Μετακλητοί εργαζόμενοι και πνιγμένοι στο βωμό της όλο και πιο στυγνής εκμετάλλευσης

Ο φασίστας υπουργός μετανάστευσης Πλεύρης έβαλε σε αμφισβήτηση ακόμη και το μενού το οποίο δίνεται στις δομές μεταναστών. Από το 2011 δήλωνε: « φύλαξη των συνόρων δε μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες και για να γίνω κατανοητός, αν δεν υπάρχουν νεκροί…». Αυτός είναι ο πολιτικός προϊστάμενος του λιμενικού, αυτή είναι η επίσημη πολιτική για τη μετανάστευση σήμερα που μετατρέπει το Αιγαίο και το Λιβυκό συνεχώς σε υγρό τάφο για τους κολασμένους που ρισκάρουν συνεχώς τη ζωή τους καταδιωκόμενοι από την εξαθλίωση που επιβάλλουν στη ζωή στον τόπο τους κεφάλαιο, αντιδραστικά καθεστώτα και ιμπεριαλισμός.

Συνολικότερα και αφού ο Πλεύρης μετέτρεψε σε ποινικό αδίκημα την παραμονή στη χώρα μεταναστών χωρίς άσυλο, με ποινή φυλάκισης 5 χρόνων χωρίς αναστολή, προχώρησε και προχωρά συνεχώς παραπέρα την αντιμεταναστευτική πολιτική στο διεθνές κλίμα της τραμπικής ωμότητας και βαρβαρότητας που απλώνεται σε Ευρώπη και ΗΠΑ. Στη γραμμή περισσότερης φύλαξης και αποτροπής, η αστυνομία και το λιμενικό δολοφονεί, φυλακίζει και βασανίζει πλέον συνειδητά και συστηματικά τους κολασμένους της γης, που φτάνουν στη χώρα μας.

Σε τοποθετήσεις μας για τα γεγονότα στη Μινεάπολη των ΗΠΑ τονίζουμε ότι στόχος των κυβερνήσεων από τις ΗΠΑ του Τράμπ ως την ελληνική κυβέρνηση, δεν είναι να διώξουν τους μετανάστες. Αντίθετα, τα φτηνά εργατικά χέρια των μεταναστών είναι πολύτιμα, τόσο στις ΗΠΑ (για έναν παραπάνω λόγο αν καταφέρουν να φέρουν πίσω εργοστάσια) και γενικότερα σ’ όλη τη Δύση, αλλά και στη χώρα μας λόγω της έλλειψης εργατικών χεριών. Κατασκευαστικές εταιρείες, ξενοδόχοι και μεγαλο-αγρότες, συνεχώς απαιτούν λύση από την κυβέρνηση. Τα αιτήματα για μετακλητούς εργάτες φτάνουν ως και 400.000.

Το έλλειμα εργατικών χεριών προκύπτει φυσικά λόγω των μισθών πείνας, τις συνθήκες εξοντωτικής εντατικοποίησης και τα ωράρια λάστιχο, που χαρακτηρίζουν ιδιαίτερα αυτούς τους κλάδους. Φαίνεται αντιφατικό το παρακάτω γεγονός, μα δεν είναι: Ο Πλεύρης να θέλει να διώξει τάχα τους μετανάστες και ο αρχιστράτηγος του κεφαλαίου Στουρνάρας να εγκαλεί την κυβέρνηση στο ζήτημα μετανάστες – φτηνά εργατικά χέρια.

Προς τι όμως η αντιμεταναστευτική πολιτική που κατά την άποψή μας δεν είναι ιδεοληψία του Πλεύρη. Πέρα από τις αποφασιστικές τοποθετήσεις του Στουρνάρα, της Ντόρας Μπακογιάννη και άλλων, χρειάζεται να δούμε τα δημοσιεύματα του τελευταίου μήνα που μιλάνε για ανάγκες για 400.000 μετακλητούς εργαζόμενους που χρειάζεται να εισαχθούν από τρίτες χώρες στοχευμένα και με πλήρη έλεγχο που διασφαλίζει τη στυγνή τους εκμετάλλευση χωρίς καμιά δυνατότητα συγκρότησης αντιστάσεων μιας και πρόκειται για συμβάσεις με τις χώρες τους Αίγυπτο, Ινδία, Μπαγκλαντές, Φιλιππίνες κ.λπ. ορισμένου χρόνου και με την απειλή της απέλασης ανά πάσα στιγμή να επικρέμεται. Και μόνο αυτό το γεγονός αποκαλύπτει την πραγματικότητα της ωμότητας του συστήματος στο ζήτημα των σύγχρονων σκλάβων του επίσημου κρατικού δουλεμπορίου, προς εξυπηρέτηση της πολιτικής «όλα στο κεφάλαιο»

Προς τι όμως η πολιτική του Πλεύρη, του Τραμπ και του συνόλου των κυβερνήσεων, που βήμα – βήμα υιοθετούν ακροδεξιές αντιμεταναστευτικές ατζέντες; Εδώ θα θυμίσουμε πως χειρίζονταν οι ΗΠΑ τα μεταναστευτικά ρεύματα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Κάθε φορά λοιπόν που οι ταμπουρωμένοι σε εθνικές κοινότητες μετανάστες εργάτες αποκτούσαν ταξική συνείδηση και ταξική ενότητα (όπως συνέβαινε σ’ εκείνες τις εποχές εφόδου της εργατικής τάξης και του Ε.Ε.Κ.Κ.) νέες καραβιές από άλλα έθνη, πιο εξαθλιωμένα και πιο καθυστερημένα, έρχονταν για να χρησιμοποιηθούν σ’ ένα πρώτο διάστημα απεργοσπαστικά και για τη διάσπαση της ταξικής ενότητας, που μέσα από την ταξική πάλη κατακτιούνταν σε βάρος των εθνικών διαχωρισμών.

Στις μέρες μας η τρομοκρατική δράση του ICE στις ΗΠΑ και οι πνιγμοί, οι φυλακίσεις και οι βασανισμοί του Πλεύρη στις προβλήτες του Ρεθύμνου και στην Αγυιά στα Χανιά, έχουν στόχο την επιβολή φόβου και τη δαιμονοποίηση των κολασμένων της γης. Θέλουν τον πλήρη έλεγχο της ροής μεταναστών, μα και την διάσπαση της εργατικής τάξης μέσα από τη χρήση των μετακλητών με στυγνή εκμετάλλευση, αλλά και τη δαιμονοποίηση με κάθε τρόπο των αλλοεθνών εργαζόμενων και την αποτροπή της αναγκαίας ενότητας με τους ντόπιους συναδέλφους τους. Έτσι τα μεροκάματα κρατιούνται χαμηλά και το ρατσιστικό δηλητήριο αποτρέπει βήματα στην κατεύθυνση της πάλης και της εργατικής συγκρότησης.

Να σημειώσουμε πως, σ’ αυτό το πλαίσιο εκμετάλλευσης μετακλητών, δε μπορούν να μπουν οι φτωχομεσαίοι αγρότες όταν εποχιακά θέλουν κάποια λίγα μεροκάματα π.χ. για το μάζεμα της ελιάς. Και ο Στουρνάρας και ο Πλεύρης χωρίς ιδεοληψίες υπηρετούν με τον πιο ωμό τρόπο την πολιτική όλα στο κεφάλαιο, που στις μέρες μας επιτάσσει ωμότητα και φασιστικοποίηση για να απολαμβάνει την πιο στυγνή εκμετάλλευση της εργατικής τάξης.

Δεν αρκεί (και παρότι προοδευτική είναι λειψή και αδύναμη) μια ανθρωπιστική αντισυσπείρωση απέναντι στον μισανθρωπισμό του συστήματος. Από τις ΗΠΑ με τις ελπιδοφόρες αντιστάσεις στην κρατική βαρβαρότητα, έως τη φρικαλέα συμπεριφορά του ντόπιου συστήματος, ένας τρόπος υπάρχει για την ουσιαστική υπεράσπιση της ανθρωπιάς. Η συμβολή στην πάλη και την προοπτική εκ νέου συγκρότησης της εργατικής τάξης. Σημαντικό σ’ αυτή την κατεύθυνση η υπεράσπιση του συνθήματος «Έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι». Κρίσιμο και εδώ το ξέσπασμα αγώνων (με τους ντόπιους εργαζόμενους αντικειμενικά στην πρώτη γραμμή) για το μεροκάματο. Για πραγματικές αυξήσεις που να καλύπτουν το κόστος της ζωής, για ωράρια και συνθήκες δουλειάς, που κόντρα στην πραγματικότητα της Βιολάντα, θα υπολογίζουν τη ζωή των εργαζόμενων ντόπιων και ξένων.