Πραγματικότητες και αναγκαιότητες Πάλης στην ιδιωτική εκπαίδευση

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία (όπως αυτά καταγράφονται στο «ΒΗΜΑ»), η αύξηση των ενοικίων από το 2017 ως τη χρονιά που μας πέρασε, αγγίζει ως και το 100%, με την τάση αυτή να καταγράφεται και στις, μόνο κατ’ όνομα πλέον, φθηνές γειτονιές. Αποτέλεσμα είναι, κατά μέσο όρο τα ενοίκια να φτάνουν να απαιτούν ως και έναν ολόκληρο μισθό. Το ολοένα και αυξημένο κόστος ζωής είναι σε αντίστροφη αναλογία με το εισόδημα και παρά τα 50εύρα που τάζει ο Μητσοτάκης, προσπαθώντας να ξεγελάσει, η διευρυμένη ανασφάλεια στους εργαζομένους παραμένει. Γίνεται ολοένα και πιο απαραίτητη, ως ανάγκη ζωής, η Αντίσταση στην κεντρική πολιτική της διάλυσης του λαϊκού εισοδήματος, που επιτάσσει η σκοτεινή εποχή που ζούμε.

Η γενικότερη πραγματικότητα, όπως τη βιώνει το σύνολο του κόσμου της δουλείας και του μεροκάματου, συνδέεται και με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εργασίας στην ιδιωτική εκπαίδευση (φροντιστήρια). Αφετηριακά, θα μπορούσαμε να πούμε, πως αφ’ εαυτού της, η ιδιωτική εκπαίδευση είναι μια «παρά φύσιν» εκπαίδευση, συνδεδεμένη με την απαξίωση του δημόσιου σχολείου, αλλά και ένας μηχανισμός του συστήματος διαχείρισης των αποφοίτων των καθηγητικών σχολών, στη βάση ότι δε χωράνε όλοι -κατά τα λεγόμενα των εκάστοτε κυβερνώντων- στο σχολείο. Βέβαια, γεγονός είναι, ότι και στους εργαζόμενους (μόνιμους/διορισμένους) στο δημόσιο σχολείο, βάσει της επίθεσης που επιταχύνθηκε (και) με τα Μνημόνια, εμπεδώνεται ένα καθεστώς που προσιδιάζει περισσότερο στους όρους δουλείας των αναπληρωτών, όσον αφορά τα δικαιώματα τους, αλλά αυτό αποτελεί αντικείμενο μιας άλλης τοποθέτησης. Το διά ταύτα είναι, ότι το σύνολο των εργαζομένων στην εκπαίδευση, βάλλονται από την επίθεση του συστήματος και για αυτό αφετηριακός όρος για την αναγκαία και απαραίτητη, πρωτίστως, στάση Αντίστασης απέναντι στα πράγματα, αποτελεί το ξεκαθάρισμα ότι αποτελούν εργαζόμενους και όχι λειτουργούς.

Βασικό χαρακτηριστικό της εργασίας στο φροντιστήριο, ως χώρο, για έναν νέο άνθρωπο αποτελεί το ότι (κατά κανόνα) η σχέση εργασίας είναι στη βάση του «ωρομίσθιου» και δεν υπάρχει ο «μισθός». Συνέπεια αυτού, είναι ότι όσο και αν στο μυαλό του/της κάθε εργαζόμενο/ης υπάρχει το «έχω δουλειά», άλλο τόσο αυτό δεν υφίσταται με την ολοκληρωτική και ουσιαστική έννοια. Επί της ουσίας, αναγκάζεται ο εκπαιδευτικός να συμπληρώνει ώρες σε διάφορα φροντιστήρια, με αντίστοιχο «ξόδεμα» σε όλα τα επίπεδα, για να καταφέρει να πει πως. Να μην αναφερθούμε φυσικά και στο ανηλεές κυνήγι ιδιαιτέρων, όπου αποτελεί φενάκη το «εκεί βγάζω περισσότερα», μια που η έλλειψη ασφάλισης και η μη ουσιαστική κατοχύρωση κάπου, αποτελεί (ασυνείδητη κατά κύριο λόφο) αποδοχή του πλαισίου της εποχής όσον αφορά το δικαίωμα στην ασφάλιση.

Επιστρέφοντας στα φροντιστήρια, ιδεολογικός μηχανισμός χειραγώγησης των εργαζομένων, ιδίως των νέων, από τους φροντιστηριάρχες – αφεντικά, αποτελεί η προσπάθεια εμπέδωσης κουλτούρας «οικογένειας», όπου η επιτυχία της επιχείρησης αποτελεί συνολική ευθύνη και άρα απαιτείται η συναίνεση στο να δουλεύεις υπάκουα και πειθήνια. Βέβαια, η οικονομική ζημία πάντα διαχέεται προς τα κάτω, τα κέρδη όχι. Αναπτύσσεται συνεπώς μια συνειδησιακή σχέση όπου ο φροντιστηριάρχης δρα υποτίθεται για την εξέλιξη του εκπαιδευτικού και ας τον έχει να δουλεύει με το κατώτατο ελάχιστο… αν συμβαίνει και αυτό.

Οδηγούνται λοιπόν συχνότατα οι εκπαιδευτικοί, ιδιαίτερα οι νέοι, σε μια προσωπική σχέση με τα αφεντικά, αποσύνδεσης από τους υπόλοιπους εργαζομένους, εσωτερίκευσης των προβλημάτων, μονομερούς διαπραγμάτευσης των όρων εργασίας ακόμα και αισθήματος ενοχής απέναντι στην «επιτυχία» του φροντιστηρίου, όταν θελήσουν να απαιτήσουν έστω και το μικρότερο. Αντιληπτή γίνεται η δυσκολία μπροστά σε απεργία και, φυσικά, όλα τα παραπάνω συμβαίνουν υπό τη σκέπη της γενικότερης κυριαρχίας του κεφαλαίου σε όλα τα επίπεδα και την αποσυγκρότηση των μετώπων πάλης του εργαζόμενου λαού.

Η πραγματικότητα είναι λίγο ως πολύ όπως περιγράφηκε παραπάνω. Αυξανόμενο κόστος ζωής και επισφάλεια. Από την ίδια την πραγματικότητα, ο στόχος πάλης για αυξήσεις των μισθών στο πραγματικό κόστος της ζωής τίθεται ως απαίτηση επιβίωσης και μπορεί να συσπειρώσει σε μια κατεύθυνση δημιουργίας εστιών αντίστασης σε κάθε εργασιακό χώρο. Πριν από αυτό και ως απαίτηση αυτού όμως, απαιτείται να αρχίσει να σπάει το επίχρισμα των «κοινών συμφερόντων» εργαζομένων και φροντιστηρίου, τα ιδιαίτερα προβλήματα που μόνο οι εργαζόμενοι ξέρουν να γίνουν οι αιχμές εκείνες αμφισβήτησης του παραπάνω πλαισίου. Η αναγκαία στάση Αντίστασης, το κλίμα εμπιστοσύνης στο/στη συνάδελφο, αποτελεί το πρώτο βήμα της πάλης για μια αξιοβίωτη ζωή.

Σ.Π.