Ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν. Κερδισμένοι και χαμένοι

Η εύθραυστη εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν ακόμα και αν κρατηθεί είναι αδύνατο σε δεκαπέντε μέρες διαπραγμάτευσης να λυθούν τα κρίσιμα ζητήματα που οδήγησαν στην ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ. Πόσο μάλλον που μετά από ενάμιση μήνα πολεμικής σύγκρουσης, πυραύλων και κλεισίματος των στενών του Ορμούζ αποκαλύπτεται πως η περίπτωση Ιράν είναι σκληρή και ικανή έως και να σπάσει σημαντικά τα αδιαμφισβήτητα κοφτερά δόντια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Τόσο το εσωτερικό μέτωπο όσο και οι συμμαχίες των ΗΠΑ καθόλου δεν ευνοούν την απρόσκοπτη συνέχιση της ιμπεριαλιστικής επέμβασης, ενώ με τους συγκεκριμένους όρους καθίσταται αδύνατη ακόμη και η σκέψη για σοβαρή χερσαία επέμβαση. Φυσικά δεν πρέπει να υποτιμά κανείς τη δυνατότητα των ΗΠΑ-Ισραήλ να προκαλέσουν φρικτές καταστροφές κατά πολιτικών στόχων και αμάχων όπως έχουν αποδείξει στην Γάζα και τώρα στο Λίβανο.

Αθωώνουν την βαρβαρότητα του συστήματος όσοι χρεώνουν την φρίκη και την απανθρωπιά στον Τραμπ που ήθελε σε μια βραδιά να καταστρέψει έναν πολιτισμό αιώνων. Ούτε φυσικά βοηθούν την σωστή προσέγγιση τοποθετήσεις που δείχνουν το Σιωναζιστικό μαντρόσκυλο να επιβάλλει την θέλησή του στο αφεντικό. Με τη Χιροσίμα οι ΗΠΑ απέδειξαν πως είναι αδίστακτες και ακριβώς αυτός ήταν ο στόχος της χρήσης του εφιαλτικού όπλου κατά αμάχων, όταν η Ιαπωνία ήταν ήδη αναγκασμένη να συνθηκολογήσει. Ο Τραμπ σήμερα, παρότι διεκδικητής του Νόμπελ ειρήνης, δεν θα διστάσει μπροστά σε κανένα έγκλημα αρκεί τα επιτελεία των ΗΠΑ να βλέπουν όφελος για το αμερικάνικο κεφάλαιο. Η πολιτική όλα για το αμερικάνικο κεφάλαιο-όλα στο αμερικάνικο κεφάλαιο, είναι ο μπούσουλας είτε με τον Τραμπ, είτε με τον Βάνς, είτε με τους δημοκρατικούς αν έχουν να προτείνουν κάτι διαφορετικό και κατορθώσουν κάποια στιγμή να επανακάμψουν.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι τώρα, πως θα αντιμετωπιστεί η φανερή αδυναμία των ΗΠΑ να διαχειριστούν την περίπτωση του Ιράν. Εννοούμε να την διαχειριστούν όπως αρμόζει σε μια δύναμη που, έτσι και αλλιώς όμως, για χρόνια θα παραμένει στο ρόλο παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας με δοσμένη την μεγάλη διαφορά ισχύος από οποιαδήποτε δεύτερη ιμπεριαλιστική δύναμη.

Απ’ αυτή την άποψη τα δέκα σημεία-βάση της διαπραγμάτευσης που συνιστούν σαφή νίκη του Ιράν είναι αδύνατο να γίνουν αποδεκτά. Το τι θα γίνει όμως και σε τι παζάρια θα μπει αν καταφέρει να μπει η  ηγεσία της αστικοφεουδαρχικής άρχουσας τάξης του Ιράν μένει να το δούμε. Κρίσιμο και με σημασία στην παγκόσμια ρότα των εξελίξεων ο ρόλος Ρωσίας-Κίνας αλλά και των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Πάντως ο Ρούτε που κρίθηκε άθλιος γλύφτης του Τραμπ ακόμα και από τους δημοσιογράφους του ΣΚΑΪ σωστά λέει πως το ΝΑΤΟ δεν θα διαλυθεί. Ο ίδιος ο Τραμπ στην ουσία το θέλει και μάλιστα πιο ισχυρό. Αλλά ταυτόχρονα θέλει τις ΗΠΑ να λύνουν και να δένουν και να παίρνουν πρωτοβουλίες  με τους κάθε φορά πρόθυμους.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία με πάνω από ένα εκατομμύριο νεκρούς στην καρδιά της Ευρώπης και το ζήτημα Ιράν-Μέση Ανατολή με δοσμένη και την σύνδεσή τους, θα κρίνουν όχι απλά το μέλλον του Τραμπ και το επίπεδο ισχύος και πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ, αλλά συνολικά τα γεωπολιτικά δεδομένα στον πλανήτη.

Σε σχέση με κερδισμένους και χαμένους.

Χαμένος φυσικά ο λαός της Παλαιστίνης που, παρότι η ηρωική του Αντίσταση αφύπνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη, υποφέρει ωστόσο την ωμή βαρβαρότητα του συστήματος στη βάση των διεθνών ταξικών συσχετισμών που σαφέστατα είναι σε βάρος των λαών. Υποφέρει ήδη πλήγματα ο λαός του Λιβάνου που το Σιωναζιστικό κράτος θα ήθελε να κάνει το Λίβανο Γάζα. Όμως η αντίσταση του λαού του Λιβάνου επιμένει και η αντοχή της είναι αυτή που κυρίως θα κρίνει το μέλλον της χώρας που της έλαχε να γειτνιάζει με το μαντρόσκυλο των ιμπεριαλιστών. Αντίστοιχα υποφέρει χρόνια τώρα και ο λαός του Ιράν που, και αυτός όπως και όλοι οι λαοί της εποχής μας, υφίσταται ένα εκμεταλλευτικό καθεστώς και επιπλέον τις κυρώσεις των ΗΠΑ-Δύσης και τώρα τον ανελέητο βομβαρδισμό των ΗΠΑ-Ισραήλ. Εδώ είναι ανάγκη να τονίσουμε πως αντίθετα από τις επιδιώξεις των ΗΠΑ-Ισραήλ κατά κοινή ομολογία η Ιρανική ηγεσία και η άρχουσα τάξη του Ιράν ενισχύθηκε διεθνώς και κυρίως εσωτερικά παρά τα οδυνηρά πλήγματα στη χώρα από την ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Αν οι εξελίξεις σταματούσαν εδώ με μια  διαπραγμάτευση, η άρχουσα τάξη του Ιράν θα μπορούσε να κατοχυρώσει και περιφερειακό ρόλο και καλύτερο έλεγχο των λαϊκών αντιστάσεων. Σ’ αυτή την κατεύθυνση σαν εκμεταλλεύτρια τάξη θα διαπραγματευτεί, όπως έχει κάνει και στο παρελθόν, τόσο με τις ΗΠΑ όσο και με Ρώσους, Κινέζους και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές.

Όμως τι γίνεται με τον σπουδαίο λαό του Ιράν που από την αντίσταση στην εκμετάλλευση και καταπίεση της άρχουσας τάξης του βρέθηκε να αντιστέκεται χωρίς ταλάντευση στην ιμπεριαλιστική επέμβαση; Για άλλη μια φορά οι ανθρώπινες ασπίδες στις γέφυρες και στις υποδομές της ζωής του λαού, έγραψαν ιστορία απέναντι στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Τι από όλα αυτά θα μπορέσει να κεφαλαιοποιηθεί υπέρ της πάλης των λαών που μάχονται καθημερινά σ’ όλα τα μέτωπα για την υπεράσπιση της ζωής και του δίκιο τους απέναντι στην γενικευμένη βαρβαρότητα του συστήματος;  Το τίποτα δεν πάει χαμένο δεν είναι απλώς ποιητικό.O λαός στο Βελιγράδι το 1999, η Ιρακινή Αντίσταση μετά την κατάρρευση της ηγεσίας και του Ιρακινού κράτος και τώρα ο λαός της Τεχεράνης, πάντα σε συνθήκες διάλυσης του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, αψήφησαν την παντοδυναμία του συστήματος. Μακάβριο αλλά αληθινό το γεγονός πως τα φέρετρα που έστελνε η Ιρακινή Αντίσταση για μεγάλο διάστημα στις ΗΠΑ, κάνουν ακόμα και σήμερα δύσκολη την αποδοχή επικίνδυνων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.

Όχι, δεν ξεμπερδεύουν όμως έτσι εύκολα οι λαοί. Η υπόθεσή τους είναι δύσκολη, μακρόχρονη και βασικά θα κριθεί στο ταξικό πεδίο. Αυτό κάποιοι ούτε μπορούν, ούτε θέλουν να το καταλάβουν.  Η εργατική τάξη σε παγκόσμια κλίμακα αναπτύσσεται και γίνεται ικανή εφόσον συγκροτηθεί να πάει μπροστά την ιστορία. Τα οράματα για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και πόλεμο μπορούν να προσανατολίσουν ξανά και να εμπνεύσουν την πάλη των λαών. Οι παλινορθωμένες αστικές τάξεις σε Ρωσία-Κίνα συκοφάντησαν την υπόθεση του σοσιαλισμού και της πάλης των λαών. Οι αυταπάτες για αυτά δεν ευνοούν την ήττα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων που οι αντιστάσεις των λαών μπορούν να προκαλέσουν παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς. Πολύ περισσότερο την υπαρκτή δυνατότητα οι αντιστάσεις των λαών να επενδυθούν στην εκ νέου συγκρότηση όρων πάλης για ένα κόσμο ανθρωπιάς…