Σφάζουν απροκάλυπτα, πλέον το διαφημίζουν κιόλας! 

Είναι φρικιαστικές οι εικόνες και οι ειδήσεις από τη Παλαιστίνη. Στη ποτισμένη με αίμα και ταϊσμένη με τόνους βομβών γη της Παλαιστίνης, είναι καθημερινότητα οι εκατόμβες νεκρών από τις επιδρομές των σιωναζιστών. Γυναίκες, παιδιά, νέοι, γέροι, όσοι δεν έχουν βρει το θάνατο ως τώρα, συρρέουν στην όποια βοήθεια, στην όποια τροφή βρουν, όντας εξαθλιωμένοι στη φυλακή θανάτου και πείνας που τους έφτιαξαν οι σιωνιστές με τη στήριξη και την ανοχή της Δύσης.

Κι όμως. Ακόμα και κει δε διστάζουν να τους σκοτώνουν ή να τους δίνουν δηλητηριασμένο φαι, σε μια εξελισσόμενη γενοκτονία, σε ζωντανή μετάδοση, με τις πιο αρρωστημένες πρακτικές, εφάμιλλες των ναζιφασιστών. Ακόμα πιο τραγικό, σε αυτή τη δίχως τέλος κόλαση, είναι ότι πλέον δε τους ενδιαφέρει να παραποιήσουν, να καμουφλάρουν, να κρύψουν τη βαρβαρότητα. Ο σιωνιστικός στρατός παραδέχεται ανοιχτά πλέον ότι σφάζει όποιον βρει, αμάχους και μη, όταν τις τελευταίες μέρες οι νεκροί ξεπερνάνε τους 100 σε ημερήσια βάση. Έχοντας αφήσει μια ισοπεδωμένη Γάζα, με απολογισμό ως τώρα πάνω από 61000 νεκρούς και πολλαπλάσιους σακατεμένους.

Το σιωνιστικό μαντρόσκυλο όσο λαβώνεται, όσο καταρρίπτεται η αδιαπερατότητα του  θόλου του, όσο αποκαλύπτεται στη παγκόσμια κοινή γνώμη η τρομοκρατική, τραμπούκικη, δολοφονική δράση του απέναντι  σε μια σειρά λαούς και χώρες, τόσο αποθρασύνεται. Μέχρι στιγμής απολαμβάνει την ανοιχτή στήριξη-προστασία από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές(κυρίως από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό). Υποστηρίζοντας την αεράμυνα, με αεροπλανοφόρα, με πακτωλό δις, με αμερικάνικους βομβαρδισμούς, αλλά και με τη πολιτική προστασία-ασυλία, με πρόσφατη την απαίτηση Τραμπ για παύση της δίωξης Νετανιάχου, ετοιμάζοντας παράλληλα να τον υποδεχτεί στις ΗΠΑ έχοντας ήδη  εξήρει το “έργο” των σιωνιστών στη Παλαιστίνη και στους πρόσφατους βομβαρδισμούς στο Ιράν.

Όμως τα μαντρόσκυλα είναι για να φυλάνε τη μάντρα των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών. Αν δεν πειθαρχούν ή αν είναι αρκετά λαβωμένα, ή αν δεν κάνουν σωστά τη δουλειά, κανείς δεν εγγυάται την εφ όρου ζωής στήριξη ή την “προτίμηση” για τις βρωμοδουλειές των ιμπεριαλιστών. Παρόλαυτα η μόνη ελπίδα, ο μόνος δρόμος στο να πάψει ο εφιάλτης των παλαιστίνιων, των λαών της περιοχής, στο να μη παρακολουθούν οι λαοί με όρους ανημπόριας, αδυναμίας να παρέμβουν ουσιαστικά στις αντιδραστικές εξελίξεις, βρίσκεται αλλού. Όταν καταφέρουν οι λαϊκές μάζες να γίνουν υπολογίσιμη δύναμη απέναντι σε ιμπεριαλιστές, αστικές τάξεις με αντιδραστικά ή “δημοκρατικά” καθεστώτα,  που για τα στενά ταξικά τους συμφέροντα τους μπλέκουν σε εφιαλτικά σενάρια, αιματοκυλούν λαούς, χώρες και σε ενεστώτα χρόνο απομυζούν με όρους εξαθλίωσης το κόπο του κόσμου της δουλειάς. Και σε ότι αφορά συγκεκριμένα τη χώρα μας, τα καθήκοντα είναι το σύνθημα “λευτεριά στη Παλαιστίνη” να δεθεί  με το “πάλη για απεμπλοκή από τα πολεμικά σφαγεία” και τη πάλη για ” πραγματικές αυξήσεις στο κόστος ζωής”, σε μαζικούς λαϊκούς αγώνες, που θα βάζουν στο στόχαστρο την ανατροπή της πολιτικής της αστικής τάξης. Έως τώρα απλά η σκοτεινή για τους λαούς εποχή χαρακτηρίζεται από την τραγική έλλειψη του παράγοντα που αναφέρθηκε.