Αγρότες-Εργαζόμενοι : Κοινή ανάγκη η πάλη για εισόδημα στο κόστος της ζωής

Η φτωχομεσαία αγροτιά και οι κτηνοτρόφοι εδώ και 45 μέρες περίπου δίνουν ένα σπουδαίο αγώνα. Σπουδαίο για να μπορούν να μείνουν στα χωράφια τους και να μπορούν να ζουν από τη δουλειά τους.

Συγκεκριμένα σε αυτή τη φάση, βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή στον αγώνα τους. Τα μπλόκα που είναι ο κορμός των κινητοποιήσεων, και όχι οι καλοθελητές και κολαούζοι της κυβέρνησης, θα συναντήσουν τον πρωθυπουργό. Από τη μία οι αγροτοκτηνοτρόφοι δεν καλύπτονται (και σωστά) από τα νέα μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση και από την άλλη η κυβέρνηση διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι δεν θα δοθούν άλλα μέτρα.

Όπως και να ’χει,η φτωχομεσαία αγροτιά ξέρει πολύ καλά χρόνια τώρα την επίθεση που εξαπολύει η πολιτική της ΚΑΠ, οι κυβερνήσεις και το μεγάλο κεφάλαιο στο εισόδημα και την επιβίωση τους. Δύσκολα λοιπόν θα βγουν από το δρόμο του αγώνα, αφού όπως λένε δεν έχουν άλλη διέξοδο. Ειδικά αν αυτή η σπουδαία πάλη, βρει την όλο και πιο μαζική έκφραση αλληλεγγύης από τον εργαζόμενο κόσμο της πόλης.

Και εδώ είναι ένα ζητούμενο καθοριστικής σημασίας. Η όλο και πιο μαζική αγωνιστική στήριξη του κόσμου της δουλειάς στους αγρότες και κτηνοτρόφους θα ενισχύσει το κίνημα τους και θα πιέσει πιο πολύ την κυβέρνηση.

Αλλά δεν αφορά μόνο τους αγρότες. Με την ακρίβεια να είναι πλέον παγιωμένη και να τσακίζει τους μισθούς φτώχειας, κοινωνικά δικαιώματα όπως η δωρεάν περίθαλψη να φαντάζει μακρινό παρελθόν, η εργατική τάξη και ευρύτερα οι εργαζόμενοι έχουν ανάγκη να παλέψουν για μισθούς που να ανταποκρίνονται στο όλο και πιο αυξημένο κόστος ζωής. Αυτό είναι ένα κοινό αίτημα, μια κοινή αιχμή που θα ένωνε αγροτοκτηνοτρόφους-εργαζόμενους. Η πολιτική όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο χτυπά συνολικά τον κόσμο της δουλειάς σε ύπαιθρο και σε πόλη. Αυτή η κατεύθυνση δεν υπηρετείται στα σοβαρά από την κυρίαρχη Αριστερά που αρκείται στην ενστικτώδη αλληλεγγύη που δείχνει ο λαός στους αγρότες χωρίς να του δίνεται η ευκαιρία να την εκφράσει στο δρόμο.

Η κυβέρνηση για λογαριασμό της αστικής τάξης και των ξένων αφεντικών της, λέει στους αγρότες ότι η πολιτική της ΚΑΠ, ο προϋπολογισμός, η δημοσιονομική πειθαρχία είναι ¨ιερά¨ και απαραβίαστα. Τα ίδια επιχειρήματα-εκβιασμούς θέτει και στον εργαζόμενο λαό, τονίζοντας ότι οι όποιες αυξήσεις (αν) πάρουν,θα τις πάρουν αν αντέξει η οικονομία, η παραγωγικότητα και τα δημοσιονομικά. Παράλληλα ενισχύει και στηρίζει την κερδοφορία του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου με διάφορους τρόπους (πχ. αφορολόγητο πετρέλαιο στους εφοπλιστές) και δίνει απλόχερα δις για στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Αυτή η ωμή ταξική πολιτική πατάει πάνω στους αρνητικούς συσχετισμούς για το λαό,την αποσυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος και μόνο το δυνάμωμα των αντιστάσεων μπορεί αλλάξει το αρνητικό κλίμα για τον λαό.

Κοινό εχθρό, λοιπόν, έχουν η φτωχομεσαία αγροτιά και η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι.Την πολιτική που τα δίνει όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο. Έτσι κοινή πρέπει να είναι και η κατεύθυνση της πάλης για εισόδημα στο κόστος της ζωής. Στους χώρους δουλειάς, στους δρόμους, στα μπλόκα.