Τέμπη, Πλατείες δεκαπέντε χρόνια μετά… και η αναγκαιότητα για αναζήτηση απαντήσεων στην καρδία του προβλήματος.

Πλέον, ένα σεβαστό χρονικό διάστημα μετά τις μεγαλειώδεις ως προς τη συμμετοχή του κόσμου, απεργιακές συγκεντρώσεις-διαδηλώσεις της 28^ης Φεβρουαρίου, μπορούν να αποτιμηθούν με μια σχετική ασφάλεια οι δυνατότητες συνέχειας κίνησης στου δρόμου, όλου εκείνου του δυναμικού που ξεχύθηκε στις 28/2. Γεγονός είναι, ότι το σύνολο των δυνάμεων με αναφορά στην Αριστερά, τοποθετήθηκαν για την αναγκαιότητα της συνέχισης … έως και για «ξεσηκωμούς» ή και μίλησαν για δυνατότητες να «πέσει η κυβέρνηση», με όλη τη φαιδρότητα που χαρακτήρισε αυτό το αίτημα την τελευταία δεκαπενταετία. Επειδή η πραγματικότητα, είναι αυτή που είναι και δεν μπορεί να μετασχηματιστεί ούτε με διακηρυκτικά αιτήματα, ούτε με συναισθηματισμούς, χωρίς γραμμή πάλης γειωμένη στα πραγματικά επίδικα πάλης που αφορούν τη ζωή και τη διαβίωση του κόσμου της εργασίας και του μόχθου, η Αριστερά θα παραμένει (περισσότερο) θεατής των ξεσπασμάτων του κόσμου τέτοιο ήταν και αυτό που βιώσαμε με αφορμή το έγκλημα των Τεμπών- που μέλλεται να ξαναυπάρξουν.

Εξαιτίας του αριθμού των διαδηλωτών σε πανελλαδική κλίμακα, υπήρξαν σε διάφορες τοποθετήσεις παραλληλισμοί με τις «Πλατείες» και τα γεγονότα του τότε, ιδίως στο Σύνταγμα, ενάντια στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα. Μία σχεδόν δεκαπενταετία μετά, προφανώς, πολλά πράγματα είναι διαφορετικά, σε σχέση με την εμπέδωση των μνημονιακών πολιτικών στους όρους δουλείας, ασφάλισης, συντάξεων, ως τετελεσμένα γεγονότα πλέον, την απογοήτευση που έσπειρε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στον λαό κ.ο.κ. και σίγουρα, το γεγονός πως στην περίοδο των Πλατειών, είχαμε ένα κοινωνικό φαινόμενο μεγαλύτερης χρονικά διάρκειας και αλλεπάλληλων απεργιών. Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση δεν προσφέρεται ούτε για συγκρίσεις, ούτε για ευθείες αναλογίες. Όσον αφορά την παρούσα τοποθέτηση, επανέρχεται η περίοδος των Πλατειών αφού τέθηκε εκ νέου στη δημόσια συζήτηση, βάσει του αριθμού των διαδηλωτών και επειδή και πάλι τέθηκε εκ των πράγματων το ερώτημα μετά τις 28/2, «και τώρα τί ;» ή «πώς μπορεί όλο αυτό να συνεχίσει ;».

Μια ειδοποιός διαφορά της πρόσφατης μεγαλειώδους κινηματικής εμπειρίας με τις Πλατείες, είναι ότι, στο βαθμό που μπορούσε να γίνει, μια δεκαπενταετία πριν κατάφερε να μπει στο επίκεντρο η κεντρική πολιτική του συστήματος, απέναντί σε κατακτήσεις και δικαιώματα, σε αντίθεση με τώρα, όπου έμεινε κατά βάση στο ζήτημα των Τεμπών (χωρίς να μειώνεται η σημασία του). Όπως τοποθετηθήκαμε ως χώρος, η κοσμοπλημμύρα στις 28/2 είχε υπόβαθρο, που ξεπερνάει τα Τέμπη και αφορά την καθημερινότητα του εργαζόμενου λαού, μισθοί, συντάξεις, περίθαλψη, δικαίωμα σε σπουδές και γνωστά τα προβλήματα για αυτούς που τα βιώνουν. Η επέτειος του εγκλήματος των Τεμπών λειτούργησε ως καταλύτης και αφορμή για το ξέσπασμα αυτής της οργής στο δρόμο. Με άλλα λόγια, εκεί οφείλουν, από όσους θέλουν να αναλάβουν αυτό το καθήκον, να αναζητηθούν και οι όροι συγκρότησης της πάλης του κόσμου του μόχθου.

Μετά τις Πλατείες, προέκυψαν διάφορες θεωρίες (ή θεωρητικοποιήσεις) σε σχέση με το τι έλειψε και η λαϊκή πάλη μπήκε σε καμπή. Η ανεπάρκεια των αιτημάτων λέγαν κάποιοι,  η «αμυντικότητά» τους, η αναγκαιότητα για «μεσοπρόθεσμες» κατευθύνσεις και αιτήματα πάλης, το «Κόμμα» που έλειψε για να δώσει γραμμή και κατεύθυνση … ή το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν «πραγματική» αριστερή κυβέρνηση και κάποιοι άλλοι θα ήταν πιο «συνεπείς» σε αυτό το ρόλο.

Οι Πλατείες δεκαπέντε χρόνια πριν, οι απεργιακές συγκεντρώσεις στις 28/2 τώρα και μια σειρά αγώνων και ξεσπασμάτων στην εποχή μας (των συνεπειών της ήττας του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος), ήταν και είναι αγώνες Αντίστασης. Και αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, θα μπορούσαμε να πούμε αφορά την παγκόσμια κλίμακα -ως εκεί που φτάνει η ματιά μας-. Και ο προσδιορισμός αυτός στα σημερινά ξεσπάσματα δεν δίνεται από εμάς, αλλά από την πραγματικότητα την ίδια. Την πραγματικότητά της κυριαρχία του κεφάλαιού στα πλαίσια της σκοτεινής εποχής που διαβιούμε και την ανάγκη των λαών από την άλλη να θέλουν να ζήσουν. Όποιες δυνάμεις, πολιτικοί χώροι κ.τ.λ.. αναζητούν τις απαντήσεις ή το που βρίσκεται η συνέχεια των όποιων αγώνων-ξεσπασμάτων σε πεδία όπως αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω (αναβαθμισμένα αιτήματα, συγκρότησης Κόμματος εν τη απουσία της εργατικής τάξης από το προσκήνιο, κυβερνητικές εναλλακτικές με «στήριξη από τα κάτω») αφενός αρνούνται να δουν τις απαιτήσεις της πραγματικότητας όπως αυτή είναι και συνειδητά υπεκφεύγουν του πρώτιστου καθήκοντος της συμβολής στην υπόθεση της Αντίστασης, όλα αυτά μέσα σε έναν χυλό όψεων οπορτουνισμού και ρεφορμισμού.

Επιστρέφοντας λοιπόν στο σήμερα. Θα ήταν άδικο να πούμε πως η μαζικότητα των διαδηλώσεων στις 28 Φεβρουαρίου δεν προβλημάτισέ (τουλάχιστον) την κυβέρνηση (Μητσοτάκης στη Βουλή : «Είναι δύσκολο να πείσουμε την κοινωνία ότι δεν έγινε συγκάλυψη»), αλλά σε καμία περίπτωση δεν τέθηκε ζήτημα ευρύτερου προβλήματος, πτώση της κυβέρνησης κ.λπ. κατά διάφορους φαντασιόπληκτούς… Αφενός, δεν κατάφερε να συνδεθεί το ζήτημα των Τεμπών με την κεντρική πολιτική του συστήματος -υπαρκτές οι ευθύνες της Αριστέρας- και αφετέρου πέραν της κοσμοσυρροής στο δρόμο δεν προηγήθηκε (ή ακολούθησε) μια διαδικασία, μαζικών διαδικασιών, συνελεύσεων, σε χορούς δουλείας, στις σχολές κ.ο.κ., δηλαδή επ’ ουδενί δεν άλλαξε ο συσχετισμός στη «βάση», εκεί όπου δίνεται πρωταρχικά η ταξική πάλη. Εκεί βρίσκονται και για εμάς οι απαντήσεις. Στο στοιχειακό επίπεδο, στην προώθηση της γραμμής της Αντίστασης και της Κοινής Δράσης, στα σωματεία, τους φοιτητικούς συλλόγους, στις μαθητικές συνελεύσεις και με αυτό το καθήκον οφείλουν να αναμετρηθούν οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες στο σήμερα. Τη δημιουργία εστιών αντίστασης με βάση τα συγκεκριμένα αιχμιακά επίδικα του κάθε κλάδου και τα ενοποιητικά αιτήματα εκείνα που μπορούν να συσπειρώσουν το σύνολο των εργαζομενων αν μιλάμε για αυτούς π.χ. («πάλη για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος ζωής» για μας).

Όσον αφορά τα προωθημένα και τα «μεγάλα», θα συνεχίσουν να καταλήγουν ζητήματα εσωτερικής και ενδοκινηματικής κατανάλωσης, μακριά από τις πραγματικές ανησυχίες και τις απαντήσεις που ζητά ο κόσμος της εργασίας.

Σ.Π.