Τα λαϊκά βάσανα και οι πολεμικοί κίνδυνοι είναι κοινά για τους λαούς Ελλάδας- Τουρκίας, εχθρός οι αστικές τάξεις και ο ιμπεριαλισμός!

Είναι μια πολύ δύσκολη συγκυρία αυτή που βιώνει ο λαός της χώρας  μας και ο γείτονας λαός της Τουρκίας. Ιδιαίτερα αυτές τις μέρες που σοκαρισμένοι, όπως κι όλος ο κόσμος, παρακολουθούν τη εκτύλιξη της κόλασης, της γενοκτονίας και του εκτοπισμού των Παλαιστινίων από τους σιωναζιστές, μαζί με τη πολιτική-οικονομική-στρατιωτική στήριξη των ΗΠΑ και την ανοχή της Δύσης (με τις ”ενστάσεις της”). Με τους λαούς να προσπαθούν, με τις ανεπάρκειες και τις αδυναμίες τους, να εκφράσουν με όποιο τρόπο μπορούν την αλληλεγγύη τους, στον επίσης γείτονα λαό που ψάχνει τρόπους να ζήσει, να αντισταθεί. Τις ίδιες αυτές στιγμές, υφίστανται και οι δυο λαοί τη συστημική προπαγάνδα, έστω και με διαφορετικές προσεγγίσεις και αφηγήματα, σε ένα ανταγωνισμό των αστικών τους τάξεων που όσο οξύνεται, τόσο αποκαλύπτεται η αντιδραστική φύση του.

Οι πρόσφατοι αντιδραστικοί άνεμοι λοιπόν, που ξαναφουρτούνιασαν τα ”ήρεμα νερά” στο αιγαίο, θυμίζουν πως είναι πλευρές του ίδιου νομίσματος η διατεταγμένη φιλία των αστικών τάξεων Ελλάδας Τουρκίας, με αυτή των  εντάσεων μεταξύ τους. Εντάσεις που έχουν υπόβαθρο τις ανειρήνευτες αντιθέσεις των δυο -καθόλου αμελητέων- άρχουσων τάξεων στη περιοχή, εξαρτημένων και οι δυο στον ιμπεριαλισμό αλλά με βλέψεις, φιλοδοξίες που ενίοτε τους οδηγούν σε τυχοδιωκτισμούς επικίνδυνους και εν δυνάμει εγκληματικούς για τους λαούς. Δυο αστικές τάξεις που παρά τα διαφορετικά χαρακτηριστικά τους, τα διαφορετικά μεγέθη τους, το διαφορετικό προφίλ τους, έχουν τα κοινά γνωρίσματα που διακρίνουν το κεφάλαιο παγκόσμια, ειδικά στη σκοτεινή περίοδο που έχουν εισέλθει οι εργατολαϊκές μάζες σε όλο το πλανήτη. Από το βασικό, το θεμέλιο, την εντεινόμενη επίθεση στο κόσμο της δουλειάς, έως τη τάση για επέκταση, τις μπίζνες, αλλά και την ένταση της φασιστικοποίησης και της ιδεολογικής τρομοκρατίας απέναντι στην εργατική τάξη και στο λαό συνολικά.

Σε ότι αφορά το ιμπεριαλιστικό πλαίσιο που διεξάγεται αυτή η αστική αντιπαράθεση. Το μόνο σίγουρο είναι, πως είτε με τη διατεταγμένη, υπαγορευμένη από τους ιμπεριαλιστές φιλία τους, είτε με τις πολιτικές του διαίρει και βασίλευε, ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός (και) στη περιοχή μας, πυροδοτεί μεγάλες εντάσεις και εγκυμονεί κινδύνους έως και πολεμικούς για τους λαούς. Από τις εξορύξεις έως και τους αγωγούς, τα ενεργειακά και εμπορικά σταυροδρόμια έως και το γεωστρατηγικό κλείδωμα της περιοχής αφορά πρώτα και κύρια τους Αμερικάνους, τους Ρώσους, τους Κινέζους, τους Ευρωπαίους.

Σε αυτό το πλαίσιο ποντάρουν, τζογάρουν, ρισκάρουν, προσβλέπουν και οι δυο αστικές τάξεις, είτε είναι ”προβλέψιμες” είτε ”απρόβλεπτες”. Το νέο επεισόδιο με τις ΑΟΖ, που δεν είναι καθόλου ”νέο” όμως, δείχνει πως δεν εγκαταλείπονται ούτε μετριάζονται οι φιλοδοξίες (σε όποιο ρεαλιστικό ή μη βαθμό) εκατέρωθεν,για ανάληψη αναβαθμισμένων καθηκόντων στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, για διεκδίκηση ρόλων διαμετακομιστικού κέντρου, ενεργειακού περάσματος και κόμβου, για μεγάλες δουλειές στην ευρύτερη περιοχή. Ανέκαθεν η θάλασσα του Αιγαίου ήταν ένα σημαντικό επίδικο στις σχέσεις-αντιθέσεις μεταξύ των δυο κρατών, που έχει ”φιλοξενήσει” οξύνσεις δραματικές, με πιο πρόσφατη αυτή του 2020.

Φυσικά, στη κάθε μεριά του Αιγαίου, τα εθνικά αφηγήματα και τα ”δίκια” της κάθε πλουτοκρατίας διαφέρουν. Μιλώντας για τα ”εξ Ανατολάς”, η αλήθεια είναι πως είτε από κυβερνητικά στελέχη, είτε από την αντιπολίτευση, είτε από την ακροδεξιά, είτε από την ”αριστερά του ρεαλισμού” έχουν ακουστεί πάρα πολλά, πατώντας σε υπαρκτές προεκτάσεις της επιθετικής και αντιδραστικής, τυχοδιωκτικής πολιτικής της τουρκικής κεφαλαιοκρατίας. Μόνο που η ανάγνωση που κάνουν αυτές οι τοποθετήσεις και το πολιτικό τους διαταύτα είναι στην κατεύθυνση υπεράσπισης της αστικής αλήθειας, των αστικών συμφερόντων.  Το σχήμα ”επιθετική Τουρκία, Σουλτάνος Ερντογάν – αμυνόμενη Ελλάδα”, που οδηγεί στην ”αναγκαιότητα της προστασίας των βάσεων, τις εξοπλιστικές δαπάνες, το μονόδρομο των συμμαχιών με το διάβολο και τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα” είναι αντιδραστικό. Είναι ενάντια στα συμφέροντα των μαζών για ειρήνη, ψωμί.

Αξιοποιεί η κυβέρνηση και το σύνολο του αστικού πολιτικού προσωπικού τον ”μπαμπούλα” Ερντογάν, για να δικαιολογεί τα κλιμακούμενα δις για εξοπλισμούς, όπλα, φρεγάτες Βelharra,  F35, Rafale. Με τις δαπάνες να φτάνουν τα 25 δις ως το 2035 τη στιγμή που ο λαός στενάζει κάτω από το βάρος της επίθεσης και της ακρίβειας. Βαθαίνει το πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, επενδύοντας στο άπλωμα των βάσεων και στο προφίλ του ”καλού παιδιού της Δύσης”, πλασαριζόμενοι ως το προκεχωρημένο της φυλάκιο, για να έχει ”καλυμμένα τα νότα της”. Με το ίδιο σκεπτικό, δρομολογεί και την παραχώρηση οικοπέδων για επενδύσεις από ενεργειακούς κολοσσούς (βλέπε Εxxon Mobil, Chevron), για να ”κλειδώσει” ΑΟΖ με τις πλάτες των ιμπεριαλιστών, όταν δεν πιάνουν τόπο οι ”ντροπαλές” ΑΟΖ των θαλάσσιων πάρκων. Φυσικά δε μπορεί να ξεχαστεί,η προκλητική, αιματοβαμμένη, αηδιαστική στενή συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ, το μακελάρη και τραμπούκο της περιοχής, το σιωνιστικό αυτό μαντρόσκυλο, για παροχή στρατιωτικής ενίσχυσης και τεχνογνωσίας(βλέπε Ασπίδα του Αχιλλέα) και ποντάρισμα στην δοσμένη αντιπαλότητά του με τη Τουρκία (αξίζει πάντως να σημειωθεί εδώ πως παρόλη την αντιπαλότητα και τις δηλώσεις εκατέρωθεν, το Ισραήλ είναι ο 13ος μεγαλύτερος εμπορικός της εταίρος και έμμεσα το τροφοδοτεί με το 40% της αναγκαίας του ενέργειας!).

Για να βγουν όμως κάποια συμπεράσματα από όλα αυτά, πρέπει να γίνει η εξής παραδοχή. Πως θα πρέπει να επιλέξουμε να κάνουμε τις διαπιστώσεις υπό το πρίσμα, την αλήθεια, τη σκοπιά της εργατικής τάξης και του λαού. Των λαών της περιοχής. Των αντικειμενικών συμφερόντων για ειρήνη, ζωή, δουλειά με δικαιώματα. Την εναντίωση με τη πολιτική των αστικών τάξεων,με το ”δίκιο” του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού, με τις πολιτικές που ακολουθούν οι κυβερνήσεις τους για λογαριασμό του κηφηναριού. Για όσους αναφέρονται στην εργατολαϊκή υπόθεση, είναι επικίνδυνο,καθόλου αθώο, τελικά προδοτικό προς το λαό, την εργατιά, το τούρκικο λαό, να ξεχνούν πόσο αντίστοιχα τυχοδιωκτική, επιθετική πολιτική ακολουθεί και η αστική τάξη της χώρας μας. Το δηλητήριο που ποτίζουν κάθε μέρα τις λαϊκές μάζες ο κόσμος του κεφάλαιου, κυβέρνηση αντιπολίτευση, τα ΜΜΕ, ακροδεξιοί και κάθε λογής απολογητές του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου, πρέπει να αποκρουστεί. Ακόμα κι αν προέρχεται ”ραφιναρισμένο” από την αριστερά όπως το ΚΚΕ, που συνεχώς μιλά για την επιθετικότητα της Τουρκίας και ξεχνά την αστική τάξη της χώρας, που συγχέει σκόπιμα τα κυριαρχικά δικαιώματα με το απαραβίαστο των συνόρων, φτάνοντας να κατηγορεί κυβέρνηση, ΕΕ και ΝΑΤΟ ότι η συμμετοχή εκεί δεν ”εγγυάται τη προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων”…