Μισθοί φτώχειας- 13ωρα- εξοντωτικές συνθήκες δουλειάς. Ανάγκη ζωή ο αγώνας

Σημαντικές και, επί το πλείστον, απρόβλεπτες οι εξελίξεις σ’ ότι αφορά το λυσσαλέο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό που εξελίσσεται σ’ όλα τα πεδία και έτσι θα συνεχιστεί. Στόχος για κάθε ιμπεριαλιστικό κέντρο η αύξηση των κερδών του κεφαλαίου. Κόντρα στην ανάγνωση του οικονομισμού και το κάθε φορά κλίμα των ΜΜΕ, η πραγματικότητα επιμένει πως η γεωπολιτική- γεωστρατηγική διάσταση του ανταγωνισμού είναι αυτή που συμπυκνώνει κυρίαρχα την έκβασή του και καθορίζει τελικά τον συσχετισμό σε κάθε φάση του. Φυσικά η βάση είναι πάντα η οικονομία, καθώς και το τελικό ζητούμενο.

Όμως πως π.χ. οι ΗΠΑ θα διατηρήσουν την κυριαρχία του δολαρίου σαν παγκόσμιο νόμισμα;  Βάση τους είναι η ισχύς της οικονομίας τους που, παρά την υπερχρέωση, παραμένει αδιαμφησβήτητη. Εδώ όμως δεν αρκούν οι ανταγωνισμοί με οικονομικούς όρους. Χρόνια τώρα τα κανόνια των ΗΠΑ συμβάλουν καθοριστικά στο να έχει αξία το πράσινο χαρτάκι. Δε χρειάζονταν καν η αποκαλυπτική ωμότητα του Τραμπ για να αντιληφθούμε πως για το πετρέλαιο, το αέριο, τους αγωγούς, τα στρατηγικά περάσματα κ.ο.κ. ο νόμος της ισχύος λύνει και δένει τουλάχιστον από τα χρόνια της αποικιοκρατίας, που γοητεύουν  ξανά τα επιτελεία των ΗΠΑ και όχι μόνο τον Τραμπ.

Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οδηγούν σε πολέμους χρόνια τώρα. Όμως το σύστημα, που σωστά λέγεται της εκμετάλλευσης και του πολέμου, δεν έχει φετίχ με τον πόλεμο. Την ανεμπόδιστη αύξηση των κεφαλαίων τους θέλουν οι καπιταλιστές, μόνο που στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού οι ανταγωνισμοί οδηγούν ξανά και ξανά σε πολέμους. Κόντρα στον πασιφισμό και τις αυταπάτες για το σύστημα που συχνά ενοχοποιεί τρελούς (Τραμπ, Μπους, Χίτλερ) για να αθωωθεί, οι κομμουνιστές επιμένουν πως το σύστημα της εκμετάλλευσης εξ ορισμού με βάση τη λειτουργία του είναι και του πολέμου.

Απρόβλεπτες λοιπόν οι εξελίξεις και δεν είναι κινδυνολογία να διατυπώνουμε πως ούτε τα πιο εφιαλτικά σενάρια αποκλείονται. Όμως το σύστημα είναι καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό και η βάση της λειτουργίας του είναι η παραγωγή κέρδους. Αυτή η λειτουργία δεν παύει ούτε στιγμή. Οι πόλεμοι μάλιστα πολλαπλά εντείνουν την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Ιδιαίτερα σε φάσεις διάλυσης του κινήματός της όπως στις μέρες μας… Ολοφάνερη η ανάγκη του  αντιπολεμικού κινήματος, το οποίο πρέπει να είναι και αντιιμπεριαλιστικό, γιατί η ειρήνη προϋποθέτει πόλεμο στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών. Όμως γιατί κάτι τέτοιο δεν προκύπτει, αλλά αντίθετα,  εδώ και πέντε χρόνια με το ουκρανικό ανθρωποσφαγείο αλλά και τη φωτιά στη Μέση Ανατολή ο πόλεμος γίνεται κανονικότητα.

Συχνά μιλάμε για την αλληλοτροφοδότηση των μετώπων πάλης του λαού μας και των λαών. Επιμένουμε κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα, του συχνά  όψιμου «αντιιμπεριαλισμού», πως το κρίσιμο μέτωπο πάλης για να έχει βάση η αλληλοτροφοδότηση είναι το μέτωπο πάλης για το μεροκάματο. Δεν έχει υποχωρήσει η αντιιμπεριαλιστική πάλη όπως  λέγεται συχνά. Το κρίσιμο είναι η υποχώρηση της πάλης για το μεροκάματο την ώρα που η επίθεση του κεφαλαίου τσακίζει τη ζωή έως και εξανδραποδίζει τους εργαζόμενους με δοσμένη την ιδεολογικοπολιτική διάλυση της εργατικής τάξης. Αυτή είναι η αιτία της υποχώρησης όλων των μετώπων πάλης.

Όταν η ακρίβεια εξανεμίζει μισθούς, συντάξεις και μεροκάματα ασταμάτητα, είναι φανερό σ’ όσους αφουγκράζονται κάπως τον εργατόκοσμο πως αν δεν υπάρξει αντίσταση σ’ αυτό το μέτωπο οι εργαζόμενοι οδηγούνται στο περιθώριο, στην εξόντωση και την εξαθλίωση. Τα 13ωρα είναι καθεστώς στον τουριστικό «παράδεισο», αλλά και ευρύτερα στους τομείς που το κεφάλαιο στη χώρα μας συνεχίζει το πάρτι κερδών εντείνοντας την εκμετάλλευση στο όνομα τώρα της ενεργειακής κρίσης λόγω μεσανατολικού. Το πετσόκομα στην δωρεάν περίθαλψη, στις δωρεάν σπουδές κ.ο.κ. ακολουθεί τη λεηλασία, μέσω της ακρίβειας, των μισθών. Και αυτό δε θα σταματήσει, παρά μόνο μέσα από τη μαζική πάλη των εργαζομένων.

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στην επίθεση κεφαλαίου- ιμπεριαλισμού έχει βάση της και κρίσιμο κρίκο της την πάλη για το μεροκάματο! Αυτό δε σημαίνει ότι δεν ήταν αναγκαία τα αντανακλαστικά στο ζήτημα της αλληλεγγύης στο λαό της Παλαιστίνης και το δίκαιο αγώνα του, καθώς και αυτά ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν, χωρίς μάλιστα αναστολές στην τοποθέτησή μας.

Οι αντιστάσεις σε όλα τα μέτωπα της πάλης των λαών είναι πολύτιμες. Αυτό αφορά όλα τα μέτωπα, πέρα από τα δύο πιο σημαντικά που είναι αυτό για το μεροκάματο και την ειρήνη. Όμως οι δυνάμεις (όχι μόνο της π.ο. Κομμουνιστική Πάλη) είναι λίγες και πρέπει η περιορισμένη δυνατότητα συμβολής μας για να έχει αποτελέσματα να μπορεί να έχει αντανακλαστικά και κάθε φορά να ιεραρχεί. Η κατανόηση του κρίσιμου μετώπου πάλης της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού, έχει σημασία όχι μόνο στο ζήτημα της ιεράρχησης, αλλά κυρίως στο περιεχόμενο της παρέμβασης σ’ όλα τα μέτωπα. Ιδιαίτερα στον πόλεμο και σε κάθε ζήτημα πρέπει να ψάχνουμε και να αναδεικνύουμε την ταξική διάσταση των ζητημάτων. Από κει και πέρα οι κομμουνιστές είναι με την ευρύτερη συσπείρωση πάνω σε στόχους πάλης. Με την κοινή δράση με όρους ενότητας και πάλης. Με εμπιστοσύνη στις αστείρευτες δυνάμεις του λαού και της νεολαίας και τη δυνατότητά τους να ανατρέπουν συσχετισμούς όταν μπαίνουν σε κίνηση σε κάθε αγώνα που αφορά το δίκιο και τη ζωή τους.

Δεν επιδιώκομε μ’ όλα αυτά άλλο ένα αφήγημα για να θεμελιώσουμε την πολιτική ομάδα μας. Επιλέγουμε το δύσκολο  και χωρίς εγγυήσεις δρόμο της συμβολής στην αντίσταση και πάλη της εργατικής τάξης και του λαού. Μέσα από αυτή μας την προσπάθεια μπορούμε και έχουμε  υποχρέωση να δυναμώσουμε, για να δυναμώσει και η συμβολή μας συνολικότερα στην υπόθεση της εργατικής τάξης.

Μ’ ένα τέτοιο πνεύμα να κινηθούμε άμεσα για να αξιοποιήσουμε την ιστορική παρακαταθήκη της απεργίας της Κόκκινης Πρωτομαγιάς. Κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς με εμπιστοσύνη στους λαούς και επίγνωση πως οι αντιθέσεις του συστήματος γεννούν έδαφος για αντιστάσεις, να συνεχίσουμε αποφασιστικά τον αγώνα. Να ενισχύσουμε όσο μπορούμε περισσότερο τη συμβολή μας μιλώντας καθαρά και αποφασιστικά για την ανάγκη και τη δυνατότητα να παλέψουν οι εργαζόμενοι για ανθρώπινο ωράριο και μισθούς στο κόστος της ζωής. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να προσπερνιέται. Η αγωνιστική απάντηση στα προβλήματα της ζωής του σήμερα επενδύεται στην ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και πόλεμο. ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ- ΠΡΩΤΟΠΟΡΑ ΕΡΓΑΤΙΑ.