Λατινική αμερική

Κάπου ανάμεσα στο τελεσίγραφο της αποκάλυψης των ΗΠΑ για το Ιράν, μέχρι τις νέες προθεσμίες συμμόρφωσης αντιπάλων (και συμμάχων), ίσως χωράει ένα σχόλιο για την αριστερά του σήμερα, στη χώρα μας τουλάχιστον. Υπερασπιζόμενοι έτσι αυτό που πολλές φορές έχουμε καταθέσει ως ανάγκη ενότητας στη δράση, όλων των δυνάμεων που αναφέρονται στο κίνημα στις αιχμές που ορίζει η ταξική πάλη, αλλά

Στη Βενεζουέλα με νατοϊκή πολιορκία μηνών και πειρατική απαγωγή του ηγέτη της και της συζύγου του, οι ΗΠΑ επιβάλλουν τη ληστεία του πλούτου της Βενεζουέλας  και την κυριαρχία, μέσω τρόμου, σ’ όλη τη Λατινική Αμερική. Είχε προηγηθεί ο εκβιασμός για τα λιμάνια του Παναμά, ενώ τώρα το βάρβαρο εμπάργκο κατά της Κούβας οδηγεί το λαό της σε λιμοκτονία.

Σήμερα το

Πριν ακόμα την επανεκλογή του Τράμπ στον προεδρικό θώκο των ΗΠΑ -για λογαριασμό του αμερικανικού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου εν συνόλω- έχει τεθεί πολλάκις στη δημόσια συζήτηση (και ενίοτε πιο συχνά από την Αριστερά παρά από αναλυτές αστικών μέσων) ο χαρακτηρισμός του ως «τρελό». «Τρελό» με την έννοια ότι είτε αποτελεί «παραφωνία» στην κανονικότητα του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος είτε ότι ασκεί πολιτική-διοίκηση, με

ΗΠΑ – ΝΑΤΟ φονιάδες των λαών  –  Έξω οι βάσεις – Αλληλεγγύη στο βενεζουελάνικο λαό

Τα «έργα και ημέρες» των ΗΠΑ αυτή τη φορά στη Λατινική Αμερική και τη Βενεζουέλα συγκεκριμένα, είναι άλλη μια απόδειξη της απελευθέρωσης των πιο επιθετικών μορφών και δυνάμεων του κεφάλαιου παγκόσμια. Τουλάχιστον για όσους επιμένουν να βλέπουν τις ανειρήνευτες αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών σαν παράγοντα που