Τα φέρετρά τους δεν αφορούν μόνο τους μελλοντικούς νεκρούς, αλλά και τους ζωντανούς του σήμερα

Ο Μπρεχτ σε ένα από τα ιστορικά του έργα (*) ανέφερε πως ”Όταν αυτοί που είναι ψηλά μιλάνε για ειρήνη, ετοιμάζονται για πόλεμο”. Θα μπορούσε όμως κάποιος, ειδικά σήμερα, να διερωτηθεί τι γίνεται στην περίπτωση που αυτοί που είναι ψηλά, μιλάνε για πόλεμο. Τρια χρόνια πριν ξεκινήσει το ανθρωποσφαγείο στην Ουκρανία, ο Μακρόν για λογαριασμό του Γαλλικού ιμπεριαλισμού δήλωνε πως το ΝΑΤΟ είναι εγκεφαλικά νεκρό ενώ η Γερμανία είχε ήδη μπει στις ράγες της εγκατάλειψης αυτού που ονομαζόταν Ostpolitik.

Σήμερα, με τα νέα δεδομένα που μας κληροδότησε η παραπέρα όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και κυρίως με την αδυναμία των μαζών να μπορέσουν να επιδράσουν από την ανάποδη στην αντιδραστική ρότα των εξελίξεων, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Χειρότερα φυσικά για τους λαούς και την εργατική τάξη, με τις δυνάμεις του κεφάλαιου παγκόσμια να αξιοποιούν ακατάπαυστα τον υπερ τους συσχετισμό και να γκρεμίζουν κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα, να επιτίθονται στον πυρήνα των κατακτήσεων της εργατικής τάξης. Με την ακρίβεια να σαρώνει, σε νοίκι, ρεύμα, είδη πρώτης ανάγκης, το πετσόκομμα της δωρεάν περίθαλψης πλάι στους καθηλωμένους μισθούς δημιουργεί συνθήκες ασφυξίας για δισεκατομμύρια μαζών σε όλο τον πλανήτη. Αυτή είναι και η βάση της ωμότητας, της βαρβαρότητας, των αλυσοπρίονων και της αντιδραστικής ρητορείας των στελεχών του συστήματος, που δεν είναι προϊόντα ιδεοληψιών και ακροδεξιάς δεξαμενής αλλά αντιστοίχιση των πιο επιθετικών δυνάμεων του κεφαλαίου στην επίθεση που εξελίσσεται. Έτσι, στις ανάγκες του Γερμανικού ιμπεριαλισμού για επανεξοπλισμό με όρους επανεκκίνησης, των Γάλλων που θέλουν να αντιμετωπίσουν πονοκεφάλους σε εσωτερικό και εξωτερικό, στις αστικές τάξεις της Ανατολικής Ευρώπης αλλά και στα ”δικά μας πρωτοπαλίκαρα της Δύσης” κουμπώνουν δηλώσεις κορυφαίων ευρωπαϊκών στελεχών που αν μη τι άλλο είναι ανατριχιαστικές. ”Πρέπει να αλλάξει η κουλτούρα των λαών της Ευρώπης και να ετοιμάζεται να θυσιαστεί αν του ζητηθεί, να αντέχουμε να βλέπουμε φέρετρα με σημαίες χωρών, ακόμα και με ευρωπαϊκή”. Τάδε έφη ο υπουργός Άμυνας της χώρας Δένδιας, για να ακολουθήσουν λίγες μέρες μετά ο Γερμανός υπουργός Άμυνας Πιστόριους με το ”τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι”, τον Γάλλο αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων που παροτρύνει το Γαλλικό λαό ”να αποδεχτεί να χάσει παιδιά και να υποφέρει οικονομικά για το καλό της άμυνας” αλλά και τον αντίστοιχο αρχηγό στρατού της Πολωνίας ”που βρίσκεται στην εποχή του 1939”. Στο ίδιο πνεύμα και η ανακοίνωση του κολέγιου άμυνας του ΝΑΤΟ, απαντώντας πως το δίλημμα δεν είναι αν θα πολεμήσουν οι νέοι, αλλά για ποιο μέλλον θα πολεμήσουν.

Σε άλλες συνθήκες και άλλες εποχές, τέτοιες δηλώσεις θα ήταν αρκετές να ξεσήκωναν μεγάλα κομμάτια των λαών απέναντι στην προκλητικότητα αυτών που θέλουν να ποτίσουν στις συνειδήσεις νεολαίας, λαού, εργατιάς την εθνική ομοψυχία, την απαίτηση να δώσουν και το αίμα τους για τους αστικούς τυχοδιωκτισμούς και συμφέροντα. Αυτοί που κατακλέβουν και λεηλατούν τον μόχθο της εργατικής τάξης συστηματικά, θέλουν να πειθαναγκάσουν και να στοιχήσουν τον κόσμο της δουλειάς στο δίκιο του κεφάλαιου, στις επιδιώξεις και στις φιλοδοξίες του. Για να θυμηθούμε και την αντίστοιχη δήλωση του τότε υπουργού άμυνας Παναγιωτόπουλου ” να χύσουμε και το αίμα μας για τους συμμάχους” δηλαδή τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και να αντιληφθούμε πως προσπαθεί συνεχώς το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου, να μειώσει την αξία της εργατολαϊκής ζωής, η οποία βάρυνε μέσα από την ιστορική πορεία του ΕΕΚΚ. Πορεία που έφτασε όχι μόνο να συντρίψει το ναζιφασιστικό τέρας, να τα βάλει με τον καπιταλιστικό κόσμο, να εμπνεύσει και να πυροδοτήσει κινήματα λαών παγκόσμια, αλλά και να κατοχυρώσει το 8ωρο, τη σύνταξη, την περίθαλψη, τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις. Είναι αυτά τα ”κομμουνιστικά κατάλοιπα”  που τα αλυσοπρίονα Τραμπ, Μασκ, Μιλέι, Μακρόν, Μερτς αλλά και των δικών μας αστικών εκπροσώπων θέλουν να εξαλείψουν ολοκληρωτικά. Δεμένη λοιπόν η πολιτική όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο με το προχώρημα της φασιστικοποίησης, του μιλιταρισμού και εθνικισμού, τον εθισμό στη βαρβαρότητα της εποχής και στην απροκάλυπτη δράση των δυνάμεων του καπιταλιστικού κόσμου απέναντι στους λαούς που θέλουν να ζήσουν. Ενδεικτική η κατάσταση στη Γαλλία, με τις Γαλλίδες μανάδες να ακούν για την ανάγκη έως και να σφαχτούν τα παιδιά τους, οι συντάξεις και η περίθαλψη να είναι στο στόχαστρο, αλλά να που η εφαρμογή του αντιασφαλιστικού πήρε αναβολή και ο προϋπολογισμός φτώχειας να απορρίπτεται ομόφωνα.

Δύσκολοι μα και ενδιαφέροντες οι καιροί, σίγουρα το πάνω χέρι το έχουν το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός, όμως οι λαοί επιμένουν να θέλουν να ζήσουν, ψάχνουν τρόπους να αντισταθούν. Το ψωμί και η ειρήνη είναι τα πραγματικά συμφέροντα των μαζών, όσο και να υφίστανται την καταπίεση και την ιδεολογική τρομοκρατία του συστήματος.

(*)

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά
Θεωρούνε ταπεινό
Να μιλάς για το φαΐ
Ο λόγος; Έχουνε κιόλας φάει

…

Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί
Οι έμποροι φωνάζουν γι’αγορές
Οι άνεργοι πεινούσαν
Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι
Κηρύχνουν τη λιτότητα
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα
Ζητάνε θυσίες

Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους
Για τις μεγάλες εποχές που θα’ρθουν
Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο
…

Στρατηγέ το τανκς σου
Είναι δυνατό μηχάνημα
Θερίζει δάση ολόκληρα
Κι εκατοντάδες άνδρες αφανίζει
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
-χρειάζεται οδηγό

Στρατηγέ το βομβαρδιστικό
Είναι πολυδύναμο
Πετάει πιο γρήγορα απ’ τον άνεμο
Κι απ’ τον ελέφαντα σηκώνει βάρος πιο πολύ
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
-χρειάζεται πιλότο

Στρατηγέ ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ
Ξέρει να πετάει
Ξέρει και να σκοτώνει
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
-ξέρει να σκέφτεται

Αποσπάσματα από το”Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου”
(Ποιήματα του Σβέντμποργκ, 1939) του Μπ.Μπρεχτ