Το σύστημα ή η αριστερά σε περιδίνηση;

Κάπου ανάμεσα στο τελεσίγραφο της αποκάλυψης των ΗΠΑ για το Ιράν, μέχρι τις νέες προθεσμίες συμμόρφωσης αντιπάλων (και συμμάχων), ίσως χωράει ένα σχόλιο για την αριστερά του σήμερα, στη χώρα μας τουλάχιστον. Υπερασπιζόμενοι έτσι αυτό που πολλές φορές έχουμε καταθέσει ως ανάγκη ενότητας στη δράση, όλων των δυνάμεων που αναφέρονται στο κίνημα στις αιχμές που ορίζει η ταξική πάλη, αλλά και πάλης απέναντι στις ρεφορμιστικές, μικροαστικές αντιλήψεις.

Το μεγάλο πρόβλημα για τους λαούς, είναι ότι λείπει, στον βαθμό που απαιτείται, αυτή η “δράση”. Η κίνηση, η αντίσταση, η υπολογίσιμη παρουσία τους απέναντι σε εξελίξεις εφιαλτικές για τους λαούς, που υπόσχονται βίαιη επιδείνωση των όρων ζωής για εκατοντάδες εκατομμύρια μαζών έως και για νέα μακελειά με εκατομμύρια νεκρούς. Ή μπορεί και συνδυαστικά. Ξετυλίγεται ένα άγριο αντιδραστικό τοπίο, πάνω σε αυτό που, πάλι πολλές φορές έχουμε αναφέρει ως βάση και σε ότι μας αφορά το αναγνωρίζουμε ως κύρια “πηγή των δεινών”, στην ήττα δηλαδή του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος. Δίνοντας έτσι χώρο στις πιο επιθετικές δυνάμεις του κεφάλαιου να σαρώσουν κατακτήσεις, αλλά και χώρο για να εξελιχθούν οι ιμπεριαλιστικές κόντρες, για όλα τα πεδία ενδιαφέροντος, στη βάση των αντιθέσεών τους. Σε ότι αφορά τις οξυνόμενες αντιθέσεις των μαζών με το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου, αν μη τι άλλο είναι το έδαφος για τις σπουδαίες αντιστάσεις του σήμερα και του αύριο, που όμως θα κουβαλάνε τα ζητήματα του χτες.

Πάμε λοιπόν στην υποτιθέμενη πρωτοπορία της τάξης, του λαού, του κινήματος, ότι θέλει να αυτοανακηρύσσεται ο καθένας. Χωρίς να παραγνωριστούν οι δυσκολίες της συγκυρίας, δοσμένων ακόμα φυσικά των αρνητικών συσχετισμών που μας συνόδευαν δεκαετίες και θα μας συνοδεύουν για καιρό. Δεδομένης και της ιδεολογικής τρομοκρατίας και φασιστικοποίησης, που όσο εντείνεται η επίθεση, τόσο θα ενισχύονται από τις δυνάμεις του κεφάλαιου.

Με όποια εκδοχή κι αν ασχοληθούμε, καμία δύναμη, όσο μεγάλη και τρανή κι αν λογίζεται, δεν μπορεί να φανεί χρήσιμη για τις ανάγκες των μαζών. Κανείς δεν ενδιαφέρεται και δεν επιδιώκει να αφουγκραστεί την αβίωτη καθημερινότητα του εργαζόμενου κόσμου, τους φόβους, τους εκβιασμούς που υφίσταται, αλλά και τις ανάγκες του να βρει τον τρόπο να αντισταθεί. Διαγκωνισμοί και προγραμματισμοί του αέρα, εικονικά κινήματα και σεχταρισμός είναι χαρακτηριστικά της σημερινής αριστεράς που κυριαρχεί. Κι όσο για τις αναλύσεις; Εκεί κι αν περισσεύουν οι ιδεαλισμοί, οι μικροαστικές φοβίες ή απογοητεύσεις, αλλά ταυτόχρονα και οι βιασύνες και οι απογειώσεις, οι αυταπάτες ακόμα και για το ίδιο το σύστημα. Συνακόλουθα, υποτιμούν το ρόλο της εργατικής τάξης, το γεγονός της διάλυσης των μετώπων πάλης και έτσι οι συσχετισμοί για αυτούς “είναι κάτι σχετικό”.

Κάπως έτσι, οι διάφορες διαπιστώσεις και αναλύσεις για τις διεθνείς εξελίξεις είτε επικοινωνούν με συστημικά αφηγήματα είτε αποτελούν “προϊόντα σύγχυσης”. Πριν την Ουκρανία, την Παλαιστίνη, το Ιράν, η πάλη ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό ήταν κάτι “ξεπερασμένο”, τώρα ξαφνικά σημαίνονται συναγερμοί κάθε λίγο και λιγάκι. Οι μεν βλέπουν τις δηλώσεις Τραμπ ως απόδειξη της χρεοκοπίας των ΗΠΑ, οι δε εντάσσουν την κάθε εξέλιξη της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης σαν πρελούδιο του Τρίτου Παγκόσμιου που έρχεται.

Εδώ να ξεκαθαρίσουμε τα εξής. Δεν μπορεί να κρυφτεί η βαρβαρότητα του σήμερα που προσφέρει “απλόχερα” το σύστημα. Ούτε μπορεί κάποιος να εγγυηθεί ότι ακόμα και τα πλέον εφιαλτικά σενάρια είναι απίθανα, δεδομένου πως το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός δεν γνωρίζουν ανθρωπιά, ηθική, όρια πέραν των συμφερόντων τους. Ήδη εξάλλου, με όποια εξέλιξη στη Μέση Ανατολή, οι μισθοί φτώχειας θα γίνουν πείνας και τα επόμενα κραχ θα σημάνουν νέα επιτάχυνση στη λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος. Οι πόλεμοι είναι συνυφασμένοι με τη καταστροφική δράση και ιστορία των ιμπεριαλιστών, όμως παραμένουν μέσα για την επίτευξη των σκοπών τους. Δεν είναι αυτοσκοπός για αυτούς, ούτε λειτουργούν στη βάση ιδεοληψιών, θυμικού, δράσης αντίδρασης. Παρόλα αυτά οι τυχοδιωκτισμοί μεγαλώνουν, επομένως μεγαλώνουν και οι κίνδυνοι.

Έτσι λοιπόν, αν θέλουμε να συμβάλλουμε στην λαϊκή υπόθεση, να καταγγείλουμε την ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν, να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους λαούς της Μέσης Ανατολής, πρέπει να παλέψουμε για να πάψει η εμπλοκή της χώρας στο μακελειό, να ευνοήσουμε την αλληλοτροφοδοτούμενη πάλη για το μεροκάματο και τη ζωή. Τα φτωχά εργατολαϊκά στρώματα κάθε μέρα παλεύουν με 2 και 3 δουλειές για να τα βγάλουν πέρα, σε συνθήκες γαλέρας, με το θάνατο να καραδωκεί. Η απώλεια του ταξικού προσανατολισμού επιδρά και στη σύγχυση, την ανημπόρια, την αδυναμία να διακρίνουν, όχι τις συνέπειες του πολέμου και της εμπλοκής, αλλά τη δυνατότητά τους να κάνουν “κάτι”. Η μικροαστική αριστερά ούτε που διανοείται να αντιληφθεί την πραγματικότητα αυτή, πόσο μάλλον να προτάξει την πάλη για το μεροκάματο δίπλα στην πάλη για την απεμπλοκή.

Για όσους θέλουν να δουν την πραγματικότητα ως έχει και να είναι χρήσιμοι στη σπουδαία υπόθεση που παλεύουμε. Όπως αναφέρει σε κείμενό του ο Βασίλης Σαμαράς, η εργατική τάξη έχει μάθει να υπομένει και να επιμένει, αποφασισμένη να βαδίσει το δρόμο αυτό, ξέροντας ότι ίσως της πάρει καιρό. Είναι αναρίθμητοι οι νεκροί και σακατεμμένοι εργάτες τόσα και τόσα χρόνια στην Ασία, στη Λατινική Αμερική, στην Ευρώπη, παντού. Μόνο αίμα και θάνατος όσο δεν συγκροτείται σαν ικανός αντίπαλος απέναντι στο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό. Γενιές και γενιές χάνονται στις βόμβες τους, πνιγμένοι σαν μετανάστες, στην καταδίκη της αθλιότητας, χωρίς ποτέ να ζήσουν μια ζωή όπως την άξιζαν.

Επομένως ούτε εφησυχασμός, μα ούτε και πανικός και τρομοϋστερία. Ότι βιώνουμε είναι οι συνέπειες της ήττας. Που δεν έγινε χτες. Κι ούτε θα ανατραπεί αύριο. Η τραγική ακολουθία λαών και χωρών που κομματιάζονται, μαζί με τα 13ωρα, το γκρέμισμα των δικαιωμάτων σε περίθαλψη, σύνταξη θα είναι η πραγματικότητα όσο δεν βρίσκουν ικανές αντιστάσεις, αντίπαλο που να τους αποθαρρύνει. Όμως οι αντιθέσεις παραμένουν. Οι λαοί επιμένουν να θέλουν να ζήσουν. Τα γιατί γεννιούνται στα εργοστάσια, στα ορυχεία, στις οικοδομές, στα ναυπηγεία. Η οργή μεγαλώνει, το σύστημα σαπίζει, γίνεται άκρως επικίνδυνο, μα και αποκαλύπτεται. Με επίγνωση των συσχετισμών, με επαναστατική αισιοδοξία που πηγάζει από τη γείωση με την πραγματικότητα, τα σπουδαία είναι μπροστά, κρυμμένα στον ορίζοντα που σκοτεινιάζει. Τα μεγάλα “μικρά” καθήκοντα είναι και το στοίχημα του σήμερα για όσους θέλουν και αντέχουν.