τεθούν για όλα τα κόμματα κατά τη συζήτηση των άρθρων το επόμενο διάστημα. Πάντα φυσικά στο ασφαλές για το σύστημα πεδίο της κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης που μπορεί να επιταχύνει εξελίξεις υπό το βάρος των αρνητικών ταξικών συσχετισμών, της κατά βάση αντιδραστικής ρότας των εξελίξεων διεθνώς και των γοργά μεταβαλλόμενων δεδομένων στο πλαίσιο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.

Η εργατική τάξη και το σύνολο των λαϊκών δυνάμεων με βάση τα προηγούμενα, σ’ ότι τελικά αναθεωρηθεί, ξεκάθαρα θα δουν ένα πιο αντιδραστικό πλαίσιο συνταγματικής θεσμοθέτησης της επίθεσης του κεφαλαίου, που εξελίσσεται χωρίς σταματημό, στην εργασία. Το νέο σύνταγμα κατά τον Κ. Μητσοτάκη «θα πρέπει οπωσδήποτε να προβλέπει και δικλείδες οι οποίες να εγγυώνται τη μόνιμη δημοσιονομική ισορροπία». Η μνημονιακή επίβλεψη των ιμπεριαλιστών πρέπει τώρα ν’ αντικατασταθεί με συνταγματικούς περιορισμούς «εθνικής ιδιοκτησίας» αλλά εξίσου στις ίδιες ράγες της επίθεσης στα εργατολαϊκά δικαιώματα για να εξοικονομούνται πόροι για την εθνική ανάπτυξη (βλέπε όλα στο κεφάλαιο) και τα δις για όπλα για ένα ισχυρό στρατιωτικό αποτύπωμα ώστε στο πλαίσιο πάντα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης η αστική τάξη να διεκδικεί ρόλο στο επικίνδυνο και δολοφονικό ανακάτεμα της γύρω περιοχής.

Στο θέμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων που ήδη έχουν ιδρυθεί και λειτουργούν πιέζοντας επιπλέον το αντιδραστικό πλαίσιο της πειθάρχησης και των ταξικών φραγμών στα κρατικά ΑΕΙ, η αναθεώρηση του άρθρου 16 έχει ως φαίνεται ιστορική σημασία για την κυβέρνηση μιας και απέναντι στο φοιτητικό ξεσηκωμό του 2006 θεωρούν ότι μπορούν ίσως να πάρουν τη ρεβάνς, έστω με όρους συμβολισμού μιας και οι αντιθέσεις οξύνονται σ’ όλη την κοινωνία και τίποτα δε τελείωσε πουθενά και αυτό το γνωρίζουν όλοι οι παροικούντες στην πλευρά του συστήματος.

Δε θα μπορούσε να λείπει από το διάγγελμα του Μητσοτάκη για τη συνταγματική αναθεώρηση η «άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και η σύνδεσή της με την αξιολόγηση». Εδώ είναι σ’ εξέλιξη μια μάχη των εκπαιδευτικών, που παρά την, ως συνήθως ξεπουληματική στάση των κυρίαρχων συνδικαλιστικών ηγεσιών μέσα σ’ αυτές και του ΚΚΕ και τα μεγάλα ελλείμματα του εξωκοινοβουλίου, δίνεται ακόμη από τους εκπαιδευτικούς.

Η επιδίωξη αντιδραστικών συμμαχιών και η μεταφορά της κόντρας στο κοινοβούλιο βολεύει την κυβέρνηση και το σύστημα. Δυστυχώς οι κοινοβουλευτικές και νομικίστικες αντιλήψεις χαρακτηρίζουν το ΚΚΕ, αλλά δε λείπουν ούτε από το εξωκοινοβούλιο που διαθέτει σημαντικές δυνάμεις στους εκπαιδευτικούς. Κάτι τέτοιο αποκαλύπτεται και με τη μορφή της απεργίας – αποχής και με τη στάση τους απέναντι στη νομικίστικη διεκδίκηση του 13^ου, 14^ου μισθού. Δυστυχώς, παρότι το σύστημα απέναντι στους εξευτελιστικούς μισθούς των εκπαιδευτικών δηλώνει πως «ο τζάμπας πέθανε», η κατεύθυνση να μπει σε πρώτη γραμμή πάλης το αίτημα για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και να ζυμωθεί η ανάγκη πάλης δίπλα στην πάλη ενάντια στην αξιολόγηση, δε συγκινεί τις εκπαιδευτικοκεντρικές αντιλήψεις που κυριαρχούν σ’ όλη την αριστερά, παρότι οι εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί εξουθενώνονται και οικονομικά καθημερινά.

Ανεξάρτητα αν θα περάσουν κάποιες ή όλες ή και κάποιες άλλες προτάσεις αναθεώρησης, οι σχετικές συζητήσεις που ανοίγουν στοχεύουν στη διαμόρφωση ενός ολοένα και πιο αντιδραστικού συσχετισμού σε βάρος του κόσμου της δουλειάς. Θέλει το σύστημα ένα όλο και πιο αντιδραστικό πλαίσιο και ένα αντίστοιχο κράτος για να υπηρετείται η πολιτική φασιστικοποίησης με στόχο πάντα την υπηρέτηση της επίθεσης του κεφαλαίου στην εργασία. Η υποκρισία της αναθεώρησης του άρθρου περί ευθύνης υπουργών και επιλογής ηγεσίας της δικαιοσύνης επενδύεται στην, πονηρή τελικά όπως αποκαλύπτεται, αφέλεια που καλλιεργείται πάντα από το σύστημα και τις πιο αντιδραστικές μάλιστα εκφράσεις του «περί κάθαρσης» από το 1989, τις πλατείες, έως τη σημερινή Καρυστιανού. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, τα Τέμπη, η Πύλος και το πρόσφατο έγκλημα στο Χίο, αποκαλύπτουν πως η συγκάλυψη και το μπάζωμα είναι στη φύση και αυτής της κυβέρνησης και ολάκερου του συστήματος. Μόνο η πολιτική κατεύθυνση και η γραμμή συμβολής στη διαμόρφωση όρων αντίστασης και πάλης της εργατικής τάξης και του λαού, μπορούν να βάλουν εμπόδια στην ωμή βαρβαρότητα, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα τη γενικευμένη συγκάλυψη του συστήματος που η βάση συγκρότησής του είναι η εκμετάλλευση του μόχθου των πολλών από ένα κηφηναριό άχρηστο και διεφθαρμένο. Στα διάφορα μέτωπα πάλης του λαού η επιδίωξη της συνταγματικής αναθεώρησης πρέπει ν’ αποκαλυφθεί με κριτήριο την υπηρέτηση αυτών των μετώπων.