Κόντρα στους εκβιασμούς και τα ψευτοδιλήμματα να προτάξουμε την πάλη για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής.

Οι κυβερνητικές εξαγγελίες της ΔΕΘ και οι παρουσιάσεις των προγραμμάτων των κομμάτων της αντιπολίτευσης έβαλαν εκ νέου τις βάσεις για μια κουβέντα, ένα κλίμα συζήτησης που ίσως μας πάει μέχρι τις εκλογές. Δημιουργούνται νέοι ή ενισχύονται παλιοί εκβιασμοί και ψευτοδιλήμματα για τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου. Ορθώνονται αντιδραστικά ιδεολογήματα που σκοπό έχουν να πείσουν, (πειθαναγκάσουν) την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους ότι αυτοί που δημιουργούν (παλιοί και νέοι) την αφόρητη και πιεστική καθημερινότητα για τον λαό, νοιάζονται για το καλό του.

Για κυβέρνηση και αντιπολίτευση ένα κοινό παράδειγμα των παραπάνω, είναι το εξής: Στόχος η ανάπτυξη της οικονομίας, η αύξηση της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας, των επενδύσεων, κλπ. Και αφού έρθουν όλα αυτά ο εργαζόμενος κόσμος μπορεί να ελπίζει σε αυξήσεις, δουλειές και δικαιώματα. Απλώς η αντιπολίτευση θα μοιράσει πιο δίκαια την πίτα για τον λαό απ’ ό,τι η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Μόνο που η πραγματικότητα για το κόσμο της δουλειάς και του μόχθου είναι μία και δεν αλλάζει με θεωρήματα και υποσχέσεις. Ακόμα και με τις αυξήσεις ψίχουλα που έχουν δοθεί, η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων πέφτει συνεχώς. Αυτό έχει σημασία για τον λαό. Με τον μισθό που μοχθεί για να βγάλει, πόσα αγοράζει, αν μπορεί να περιθάλψει, να σπουδάσει τα παιδιά του, να μετακινηθεί, κλπ. Επίσης, για να βγει ο μήνας είναι συχνό φαινόμενο πλέον ο εργαζόμενος να κάνει δύο δουλειές και κάποιοι να χάνουν και τη ζωή τους για τα κέρδη του κεφαλαίου. Τέλος, ακόμα και αν δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας θα έχουν μέσα τους όλη την ένταση της εκμετάλλευσης που αναφέραμε παραπάνω.

Από την άλλη υπάρχει και η πραγματικότητα της αστικής τάξης. Χρονιά με τη χρονιά, κυβέρνηση με την κυβέρνηση, η πλουτοκρατία της χώρας βλέπει τα κέρδη της να αυξάνονται (η ανάπτυξη που λένε), να έχει βλέψεις εντός και εκτός Ελλάδας (πάντα στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης) και να αποπληρώνει το χρέος της στους ιμπεριαλιστές (πάντα με τον μόχθο του εργαζόμενου κόσμου). Νέοι εξοπλισμοί συνεχώς και πρόσφατα η συμφωνία με το γενοκτόνο κράτος του Ισραήλ (Ασπίδα του Αχιλλέα) για να εξυπηρετεί καλύτερα τα σχέδια των Αμερικάνων φονιάδων στην περιοχή και τον ανταγωνισμό της με την απέναντι Τούρκικη πλουτοκρατία.

Αυτές είναι οι δύο ταξικές πραγματικότητες που η μία είναι όρος ύπαρξης της άλλης. Διότι η κερδοφορία του κεφαλαίου χρειάζεται τους μισθούς πείνας, τα 13ωρα, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, κλπ. Τα ματωμένα πλεονάσματα και τα αυστηρά (για τον λαό πάντα) δημοσιονομικά πλαίσια χρειάζονται διαλυμένα δικαιώματα περίθαλψης, εκπαίδευσης και τη φοροληστεία. Γι′ αυτό ξορκίζουν και ούτε θέλουν να ακούν για πραγματικές αυξήσεις των μισθών το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης και εκβιάζουν τον λαό με απειλές, θεωρήματα χρεοκοπίας, ακυβερνησίας, κλπ. Η αντιπολίτευση που είχε κυβερνήσει στο παρελθόν δεν ακολούθησε διαφορετικό δρόμο όσο και να χρησιμοποιεί τις λέξεις δικαιοσύνη, δίκαιη μοιρασιά, κλπ. για να υποσχεθεί πάλι κάτι καλύτερο.

Η εργατική τάξη παράγει τον πλούτο σε αυτή την κοινωνία, οι εργαζόμενοι μοχθούν και δουλεύουν ενώ μια χούφτα παράσιτα κλέβουν τον ιδρώτα τους. Και μόνο αυτό φτάνει να απαιτήσει ο εργαζόμενος κόσμος να ζήσει αξιοπρεπώς χωρίς να μπαίνει στις εκβιαστικά διλήμματα της αστικής τάξης. Η ουσία του πράγματος βρίσκεται στο ότι είτε σε ύφεση είτε σε ανάπτυξη της οικονομίας τους το ζητούμενο για τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου είναι τι συσχετισμούς έχει οικοδομήσει υπέρ του και πόσο υπερασπίζεται το δίκιο του.

Βλέποντας το εργατικό, επαναστατικό, κομμουνιστικό κίνημα διαλυμένο και αποσυγκροτημένο, το κεφάλαιο παγκοσμίως, άρα και στη χώρα μας, διεξάγει στρατηγική επίθεση στον μισθό και στα δικαιώματα του εργαζόμενου κόσμου. Δε θα κάνει πίσω από την κατεύθυνση αυτή παρά μόνο αν βρει υπολογίσιμες αντιστάσεις. Ακόμα και σε αυτούς όμως τους αρνητικούς συσχετισμούς για τις λαϊκές δυνάμεις, γίνονται αγώνες για το μεροκάματο και την υπεράσπιση κατεκτημένων δικαιωμάτων. Έχουμε αναφέρει σε προηγούμενα κείμενα μας για αντιστάσεις και αγώνες που δίνονται και εκτός και εντός Ελλάδας. Τελευταίο παράδειγμα αφορά εκπαιδευτικούς στην Αυστραλία που κέρδισαν με απεργία πραγματικές αυξήσεις στον μισθό τους.

Σε κάθε χώρο δουλειάς και στο δρόμο, η κατεύθυνση της πάλης για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής μπορεί και πρέπει να τα βάλει με τους εκβιασμούς της κυβέρνησης και της αστικής τάξης. Η πάλη για το μεροκάματο ήταν πάντα μπροστά στα αιτήματα του εργατικού κινήματος και ήταν αυτό που δημιουργούσε όρους αντίστασης και αγώνα κόντρα στο κεφάλαιο και την κυβέρνηση. Δεν επιμένουμε τυχαία να τονίζουμε συνεχώς την κρισιμότητα αυτού του μετώπου πάλης του λαού. Η επίθεση στον μισθό και η κλοπή περισσότερης υπεραξίας από το κεφάλαιο είναι στο πυρήνα της λογικής του. Και θα κάνει πίσω μόνο αν το αναγκάσουν οι αντιστάσεις και η πάλη του εργαζόμενου κόσμου.