Οι εργατοπατέρες είναι ενεργούμενα της κεφαλαιοκρατίας

Εδώ και περίπου 10 μέρες αχός σηκώνεται στην ειδησεογραφία γύρω από το πρόσωπο του προέδρου της ΓΣΕΕ.

Μόνο ως αφορμή και προς άνοιγμα μια άλλης συζήτησης, χρήσιμης κατά τη γνώμη μας για το κίνημα ξεκινάμε με αυτά τα γεγονότα.

Το σημερινό αυτό περιστατικό υπογραμμίζει και αυτό την πολιτική, οργανωτική και ιδεολογική κυριαρχία αστικών δυνάμεων στο λεγόμενο συνδικαλιστικό κίνημα και στις ηγεσίες των ομοσπονδιών.

Για εμάς, τις αιτίες και αυτού του περιστατικού οφείλουμε να τις αναζητήσουμε στην ήττα του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, στη διάλυση των μετώπων της πάλης των εργαζομένων λαϊκών μαζών. Στις συνέπειες της ήττας του κινήματος της εργατικής τάξης, οι οποίες με τη σειρά τους κληροδότησαν στο σήμερα της λαϊκής πάλης, εδώ και πολλές δεκαετίες την κυριαρχία αστικών και ρεφορμιστικών δυνάμεων και αντιλήψεων.

Ιδεολογήματα και φορείς αυτών, που σταθερά συντέλεσαν και συνεχίζουν να το κάνουν, στον παροπλισμό και στη συνεχή δυσχέρεια ως προς τους όρους με τους οποίους η εργατική τάξη διεξάγει την πάλη της. 

Συνέπειες οι οποίες σταδιακά και με τα χρόνια μετέτρεψαν τα συνδικάτα, από όργανα πάλης των εργαζομένων σε μηχανισμούς ελέγχου αυτής της πάλης και εκτόνωσης της σε ανώδυνες για το καπιταλιστικό σύστημα και το κεφάλαιο εκδηλώσεις.

Κρίσιμος σε μια τέτοια πορεία και ως εργαστήρι παραγωγής τέτοιων ιδεολογημάτων ο χώρος και η δράση του ρεφορμισμού. Στα πλαίσια του οποίου γαλβανίστηκαν αντιλήψεις και συνεχίζουν, σχετικά με την ταξική συνεργασία, τους κοινωνικούς εταίρους, το ρόλο της Ευρωπαϊκή Ένωσης και των θεσμών, του θεσμοθετημένου διαλόγου, της συνδιοίκησης με το σύστημα στα διάφορα επίπεδα και στο πλαίσιο της ταξικής συνεργασίας.

Αυτή η κατάσταση στο εργατικό κίνημα σε συνδυασμό με την ήττα του ΕΕΚΚ, οδηγεί στο σήμερα στην πραγματικότητα που περιγράφεται για εμάς από το γεγονός ότι οι μάζες έχουν χάσει τον πολιτικό τους προσανατολισμό. 

Στη σημερινή εποχή και ως συνέπεια των παραπάνω οι ομοσπονδίες όπως είπαμε έχουν μετατραπεί στο αντίθετο τους. Από όργανα πάλης και Αντίστασης σε φορείς αποτελεσματικότερου περάσματος της επίθεσης του κεφαλαίου και όργανα της εργοδοσίας.

Είναι γνωστός ο θεσμικός ρόλος τον οποίο κατέχουν σε διάφορα φόρουμ του συστήματος. Συμβουλεύοντας και στηρίζοντας τη δράση της αστικής τάξης.

Για αυτό τους το ρόλο είναι επίσης γνωστό το γεγονός ότι τόσο σε ευρωπαϊκό επίπεδο όσο και σε κρατικό – ελλαδικό, υπάρχει ετήσιο κονδύλι μα και αθρόες χορηγίες που καταλήγουν στα ταμεία και στις τσέπες των κρατικοδίαιτων στελεχών των ομοσπονδιών. Αυτή τους η λειτουργία και δράση διαμορφώνει κατά συνέχεια και την αντίστοιχη ταξική συνείδηση σε αυτά τα στρώματα της εργατικής αριστοκρατίας. Τελικά, τους καθιστά υπηρέτες του κεφαλαίου που φύση και θέση έχουν συμφέρον να υπερασπιστούν την κυριαρχία του, -της τάξης τους- και όχι τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του κόσμου της δουλειάς.

Αυτό όμως είναι το ένα κομμάτι της πραγματικότητας. Η υπόλοιπη συμπληρώνεται από την κατάσταση που επικρατεί στους από κάτω. Προσπαθώντας να προσεγγίσουμε όσο πιο ολοκληρωμένα γίνεται αυτό το ζήτημα θα πρέπει να κάνουμε μια προβολή στο όλον.

Στην σημερινή εποχή εξελίσσεται και με όρους ιστορικής ρεβάνς η επίθεση του κεφαλαίου στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα της πάλης της εργατικής τάξης και των εργαζομένων λαϊκών μαζών και σε πλανητική κλίμακα. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και στη βάση του συσχετισμού αναδεικνύονται οι πιο κυνικές, άγριες δυνάμεις οι οποίες ηγούνται αυτής της ιστορίας. Στα 2026 η επίθεση εξελίσσεται με όρους φασιστικοποίησης και τα αλυσοπρίονα του Μασκ και του Μιλέι δίνουν τον τόνο από τις ΗΠΑ μα και σε όλο τον κόσμο για λογαριασμό των δυνάμεων του κεφαλαίου.

Έτσι κινείται το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα και δε θα μπορούσε να κάνει και διαφορετικά. Μα αυτή του η κίνηση γεννάει εκ των πραγμάτων και τους όρους αναίρεσης του. Εδώ ήρθαμε στην κατάσταση των από κάτω.

Η επίθεση και σε όλο τον κόσμο δε δίνει αποτελέσματα μοναχά προς όφελος του κεφαλαίου. Σε κάθε χώρα του κόσμου και στη βάση της όξυνσης όλων των αντιθέσεων οι εργατικές λαϊκές μάζες συγκροτούν ανάλογα και με τους όρους που έχουν κάθε φορά και κατά τόπους τις αντίστοιχες αντιστάσεις τους απέναντι σε αυτήν.

Αυτό που βλέπουμε σήμερα και που δεν το είχαμε τον καιρό των καταρρεύσεων είναι η κίνηση των μαζών. Μια κίνηση που βασίζεται όπως είπαμε και παραπάνω στη δυσφορία και στους όρους με τους οποίους το καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα τις εκμεταλλεύεται και τις καταπιέζει.

Ενδεικτικά και ως προς αυτή την πραγματικότητα, στις ΗΠΑ οι διδακτικές κινητοποιήσεις ενάντια στη δράση της ICE, οι διαδηλώσεις και απεργίες στη Γαλλία ενάντια στα ασφαλιστικά νομοσχέδια, οι δικές μας αγροτικές κινητοποιήσεις..σε κάθε μεριά του κόσμου ο η εργατική τάξη και ο κόσμος του μόχθου διαισθάνεται ότι δεν έχει άλλη εναλλακτική διέξοδο παρά μόνο την πάλη και την αντίσταση του.

Γυρίζοντας στο μερικό και στη χώρα μας.

Έχοντας ως δεδομένα κλειδιά για την ερμηνεία της πραγματικότητας τα παραπάνω, σχετικά με την ήττα του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και τη διάλυση των μετώπων της πάλης των εργαζομένων. Συμπληρώνοντας εδώ τα χαρακτηριστικά της επίθεσης ως δεδομένη κατάσταση για την ταξική πάλη στους σημερινούς συσχετισμούς και όχι ως στοιχείο συγκυριακό με βάση την κρίση, τον κορονοϊό ή τους πολεμικούς εξοπλισμούς, βλέποντας την ύπαρξη των αντιστάσεων και την κίνηση των μαζών στην εποχή μας αλλά και στη χώρα μας μπορούμε να δούμε τη δικιά μας συμβολή.

Η δικιά μας συμβολή δεν είναι ύπαρξη μας στο εργατικό κίνημα ως υποκατάστατο της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ, όπως διατείνεται και υλοποιεί το ΚΚΕ δια μέσω του ΠΑΜΕ και των άλλων συνδικαλιστικών του οργάνων, τα οποία πράγματι κυριαρχούν πλέον εδώ και αρκετά χρόνια στους φοιτητικούς συλλόγους μα οι φοιτητικοί σύλλογοι δέχονται αμαχητί ουσιαστικά το προχώρημα της επίθεσης και τη συνεχή θεσμοθέτηση όλο και πιο σκληρών ταξικών φραγμών για τα παιδιά της φτωχολογιάς. Του οποίου οι δυνάμεις, πρωταγωνιστούν εκλογικά στα σωματεία των νοσοκομείων μαζί με άλλους του χώρου, αλλά οι υγειονομικοί εργαζόμενοι καίγονται στα burn out της εντατικοποίησης της εργασιακής εξόντωσης τους. Την ίδια ώρα που ο υπουργός υγείας κομπάζει για το έργο του στο ΕΣΥ. Αντίστοιχα στους χώρους των εκπαιδευτικών μα και πρόσφατα στον ξεπουληματικό ρόλο που έπαιξε στον μεγάλο αγροτικό αγώνα τον οποίο τον έτρεψε να αναζητά τον διάλογο με την κυβέρνηση..

Η διαπίστωση του πραγματικού ταξικού συσχετισμού και άρα των αναγκαίων κατά συνέχεια, όρων, μέσων και μορφών πάλης και Αντίστασης αποτελεί προϋπόθεση για να μιλάμε καταρχήν στα σοβαρά και χωρίς υπεκφυγές από τα πραγματικά ζητούμενα. 

Για την εργατική τάξη, για όλους τους εργαζόμενους και τη νεολαία, άμεσο και αναγκαίο, απροσπέλαστο ζητούμενο, είναι η εδώ και τώρα κίνηση σε κατεύθυνση συγκρότηση των μετώπων της πάλης τους απέναντι στην επίθεση. Στην εδώ και τώρα ενεργό εμπλοκή με τις πιο μικρές εστίες Αντίστασης απέναντι σε όλες τις εκφράσεις της επίθεσης του κεφαλαίου.

Τα δικά μας καθήκοντα της πάλης εκεί τα αναγνωρίζουμε προς τα εκεί θέλουμε να επενδύουμε τις δυνάμεις μας. 

Στην υπηρέτηση αυτής της κατεύθυνσης, στη σύνδεση και στην κίνηση με τον κόσμο της δουλειάς έχοντας ως άξονα της κίνησης μας τη στάση Αντίστασης, την επιδίωξη κάθε στιγμή και με όποιον θέλει να κινηθεί της κοινής δράσης σε μια λογική ενότητας και πάλης.

Μέσα από αυτές τις διαδρομές μπορούμε στα σοβαρά στο σήμερα να συμβάλουμε στην υπόθεση της πάλης και της Αντίστασης των από κάτω.

 Μέσα από αυτές τις διαδρομές και σε μια πορεία συσσώρευσης όρων μέσα στην πάλη και με όρους της πάλης θα ξεπεραστούν και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες του χθες και η εργατική τάξη θα συγκροτήσει τα όργανα της πάλης της, όχι της συνδιαλλαγής με το σύστημα της εκμετάλλευσης, της μισθωτής σκλαβιάς, αλλά για την υπόθεση της και την σοσιαλιστική προοπτική. Υπηρετώντας την ιστορική της αποστολή.