Δολοφονία στη Μινεάπολη των ΗΠΑ

Η πραγματική εγκληματική οργάνωση δολοφονεί τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Οι εικόνες βαρβαρότητας που από εχθές κυκλοφορούν σε όλο τον κόσμο, καταγράφουν μια ακόμα δολοφονία της μεγαλύτερης δημοκρατίας στον κόσμο.

Αυτή τη φορά περισσότερο πολιτικοποιημένη και άμεσα καλυπτόμενη από το σύστημα των ΗΠΑ. Μια δολοφονία λευκής Αμερικανίδας πολίτη αυτή τη φορά, η οποία μετά τη δολοφονία της κατηγορήθηκε ότι.. κατά κάποιο τρόπο την προκάλεσε η ίδια.

Οι δολοφονίες δεν είναι μια στιγμή.

Δεν είναι φαινόμενο που εντοπίζεται μόνο υπό την τρέχουσα, φασίζουσα διοίκηση των Ρεπουμπλικάνων. Οι δολοφονίες, αρκετές δεκάδες για να μην πούμε εκατοντάδες κάθε χρόνο, αποτελούν στοιχείο διαχρονικό σε κάθε προεδρία, τέτοια η αλλιώτικη.

Είναι χαρακτηριστικό μιας αστικής τάξης η οποία για να παίζει το ρόλο της ως παγκόσμια ηγεμονική δύναμη, κατά πρώτο λόγο έχει στο νου της να επιβάλλεται σταθερά και με αμερικάνικο τρόπο και στο εσωτερικό της χώρας της.

Διαχρονικό στοιχείο της συγκρότησης της η αγριότητα απέναντι στους μαύρους, η πολιτική του μακαρθισμού και των ρατσιστικών αντιλήψεων, το χτύπημα όλων των όρων συγκρότησης των δυνάμεων της εργατικής τάξης και του κόσμου του μόχθου. Τις οποίες, από την πρώτη στιγμή και μέχρι τα σήμερα τις υποτάσσει δια πυρός και σιδήρου ούτος ώστε να μη διαταραχθεί η καπιταλιστική λειτουργία και η ιμπεριαλιστική δράση του κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών.

Οι όροι της επίθεσης σήμερα.

Το διάβασμα των ταξικών και πολιτικών συσχετισμών, της ήττας του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, από μεριάς κεφαλαίου και ιμπεριαλιστών απελευθερώνει στην εποχή μας της πιο επιθετικές δυνάμεις. Σε Δύση και Ανατολή.

Τα κέντρα του συστήματος της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και του πολέμου διαβάζοντας την εποχή εκστρατεύουν απέναντι στην εργατική τάξη και τον κόσμο της δουλειάς, συνολικά απέναντι στους λαούς.

Επιδίωξη τους, η έως και σε βαθμό εξανδραποδισμού επιβολή της εκμετάλλευσης απέναντι στις δυνάμεις της εργασίας. Η ιστορική ρεβάνς απέναντι στην εργατική τάξη και τους λαούς.

Σε αυτή την κατεύθυνση ηγετικό ρόλο και με βάση τη θέση τους στα παγκόσμια πράγματα, έχουν οι ΗΠΑ.

Χωρίς όμως να μονοπωλούν την όξυνση της επίθεσης, τη φασιστικοποίηση και την επιβολή μιας συνεχώς αντιδραστικότερης πραγματικότητας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη δίωξη στη Ρωσία για αγωνιστές που διέδιδαν τις απόψεις του Λένιν. Όπως και η συνεχής αντιμετώπιση των εργατικών και ευρύτερα λαϊκών ξεσπασμάτων από τις δημοκρατίες της ΕΕ, μα και στον υπόλοιπο καπιταλιστικό κόσμο.

Για τις ΗΠΑ όμως.

Η εποχή πέραν του ταξικού συσχετισμού που αναφέρθηκε, χαρακτηρίζεται από την ήττα και την αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης και αυτού που υπήρξε ως ΕΕΚΚ. Είναι μια εποχή στην οποία έχει αναδειχθεί και “παίζεται” το μεγάλο διακύβευμα.

Η σύγκρουση και σε όλα τα μέτωπα των δυνάμεων της Δύσης, που αποτελούσαν και θα ήθελαν να συνεχίσουν να αποτελούν τους “ιδιοκτήτες” του κόσμου, με τις λεγόμενες και αναδυόμενες δυνάμεις, τους νέους διεκδικητές, της Ανατολής.

Σε αυτή την σύγκρουση, όπως και στην περίπτωση της ταξικής που προαναφέραμε, οι ΗΠΑ έχουν τον πρώτο και παγκόσμιο ρόλο.

Η υπηρέτηση αυτού του ρόλου και για λογαριασμό του κεφαλαίου και της ιμπεριαλιστικής μηχανής των Ηνωμένων Πολιτειών, προϋποθέτει ορισμένες επιταχύνσεις ως προς την πολιτική και τους τρόπους με τους οποίους την ασκεί ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός.

Τόσο στο εξωτερικό, όσο και κατά πρώτο λόγο στο εσωτερικό του οικοδομήματος του.

Προϋποθέσεις και ιεραρχήσεις προς τα μέσα.

Προϋπόθεση για την υπηρέτηση αυτών των σκοπών, της διατήρησης και γιατί όχι και διεύρυνσης των όρων της ηγεμονίας των ΗΠΑ, αποτελεί η με όρους φασιστικοποίησης έως ανοικτού φασισμού προώθηση της επίθεσης στα δικαιώματα της πολυεθνικής εργατικής τάξης και του κόσμου της δουλειάς στο εσωτερικό της χώρας.

Το shutdown, ένα προηγούμενο διάστημα μας αποκάλυψε ακόμα πιο καθαρά, πόσο έντονες είναι οι ταξικές αντιθέσεις στο πλαίσιο των ΗΠΑ. Ενώ γνωστή είναι η πραγματικότητα των ανθρώπων που ενώ είναι εργαζόμενοι διαμένουν στα αυτοκίνητα τους μη μπορώντας να πληρώνουν για ενοίκιο η να συντηρούν σπίτι. Για να μην μιλήσει κανείς για τους ανασφάλιστους. Τις συνθήκες ζωής των μεταναστών και πάει λέγοντας.

Τα προεκλογικά αλυσοπρίονα δεν ήταν γραφικές εικόνες του Μασκ μα η κυνική διάθεση – εκδήλωση της βαρβαρότητας, οι ράγες στις οποίες τρέχει η επίθεση του κεφαλαίου στις ΗΠΑ, όπως και σε όλο τον κόσμο.

Στη βάση αυτής της επίθεσης, είναι που το σύστημα αντιλαμβάνεται πολύ καλά ότι οφείλει να προετοιμαστεί για τα ενδεχόμενα δυσάρεστα επακόλουθα της πολιτικής του.

Επακόλουθα που ένεκα και της όξυνσης των ταξικών αντιθέσεων στις ΗΠΑ μα και σε όλο τον κόσμο, μπορούν να οδηγήσουν και οδηγούν ήδη σε ξεσπάσματα και αντιστάσεις των από κάτω.

Και πιο συγκεκριμένα, αυτές τις αντιστάσεις το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα θέλει να προλάβει, να τις ακυρώσει, να τις σβήσει. Εκεί και ξεκινώντας από τη Μέκκα, επιστρατεύει τους μηχανισμούς καταστολής, τις δυνάμεις άμεσης επέμβασης, το δικαστικό – νομοθετικό του οπλοστάσιο, το όλο πλαίσιο που ντύνει την όξυνση της καπιταλιστικής επίθεσης με τους όρους της φασιστικοποίησης στη σημερινή εποχή.

Γεννήματα βαρβαρότητας.

Αποτέλεσμα της δράσης αυτών των δυνάμεων, αυτής της πολιτικής είναι και η σημερινή δολοφονία στη Μινεάπολη.

Η πραγματική εγκληματική οργάνωση είναι το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα. Η ελαύνουσας καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.

Η πραγματικότητα της φασιστικοποίησης που δένεται αξεχώριστα με την αναγκαιότητα του βαθέματος και απλώματος της επίθεσης του καπιταλιστικού- ιμπεριαλιστικού συστήματος, δεν πέφτει από τον ουρανό ούτε αποτελεί φετίχ ορισμένων «ακραίων» δυνάμεων στα πλαίσια του συστήματος. Αποτελεί και αυτή με τη σειρά της κεντρική πολιτική επιλογή έξω και πέρα από την οποία δεν διανοείται να παρεκκλίνει καμία αστική τάξη και κατά συνέχεια κανένα καπιταλιστικό κράτος στη σημερινή σκοτεινή εποχή.

Όροι απάντησης.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα για την εργατική τάξη και τους λαούς η διέξοδος βρίσκεται στην Αντίσταση.

Η Αντίσταση, της εργατικής τάξης στο τσάκισμα των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων της.

Η πάλη για το 8ωρο, τις πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς.

Η Αντίσταση του γαλλικού προλεταριάτου και συνολικά του κόσμου του μόχθου απέναντι στην επιδρομή του γαλλικού κεφαλαίου στα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα του. Η πάλη για να μην περάσουν αυτές οι μεθοδεύσεις.

Η Αντίσταση στο ξεκλήρισμα της φτωχής αγροτιάς και η πάλη στα μπλόκα της επιβίωσης στη χώρα μας.

Η Αντίσταση του παλαιστινιακού λαού απέναντι στην πολιτική της γενοκτονίας από ΗΠΑ – σιωνιστές. Η πάλη για λευτεριά στην Παλαιστίνη.

Η Αντίσταση του βενεζουελανικου λαού στη ιμπεριαλιστική επιθετικότητα των ΗΠΑ. Η πάλη των λαών της λατινικής Αμερικής απέναντι στους διαχρονικούς τους μακελάρηδες.

Η Αντίσταση σε κάθε μέτωπο της πάλης της εργατικής τάξης και των λαών είναι το έδαφος στο οποίο τελικά σπάει και γκρεμίζεται όλο το αντιδραστικό οπλοστάσιο, οι μηχανισμοί καταστολής και η δολοφονική τους δράση, η τρομοκρατία, συνολικά η φασιστικοποίηση.