Να μη γίνει καθεστώς το 13ωρο και οι μισθοί πείνας. Η συγκρότηση του μετώπου πάλης για το μεροκάματο αναγκαία προϋπόθεση για την πάλη ενάντια στην πολεμοκαπηλεία και τη φασιστικοποίηση

«Λαέ μη σφίγγεις άλλο το ζωνάρι, μην έχεις πια την πείνα για καμάρι» ήταν οι στίχοι που αγγίξανε όσο τίποτε άλλο τις μάζες των κολασμένων τον Ιούνη του 1973 στο μεγάλο μας Τσίρκο, το σπουδαίο αντιπολεμικό- αντιφασιστικό- αντιιμπεριαλιστικό θεατρικό του Ιάκωβου Καμπανέλη, που άφησε εποχή κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Νοέμβρη και τα επόμενα χρόνια.

Στις μέρες μας η αστική τάξη της χώρας στηρίζει τον αρχηγό της γενοκτονίας των Σιωναζιστών, το ανδρείκελο των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ στην Ουκρανία όπως δε δίστασε να στηρίξει τη μαριονέτα των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, τον ξεχασμένο σήμερα Γκουαϊδό. Αναβιώνει το «ανήκομεν στη Δύση» και ουσιαστικά στο όνομα της «ασφάλειας» μπλέκει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς και τα εγκλήματα των ιμπεριαλιστών. Στην πραγματικότητα η αστική τάξη διεκδικεί όποιους ρόλους για τα στενά ταξικά συμφέροντα των πιο ισχυρών μερίδων της και γίνεται όλο και πιο πολεμοκάπηλη και αδίσταχτη σε επικίνδυνους τυχοδιωκτισμούς.

Ταυτόχρονα η κυβέρνηση Μητσοτάκη τσακίζει με την πολιτική λιτότητας τα εργαζόμενα λαϊκά στρώματα. Νομοθετεί και κυβερνά απαρέγκλιτα έως και φανατικά υπέρ της πολιτικής όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο. Συντονίζεται με τις πιο επιθετικές δυνάμεις του κεφαλαίου που έχουν αναδυθεί διεθνώς και αξιολογείται σ’ όλα τα επίπεδα θετικά απ’ αυτές επιβάλλοντας την πολιτική της με όρους φασιστικοποίησης στη βάση φυσικά των γενικότερων αρνητικών συσχετισμών και της ουσιαστικής διάλυσης των μετώπων πάλης του λαού.

Ψηφίζει αντεργατικούς νόμους και ταυτόχρονα με την ακρίβεια να λεηλατεί τους μισθούς, πειθαναγκάζει τους εργαζόμενους σε 13ωρα και εξοντωτικούς ρυθμούς δουλειάς όπως αποκαλύπτεται και από την πύκνωση του θανατικού από τα  λεγόμενα εργατικά  ατυχήματα, τη μετανάστευση των νέων κ.ο.κ. Στο στόχαστρο έχει μπει ξανά και η φτωχομεσαία αγροτιά που αντιστέκεται, κόντρα στη συκοφάντησή της από μια μαφιόζικη διοίκηση, που με πλήρη γνώση και καθοδήγηση των Βρυξελών στοχεύει στο ξεκλήρισμα των φτωχομεσαίων αγροκτηνοτρόφων υπέρ των καπιταλιστικών μονάδων και φτηνών και κερδοφόρων εισαγωγών εμπορευμάτων διατροφής,  κ.ο.κ.

Η λαϊκή οργή είναι δοσμένη, όμως οι δυνάμεις που διαγκωνίζονται για το ρόλο αστικής αντιπολίτευσης και διάδοχης κυβέρνησης δεν έχουν να πουν τίποτα ιδιαίτερα διαφορετικό. Και φυσικά έχουν κοινή αγωνία με την κυβέρνηση να μη βγουν οι εργαζόμενοι στο δρόμο. Σ’ αυτό το κλίμα πολιτικάντικου διαγκωνισμού (για μίζερα τελικά εκλογικά ποσοστά) μένει και το ΚΚΕ που ούτε θέλει, ούτε μπορεί να πάρει την ευθύνη μιας σταθερής και παρατεταμένης προσπάθειας που απαιτείται για την  εκ νέου συγκρότηση των μετώπων πάλης του λαού. Αρνείται και αποφεύγει την προοπτική πραγματικής σύγκρουσης με τις δυνάμεις του συστήματος.

Η παρέμβαση της αριστεράς του εξωκοινοβουλίου (παρά την τάχα αντιιμπεριαλιστική ή τάχα αντικαπιταλιστική ρητορική της ανά περίπτωση) είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, λόγω των υπαρκτών δυσκολιών που την οδηγούν στο σεχταρισμό, την άρνηση γείωσης και την καιροσκοπική και οπορτουνιστική αντιμετώπιση των κρίσιμων μετώπων πάλης του λαού. «Αντικαπιταλιστές» και «αντιιμπεριαλιστές» αρκούνται σε αφηγήματα που συγκροτούν ομαδοποιήσεις συχνά μπροστά στις όποιες κάλπες χωρίς την αγωνία της μαζικής λαϊκής κινητοποίησης. Μιλάνε συνεχώς για τα αδιέξοδα του συστήματος, με εναλλασσόμενες δόσεις βερμπαλισμού και μετά από λίγο υποτίμηση της δύναμης της λαϊκής πάλης. Αποφεύγουν την αναγνώριση της πραγματικότητας που επιβάλει επιμονή στην κοινή δράση με στόχο τη μαζική κινητοποίηση. Ταυτόχρονα μέσα από επαναστατικά τάχα προγράμματα φυγής, υποτιμούν τις εστίες αντίστασης ως φτωχοπροδρομικές και υπόσχονται νίκες και μεγάλες ανατροπές προσπερνώντας την αναγκαιότητα υπηρέτησης της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ των εργαζομένων που είναι ανάγκη ζωής και στοιχειώδους πολιτικής ύπαρξης και υπόστασης των εργαζομένων. Πρόκειται για απόψεις τόσο στο ΚΚΕ και ευρύτερα στην αριστερά, που υποτιμούν και αποστρέφονται την υπόθεση της εργατικής τάξης και τον αναντικατάστατο ρόλο της στη συγκρότηση της πάλης για τις μεγάλες ανατροπές. Ο ελιτισμός οι βιασύνες και η οπορτουνιστική φυγή από τα δύσκολα, οδηγούν έως και στη ζοφερή εικόνα της αντιπαράθεσης με όρους τραμπούκικης βίας όπως έγινε στο φετινό Νοέμβρη.

Από την πλευρά της πολιτικής  ομάδας (π.ο.) Κομμουνιστική Πάλη, η προσπάθεια να δεθούμε με κόσμο γύρω μας κεντράρει σ’ ένα πολιτικό πλαίσιο μιας αντίληψης συμβολής στην υπόθεση της λαϊκής πάλης που ήδη έχει κατατεθεί με τα τρία βασικά κείμενα συγκρότησής μας και σειρά άλλων τοποθετήσεων. Αυτό που θέλουμε να τονίσουμε μ’ αυτό το σημείωμα είναι τη σημασία να επιμένουμε έστω με όρους ζύμωσης και προπαγάνδας στην ανάγκη οι εργαζόμενοι να παλέψουν για το μεροκάματο κόντρα στην επίθεση του κεφαλαίου που δε θα σταματήσει αν δε βρει αποφασιστικά απέναντί της την πάλη τους.

Όταν χαρακτηρίζουμε κρίσιμο το μέτωπα πάλης για το μεροκάματο δε σημαίνει ότι υποτιμούμε την ανάγκη μετώπου πάλης για την Ειρήνη. Κάθε άλλο παρά αγνοούμε πως οι οξυμένοι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί σ’ όλα τα πεδία θα φέρνουν ξανά και ξανά πολεμικά σφαγεία, όπως αυτό που ήδη εξελίσσεται τρία χρόνια τώρα, στην Ουκρανία. Έστω κι αν κάποια στιγμή υπάρξει κάποια λιγότερης ή περισσότερης διάρκειας ρύθμιση στο Ουκρανικό που αποτελεί την κορυφαία ιμπεριαλιστική σύγκρουση, η απειλή εκ νέου πυροδότησης του πολέμου θα υπάρχει συνεχώς και η χώρα μας δε θα πάψει να βρίσκεται σε διακεκαυμένη ζώνη με δοσμένες και τις αστικές επιλογές εμπλοκής. Όμως το μέτωπο πάλης για το μεροκάματο (μισθός- ωράριο- δικαιώματα) είναι κρίσιμο ζήτημα να υπάρξει στ’ αλήθεια κατακτώντας παρουσία στο δρόμο με διαδήλωση και απεργία, αλλά και συνελεύσεις, συζητήσεις, ζυμώσεις μέσα στην καθημερινή ζωή των εργαζομένων. Κάτι τέτοιο δεν είναι απλό και εύκολο, όμως είναι εφικτό.  Σίγουρα θα μπορούσε να ευνοηθεί από οργανωμένες δυνάμεις της αριστεράς.

Είναι εφικτό γιατί η οργή πρωτίστως γεννιέται στους χώρους δουλειάς. Η  καθημερινή πίεση, συχνά με εξοντωτικούς όρους για ένα μισθό που δε φτάνει παρά μέχρι τα μισά του μήνα είναι αβάσταχτη για κάθε εργαζόμενο. Η κυβέρνηση και το σύστημα γνωρίζει την πραγματικότητα αυτή και επικοινωνιακά μοιράζει τα ψίχουλα των 250 ευρώ στους οικονομικά εξαθλιωμένους συνταξιούχους, το ένα στα δώδεκα ενοίκια κ.ο.κ. Κάνει συνεχή προπαγάνδα με ψίχουλα και επιδιώκει ένα μικρό μέρος από αυτά που δικαιούνται οι εργαζόμενοι να το δώσει εν ήδη δώρου, αποδεικνύοντας τα οφέλη από τη συνετή τάχα για όλους πολιτική της. Λέει με θράσος ο Μητσοτάκης πως στοχεύει στην άνοδο του εργατικού εισοδήματος μέσα από την αύξηση του συνολικού πλούτου. Όμως κρύβει πως όταν μιλάει για συνολικό πλούτο της χώρας, μιλάει για τα τεράστια κέρδη της πλουτοκρατίας που προκύπτουν ακριβώς  από τη μείωση του εργασιακού κόστους που έχει επιβάλλει χρόνια τώρα η επίθεση του κεφαλαίου η οποία δεν έχει σταματημό και η κυβέρνησή του υπηρετεί συστηματικά.

Από κοντά στα ψίχουλα που «δωρίζει» και οι φιλανθρωπίες των μεγαλοαστών με  δωρεές σε ασθενοφόρα, σε κλινικές κ.ο.κ.  . Όμως ότι και να κάνει η επικοινωνιακή πολιτική του συστήματος (ας μη ξεχνάμε και την εκκλησία που κάθε Χριστούγεννα κάνει σπουδαία συσσίτια) η οργή των εργαζομένων παραμένει και διευρύνεται μέσα από πολλές αιτίες αλλά σταθερά και πρωτογενώς παράγεται στους χώρους δουλειάς. Εκεί που συντελείται το πλαίσιο της εκμετάλλευσης και η επιβολή όρων καταδυνάστευσης της ζωής των παραγωγών του πλούτου, που στερούνται ακόμη και τα στοιχειώδη για τη ζωή τους και την ανατροφή των παιδιών τους.

Είναι εφικτή επομένως η συγκρότηση αντιστάσεων για το μεροκάματο. Μπορεί να βρει έδαφος και σίγουρα θα είναι χρήσιμη  η ζύμωση για την αναγκαιότητα της πάλης για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής. Της πάλης για ανθρώπινα ωράρια με υπεράσπιση – επανακατάκτηση της ιστορικής κατάκτησης  του 8ωρου  και με στόχο την ανατροπή των αντεργατικών νόμων, του 13ωρου και όλων αυτών που κάνουν το ωράριο και τη ζωή των εργαζομένων λάστιχο. Εξίσου στα πλαίσια πάλης για μισθό και ωράριο βρίσκει έδαφος και ταυτόχρονα αποτελεί και ιδιαίτερο και σημαντικό μέτωπο πάλης, η πάλη για το δικαίωμα στη δωρεάν περίθαλψη για όλους. Όλα αυτά που είναι ανάγκη να τα παλεύει  κάθε αγωνιστής και με κάθε τρόπο στο χώρο που ζει και εργάζεται, συνιστούν ταυτόχρονα μια πολιτική γραμμή ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στην επίθεση και ΠΑΛΗΣ για την ανατροπή της αντεργατικής αντιλαϊκής πολιτικής. Το μπλοκάρισμα του γαλλικού κεφαλαίου να συνεχίσει την επίθεση όπως αποδείχτηκε με την αναδίπλωση στο συνταξιοδοτικό και την ομόφωνη καταψήφιση του προϋπολογισμού, είναι ελπιδοφόρο για την εργατική τάξη σ’ όλη την Ευρώπη.

Μόνο μέσα από το δυνάμωμα της πάλης για το μεροκάματο και το πύκνωμα και μέστωμα των αντιστάσεων κόντρα στην επίθεση του κεφαλαίου που γίνεται όλο και πιο ωμή και άγρια θα διαμορφωθούν όροι και για το άλλο ζωτικό αναγκαίο μέτωπο πάλης ενάντια στον πόλεμο και τις εκφρασμένες διαθέσεις των εκπροσώπων του συστήματος που καλούν τους εργαζόμενους να αποδεχτούν φέρετρα των παιδιών τους από τα πολεμικά σφαγεία που  στήνουν ξανά και ξανά για τα ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα.

Με δοσμένη τη διάλυση του οράματος και της συγκρότησης της εργατικής τάξης και την αστικορεφορμιστική κυριαρχία στα όποια συνδικάτα και το όποιο εργατικό κίνημα, και η πιο μικρή προσπάθεια συμβολής στην πάλη για το μεροκάματο έχει αξία. Πολύ περισσότερο συγκεκριμένες εστίες αντίστασης όπου μπορούν να υπάρξουν με δοσμένο ότι οι εργαζόμενοι μαθαίνουν από την πείρα τους και την κίνησή τους. Αντίθετα η αδράνεια δίνει χώρο σε αντιλήψεις υποταγής που κάνουν καθεστώς την άγρια αντεργατική πραγματικότητα και δίνουν έδαφος στο προχώρημα της επίθεσης.