Ψάχνοντας τους πιο ευάλωτους ή πως η φτώχεια απλώνεται δραματικά

«Χρειάζονται στοχευμένα μέτρα» λέει ο πολύς πλέον πρόεδρος του Eurogroup, Κ. Πιερακάκης. Πρέπει «να αντανακλούν ισορροπία και υπευθυνότητα» … « να είναι στοχευμένα, δίκαια και αποτελεσματικά στα πιο ευάλωτα νοικοκυριά και επιχειρήσεις».

Ωραίες λέξεις, φραστικά ακαταμάχητες, ιδιαίτερα αν η πραγματικότητα δεν είχε φτάσει να είναι τόσο αποκαλυπτική…. Τόσο που η πολιτικάντικη γλώσσα του ευρωλιγούρη επαρχιώτη Πιερακάκη να είναι πλέον πολύ εύκολη στην αποκρυπτογράφηση.

Στοχευμένα λοιπόν τα μέτρα και αποτελεσματικά ως προς τις επιχειρήσεις. Αυτό είναι απολύτως κατανοητό, ιδιαίτερα μετά τα μέτρα του covid που π.χ. η  AEGEAN του ταλαίπωρου Βασιλάκη πήρε δώρο 200 εκατομμύρια σαν πρώτη δόση δίκαιης και στοχευμένης ισορροπίας και υπεύθυνης παρέμβασης στην τότε κρίση, την ίδια ώρα ο κόσμος της δουλειάς υπέφερε πολλαπλά και ιδιαίτερα με τη φτώχεια και την ανασφάλεια οδηγούνταν μαζικά στα ψυχοφάρμακα.

Εύκολη είναι πλέον, με βάση την πείρα όλων των κρίσεων (τραπεζών, covid, ουκρανική) που το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου κάνει ευκαιρία για την προώθηση παραπέρα της αντιλαϊκής του πολιτικής, η αποκρυπτογράφηση του Πιερακάκη σε σχέση με τα πιο ευάλωτα νοικοκυριά…

Απλώς, να τον διαβάσουμε προσεκτικά. Δεν μιλάει για τα ευάλωτα νοικοκυριά, αλλά για τα πιο ευάλωτα… Δίκαια πράγματα. Γι’ αυτούς ας πούμε που ψωμολυσσάνε και μ’ ένα καρβέλι τους κάνεις να αισθάνονται χορτάτοι. Σαν το καρβέλι, δηλαδή το κουλούρι, των πιο φτωχών συνταξιούχων που  προβλέπεται να ενισχύονται με 250 ευρώ το χρόνο και το ακούμε πέντε φορές πριν γίνει μία. Δίκαια λοιπόν στους πιο ευάλωτους και όχι π.χ. στους 800.000 εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα και άλλους τόσους του δημόσιου με  τους μισθούς πείνας στα επίπεδα του βασικού μισθού των 772 ευρώ καθαρά, μετά και την πολυθρύλητη, εδώ και ένα χρόνο, αύξηση του Μητσοτάκη…

Δίκαια με βάση άλλωστε και τους αλγόριθμούς (εποχή τεχνητής νοημοσύνης), η καθαρή αύξηση όλων αυτών (των όχι και τόσο ευάλωτων σύμφωνα με τα έργα της κυβέρνησης) θα είναι 25-35 ευρώ το μήνα. Μισθοί πείνας, με εξόντωση στη δουλειά, που έφταναν για 15 ως 20 μέρες και τώρα με το νέο άγριο γύρο ακρίβειας, παρά την «αύξηση», θα καλύπτουν μόλις   10 με  15 μέρες.

Το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου, με ωραία πάντα λόγια σαν περιτύλιγμα, αποδείχνει στην πράξη πως δεν έχει όριο στη βαρβαρότητα που μπορεί να επιβάλλει στην εργατική τάξη και τους λαούς. Τα πιο σοβαρά μέτωπα πάλης των λαών είναι αυτό ενάντια στη φρίκη του πολέμου και το αλληλοτροφοδοτούμενο για το μεροκάματο. Ακόμη και κατά τη διάρκεια των πολέμων, που παρά τα ειρηνευτικά περιτυλίγματα των ιμπεριαλιστών δε θα μας λείψουν, το μέτωπο πάλης για το μεροκάματο ιδιαίτερα στους σημερινούς συσχετισμούς και τα φανερά ελλείμματα στη συγκρότηση του κινήματος, είναι το κρίσιμο μέτωπο.  Έξω από τις χώρες που πέφτουν βόμβες, η πάλη ενάντια στο αισχρό σύστημα της εκμετάλλευσης – πολέμου ξεκινά από τους χώρους δουλειάς.

Τα ελλείμματα σ’ αυτό το πεδίο είναι ολοφάνερα και ενδεικτικό είναι πως το αίτημα πάλης για αυξήσεις στο κόστος ζωής είναι κρυμμένο σ’ ένα καλάθι αιτημάτων χωρίς να ιεραρχείται αποφασιστικά από την ίδια την Αριστερά που υποτάσσεται στην ιδεολογική τρομοκρατία των αλγόριθμων της  άγριας επίθεσης. Τα ντόπια στηρίγματα του ιμπεριαλισμού και του πολέμου είναι ανάγκη παράλληλα με την αποκάλυψη του βρώμικου ρόλου τους και  της εμπλοκής στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν, να χτυπηθούν εκεί που θα πονέσουν.

Βεβαιότατα τα αντιπολεμικά αντανακλαστικά, έστω ενός αριστερού δυναμικού, πρέπει να λειτουργούν  σε φάσεις σαν τη σημερινή. Όμως για να λειτουργεί η σχέση αλληλοτροφοδότησης είναι ανάγκη να δένονται τα βασικά μέτωπα και να αντιλαμβανόμαστε πως μπορεί η Αριστερά σήμερα ν’ αγγίξει πλατιά τους εργαζόμενους που ξεκάθαρα υποφέρουν αλλά και οργίζονται από κάθε άποψη με τη βαρβαρότητα του συστήματος. Αλλά σ’ αυτό θα επανέλθουμε…