Νοέμβρης 2025. Η αναγνώριση της πραγματικότητας δεν είναι ηττοπάθεια, είναι όρος για τη συμβολή μας στην υπόθεση της λαϊκής πάλης

Με αρχή την εξέγερση του 1973, η νεολαία, η εργατική τάξη, ο λαός της χώρας μας για μια ολάκερη εποχή αρκετών χρόνων πήγε κόντρα στις επιλογές της ντόπιας πλουτοκρατίας συγκροτώντας αποφασιστικά τα μέτωπα πάλης του.

Η δεκαετία, των ιστορικής σημασίας αγώνων, του 1940 δεν ήταν μακρινή και ο διεθνής συσχετισμός, παρά τις κρίσιμες ήττες, παρέμενε θετικός για την πλευρά των λαών με το “σώμα του κομμουνισμού” και την κατακτημένη συνείδηση της εργατικής τάξης να συνε3χίζει να καθορίζει το κλίμα της εποχής. Η διαδικασία αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης που ακολούθησε καθυστέρησε σε χώρες σαν τη χώρα μας, καθυστερώντας έτσι και τη δυνατότητα στις δυνάμεις του συστήματος να περάσουν στην ανοικτή επίθεση. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίες του 1980 Θάτσερ και Ρήγκαν έδωσαν το σήμα της επίθεσης του κεφαλαίου, διαβάζοντας τη σημασία του γεγονότος πως, μετά την Ε.Σ.Σ.Δ. και στην Κίνα, η προλεταριακή κατεύθυνση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης ανατράπηκε από τους ρεβιζιονιστές, οι οποίοι παγκόσμια χρόνια πριν, έσπερναν τη γραμμή της συνθηκολόγησης και της υποταγής στον καπιταλισμό.

Στη χώρα μας η λαϊκή πάλη έγραψε ιστορία σ’ όλη τη δεκαετία του 1970 κατέκτησε αγωνιστικές παρακαταθήκες μέσα από τη συνεχή περιθωριοποίηση του φασισμού, αλλά και την κατάκτηση υπόστασης του λαϊκού κινήματος απέναντι συνολικά στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Σπουδαίο το φοιτητικό κίνημα όλη τη δεκαετία του 1970, με εμβληματική την ανατροπή του νόμου 815 μέσα από το δεύτερο ξεσηκωμό, μετά τον ιστορικό Νοέμβρη του 1973.

Μα αν η νεολαία κατάφερε να πιάσει το νήμα ΕΑΜ- ΕΛΑΣ- ΕΠΟΝ και να γίνει σπινθήρας για τη λαϊκή πάλη, ξεχωριστή και κρίσιμη σημασία έχει το εντυπωσιακό ξέσπασμα των εργατικών αγώνων σ’ όλη τη δεκαετία του 70. Ούτε η κρατική καταστολή του νόμου 330, ούτε οι “απαγορεύσεις της ταξικής πάλης” του Λάσκαρη, ούτε ο ρεφορμισμός και οι κάθε λογής εργατοπατέρες δε μπόρεσαν να σταματήσουν την ορμή που πήγαζε από το συνδικαλισμό στα εργοστάσια,  με την κοινή δράση των αγωνιστικών δυνάμεων να αλληλοτροφοδοτείται από την κινηματική ανάταση. Εκείνα τα χρόνια το σύνθημα “νόμος είναι το δίκιο του εργάτη” αποκτούσε καθημερινά νόημα μέσα από τη μαζική κινητοποίηση και την απεργία, κόντρα σε χαφιεδισμούς και κάθε λογής κρατική καταστολή. Ένα τέτοιο κλίμα στις μεγάλες πόλεις επιδρούσε αγωνιστικά και στην ύπαιθρο, όπου ήδη η φτωχή και μεσαία αγροτιά είχε αρχίσει να πλήττεται για ν’ ακολουθήσει στην πορεία το ξεκλήρισμά της, παρότι οι αντιστάσεις της δεκαετίας του 1970 επέβαλαν καθυστερήσεις.

Αναπόφευκτα, παρά την καθυστέρηση της κινηματικής ανάτασης της δεκαετίας του 1970, ο παγκόσμιος συσχετισμός καθόρισε την πορεία των πραγμάτων και στη χώρα μας. Ωστόσο οι αγώνες εκείνης της εποχής έγραψαν ιστορία και άφησαν παρακαταθήκες συμπληρώνοντας την ιστορική κληρονομιά των αγώνων του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ- Δ.Σ.Ε. Η ιστορία δικαίωσε αυτούς που υπερασπίστηκαν τη γραμμή του ξεσηκωμού το Νοέμβρη του 73, κόντρα σ’ αυτούς που μίλησαν για “προβοκάτορες” στην κατάληψη του Πολυτεχνείου. Αυτούς που επιμείνανε στον αγώνα για την ανατροπή του νόμου 815, κόντρα σ’ αυτούς που επιδίωκαν να σπάσουν τις καταλήψεις. Δικαίωσε, με αρνητικούς όρους αυτή τη φορά, αυτούς που είχαν ξεκάθαρα την άποψη από την αρχή πως το ΠΑΣΟΚ ήταν αστικό κόμμα, κόντρα σ’ αυτούς που ήλπιζαν στην “πραγματική αλλαγή” μέσα από τις “κυβερνήσεις συνεργασίας των δημοκρατικών δυνάμεων”. Στη γραμμή της ίδιας αγωνιστικής αντίληψης δίκιο είχαν, από την ίδια σκοπιά, αυτοί που δεν είχαν και δεν έσπειραν ούτε στιγμή αυταπάτες για το δημοψήφισμα του Τσίπρα και ούτε ως εκ τούτου εξεπλάγησαν από την κωλοτούμπα του…

Σήμερα τα δεδομένα έχουν αλλάξει δραματικά. Η πλέρια κυριαρχία των δυνάμεων του συστήματος είναι η πραγματικότητα που δεν αντισταθμίζεται από τη λαϊκή οργή που πράγματι ξεχειλίζει εξαιτίας της φρικτής κατάστασης που έχει επιβάλλει η επίθεση του κεφαλαίου στη ζωή των εργαζομένων. Το αποτύπωμα της εκτεταμένης οργής ήταν το υπόβαθρο στην κοσμοπλημμύρα για το έγκλημα στα Τέμπη, αλλά και στην εκφρασμένη κατακραυγή με διάφορους τρόπους για την ελεεινή συνεργασία και στρατηγική συμμαχία της κυβέρνησης και της αστικής τάξης με τους Σιωναζιστές γενοκτόνους.

Η νεολαία και οι εργαζόμενοι, όσο έχουν καταλάβει τη λακέδικη στάση του Ζελένσκι και το χαρακτήρα του άδικου απ’ όλες τις μεριές πολέμου των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ με τη Ρωσία, εξοργίζονται με την επίσκεψή του στη χώρα μας, ανήμερα του Πολυτεχνείου. Δε χρειάζονται πλέον επιχειρήματα για να πούμε πως η κυβέρνηση μπλέκει τη χώρα, με τον πιο τυχοδιωκτικό τρόπο, στο ιμπεριαλιστικό άρμα των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ επιδιώκοντας χρυσές δουλειές για τους εφοπλιστές και μερικούς ομίλους της ντόπιας ολιγαρχίας που αυγατίζει τα κέρδη της από τη στυγνή εκμετάλλευση του λαού και τον όποιο ρόλο πάρει γι’ αντάλλαγμα από την ολοκληρωτική υποθήκευση της χώρας στα ιμπεριαλιστικά δεσμά.

Παρόλα αυτά και παρά τη δραματική για τη ζωή του εργαζόμενου επίθεση στο σύνολο των δικαιωμάτων του, οφείλουμε ν’ αναγνωρίσουμε τα μεγάλα ελλείμματα στη λαϊκή πάλη. Ξεκάθαρα θα τονίσουμε πως μόνο μέσα απ’ αυτή την ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ μπορούμε να συμβάλουμε στο ξεπέρασμα σε μια πορεία των ελλειμμάτων του κινήματος και την ανατροπή της ζοφερής πραγματικότητας που επιβάλλει η κυριαρχία των δυνάμεων του συστήματος της εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Η σημασία αυτής της αναγνώρισης δεν αφορά μόνο το γεγονός πως οι βερμπαλισμοί που κυριαρχούν στην αριστερά σήμερα, μειώνουν παραπέρα την αξιοπιστία της και υπονομεύουν την αναγκαία γείωση και σοβαρή συγκρότηση των αγωνιστών και της λαϊκής πάλης. Το πιο σημαντικό είναι πως η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ της πραγματικότητας των αρνητικών συσχετισμών αυτόματα βάζει τα πραγματικά καθήκοντα και αποκαλύπτει τον πράγματι δύσκολο, αλλά μοναδικό δρόμο που είναι ανάγκη ν’ ακολουθήσουμε. Αυτόν της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στην άγρια επίθεση κεφαλαίου- ιμπεριαλιστών.

Αν αναγνωρίσουμε σαν αιτία της ζοφερής πραγματικότητας  της διάλυσης της εργατικής τάξης μέσα από τη συνολική διάλυση παγκόσμια του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος (Ε.Ε.Κ.Κ.), τότε ξεκάθαρα προβάλει μπροστά μας η ανάγκη συμβολής στην υπόθεση της εκ νέου συγκρότησης αυτής της υπόθεσης. Και για να ευνοηθεί η διαδικασία εκ νέου συγκρότησης της εργατικής τάξης και του Ε.Ε.Κ.Κ. είναι ανάγκη να ξεκινήσουμε από τη συμβολή μας στην υπόθεση συγκρότησης των  επίσης  διαλυμένων μετώπων πάλης του λαού.

Που είναι αλήθεια το αντιπολεμικό κίνημα διεθνώς και ελλαδικά, με δοσμένη  την πολιτική της όλο και βαθύτερης εμπλοκής της χώρας μας, τέσσερα χρόνια που σφάζονται άδικα εκατοντάδες χιλιάδες στην Ουκρανία; Υπήρξε μήπως στη διάρκεια της πολεμικής καταστροφής στη Λιβύη, ή στη φρίκη που υπέστη για χρόνια ο λαός της Συρίας; Υπάρχει στ’ αλήθεια κίνημα σημαντικό, έστω στους χώρους της εκπαίδευσης όπου έχει ξεχαστεί η έννοια της συνέλευσης, όταν οι διώξεις, ο επιθεωρητισμός της αξιολόγησης και οι μισθοί πείνας των εκπαιδευτικών σπάνε κόκαλα; Υπάρχει μέτωπο πάλης για την περίθαλψη, που σε λίγο θα γίνει προσόν αποκλειστικά για τους έχοντες; Όχι, η τοποθέτηση με όρους πραγματικότητας και η αναγνώριση της πραγματικότητας δε συνιστά πεσιμισμό γι’ αυτούς που επιμένουν στην κατεύθυνση πως, όπως ήρθαν μπορούν να  ξαναρθούν τα πάνω κάτω. Αυτή άλλωστε είναι η ταξική πάλη, δεν είναι κάτι απλό, δεν είναι μιας ριξιάς. Η επίγνωση των ιστορικών δεδομένων, του πως φτάσαμε ως εδώ κ.ο.κ. δεν είναι υπόθεση που αφορά τη δικαίωση κάποιων. Άλλωστε, όλοι που νοιαζόμαστε για την υπόθεση της εργατικής τάξης είμαστε με μια έννοια “νικημένοι”. Με μια έννοια σα να λέμε σ’ αυτή τη φάση, είμαστε από κάτω. Αιχμάλωτοι, μ’ αυτό δεν έχει σημασία, όπως λέει ο ποιητής Ναζίμ Χιχμέτ. Σημασία έχει πως δεν παραδινόμαστε!!!

Η επίγνωση των ιστορικών δεδομένων και συσχετισμών μας βοηθάει να γνωρίζουμε πως, σε αντίθεση με τις δεκαετίες του 1960 – 1970, το να είσαι σήμερα αντιαμερικάνος δε σημαίνει ότι είσαι αριστερός ή και κομμουνιστής, όπως σήμαινε εκείνα τα χρόνια. Η αντιδικτατορική – αντιιμπεριαλιστή εξέγερση του 1973 εμπνέονταν από την αριστερή προοπτική της κοινωνικής προόδου και του σοσιαλισμού. Ήξερε η νεολαία και ο λαός πως με ΝΑΤΟ- ΒΑΣΕΙΣ και ιμπεριαλιστικά δεσμά δε μπορεί να πάει μακριά. Γι’ αυτό έγραψε ΕΞΩ ΑΙ ΗΠΑ – ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ  στις πύλες του Πολυτεχνείου. Δεν πάμε πράγματι μακριά χωρίς το σπάσιμο των αλυσίδων της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Όμως με διαλυμένη την εργατική τάξη  δεν πάμε μακριά, ούτε ως προς το παραπάνω, ούτε πολύ περισσότερο ως προς την υπηρέτηση  της υπόθεσης της επανάστασης και της ανατροπής του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Ας αφήσουμε τους δεκάρικους και τον κούφιο αντιιμπεριαλισμό, γιατί περί αυτού πρόκειται ο μονόπλευρος αντιιμπεριαλισμός, που δεν επιδιώκει την αποτελεσματική στοχοποίση της ντόπιας αστικής τάξης.  Η αποκάλυψη στις μέρες μας των φονιάδων των λαών των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ είναι χρήσιμη όταν βοηθά στη μαζική λαϊκή κινητοποίηση και  χρεώνει τις τυχοδιωκτικές επιλογές ενίσχυσης των ιμπεριαλιστικών αλυσίδων στην αστική τάξη. Πρώτα- πρώτα  τα ντόπια στηρίγματα του ιμπεριαλισμού είναι ο εχθρός της εργατικής τάξης και του λαού, σε κάθε χώρα. Οι αστικές δυνάμεις είναι απέναντι, είναι πατρηδοκάπηλοι, πολεμοκάπηλοι και στυγνοί εκμεταλλευτές της εργατικής τάξης και του κόσμου της δουλειάς. Σήμερα που η εκμετάλλευση από το κεφάλαιο γίνεται όλο και πιο στυγνή,  με δοσμένη τη σχέση αλληλοτροφοδότησης των μετώπων πάλης του λαού δεν πρέπει να ξεχνάμε πως, το μέτωπο πάλης για το μεροκάματο είναι κρίσιμο για να πάρει μπρος και να λειτουργήσει αυτή η σχέση.

52 χρόνια μετά την εξέγερση του Νοέμβρη για μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης και ευρύτερα των ανθρώπων της δουλειάς, το ψωμί δεν είναι δοσμένο. Οι μισθοί φτώχειας γίνονται μισθοί πείνας, ο εργαζόμενος δεν μπορεί να καλύψει ούτε το νοίκι και τα τρόφιμα (βασικές του ανάγκες) και αναγκάζεται σε 13ωρα σε μια, δύο ή και τρεις δουλειές. Σ’ αυτή την πραγματικότητα πειθαναγκάζεται, αυτή κυρίαρχα του προκαλεί καθημερινά την οργή που αναφέραμε και σ’ αυτή μπορεί ν’ αναπτύξει αντιστάσεις. Κόντρα στη βαρβαρότητα οι εργαζόμενοι θα επιμένουν να θέλουν να ζήσουν. Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΖΩΗΣ ΚΑΙ  ΑΠΟ ΤΟ ΔΥΝΑΜΩΜΑ ΤΗΣ ΘΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΞΑΝΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ